II SA/Gd 727/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. D. – M. na uchwałę Rady Gminy z dnia 6 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Gminy, w obrębie geodezyjnym G. K. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej należącej do skarżącej działki o numerze, 2. zasądza na rzecz skarżącej E. D. – M. od Rady Gminy kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. D.-M. wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy z 6 sierpnia 2014 r., nr XLII 272/2014, o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Gminy N. w obrębie geodezyjnym G. Skarżąca w poprzedzającym skargę wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa domagała się zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym G. poprzez dokonanie zmiany funkcji przewidzianej w planie dla należącej do niej działki nr [...] na "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej MN/MR". Zarzuciła także naruszenie przez Radę reguł dotyczących procedury uchwalania planu miejscowego. Wskazała, że w zakreślonym terminie złożyła uwagi do projektu planu, których, w jej przekonaniu, Wójt nie rozpatrzył, ponieważ nie otrzymała żadnego pisma, z którego wynikałoby stanowisko Wójta co do zgłoszonych uwag. Również na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy w N. oraz na tablicy ogłoszeń nie było informacji o sposobie rozstrzygnięcia przedmiotowych uwag. Powyższe stanowi, zdaniem skarżącej, istotne naruszenie procedury planistycznej, ponieważ w związku z niepoinformowaniem przez Wójta o nieuwzględnieniu uwag pozostawała w przekonaniu, że uwagi zostały uwzględnione. W związku z tym nie wzięła udziału w posiedzeniu Rady Gminy w dniu 6 sierpnia 2014 r. i nie mogła odnieść się do stanowiska Wójta i podniesionych przez niego argumentów. Nie mogła też osobiście przedstawić swoich racji radnym przed podjęciem głosowania, co mogłoby wpłynąć na jego wynik. Skarżąca wskazała w wezwaniu, że z rozstrzygnięcia Rady Gminy o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu oraz z protokołu z posiedzenia Rady Gminy z 6 sierpnia 2014 r. wynika, że uwaga złożona przez skarżącą nie została uwzględniona przede wszystkim z tego powodu, że uprzednio nie złożyła ona w terminie ustawowym wniosku do planu. Cytując przepis art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca wskazała, że dla skuteczności uwagi do projektu planu nie jest wymagane uprzednie złożenia wniosku, regulacje te mają bowiem charakter odrębny i niezależny. Zarówno na etapie wstępnym, jak i po obwieszczeniu o przystąpieniu do sporządzania planu można składać wnioski, natomiast po sporządzeniu projektu planu można składać uwagi. Jeśli uwaga została złożona w zakreślonym terminie, winna być poddana merytorycznej ocenie. Na każdym z etapów zainteresowani poprzez składanie wniosków i uwag mogą wpływać na treść planowanych rozstrzygnięć. Każdy z tych środków ma charakter niezależny. Dlatego też nieuwzględnienie uwagi w związku z tym, że skarżąca nie złożyła uprzednio wniosku do projektu planu, jest bezzasadne. Zauważyła skarżąca, że jak wynika z załącznika nr 2 do uchwały Rady Gminy z dnia 6 sierpnia 2014 r. (uwaga nr 4) wcześniejszy wniosek Z. B. o przeznaczenie jego działki pod zabudowę mieszkaniową został uwzględniony. Powyższa działka (tak jak działka skarżącej o nr [...]) przylega bezpośrednio do drogi gminnej [...]. Dlatego też za niezrozumiałe uznała skarżąca, że uwaga dotycząca należącej do niej działki nie została uwzględniona. W przekonaniu skarżącej Rada Gminy nie odniosła się także we właściwy sposób do zgłoszonych przez nią uwag. Utrzymanie wyłącznie rolniczego sposobu korzystania z przedmiotowej działki, bez prawa zabudowy, uniemożliwia skarżącej zagospodarowanie swojej własności zgodnie z przeznaczeniem, zabraniając postawienia zabudowań siedliskowych i pomieszczeń gospodarskich. Nie można natomiast prowadzić hodowli zwierząt oraz upraw bez możliwości przetrzymywania zwierząt gospodarskich oraz płodów rolnych w budynkach o przeznaczeniu rolniczym. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowa działka przylega bezpośrednio do drogi publicznej [...], a jak wynika z przyjętego przez Radę Gminy planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się zabudowę jednorodzinną na nieruchomościach przylegających bezpośrednio do powyższej drogi. Na niewielkim odcinku drogi [...], przynależnym do obrębu geodezyjnego G., znajduje się kilkanaście działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub siedliskową. W związku z powyższym przeznaczenie nieruchomości skarżącej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub siedliskową byłoby zgodne z polityką przestrzenną Gminy tj. zabudową wzdłuż drogi gminnej [...]. Nie prowadzi to do rozpraszania zabudowy, skoro w planie zagospodarowania przestrzennego zabudowa mieszkaniowa ma zasadniczo charakter ciągły po jednej bądź po drugiej stronie drogi [...], z pominięciem działki skarżącej. Dalej wskazała skarżąca, że plan miejscowy kształtuje sposób wykonywania prawa własności i w związku z tym wyznaczenie granic ingerencji musi uwzględniać wartości naczelne, jak równość wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji) w tym gwarantowanie sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, nsa.gov.pl). Samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, a władztwa planistycznego nie można nadużywać. W realizacji zadań własnych gmina związana jest więc przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw. Tylko w takich granicach przysługuje gminie władztwo planistyczne. W związku z powyższym skarżąca zarzuciła, że uchwała Rady Gminy z 6 sierpnia 2014 r., w odniesieniu do sposobu korzystania z działki nr [...], narusza konstytucyjną zasadę równości, skoro inni właściciele nieruchomości przylegających do drogi gminnej [...] mają możliwość przeznaczenia swych nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a skarżąca ,będąc w identycznej sytuacji faktyczno-prawnej, nie ma takiej możliwości. W jej przekonaniu naruszono również pozostałe zasady konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. Zezwalają one na ograniczenie prawa własności jedynie wówczas, gdy wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego lub prawa własności innych osób. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma natomiast żadnego innego dobra, które wymagałoby ochrony i byłoby sprzeczne z możliwością przeznaczenia posiadanej przez skarżącą nieruchomości na cele zabudowy mieszkaniowej lub siedliskowej. Skoro w najbliższym sąsiedztwie wzdłuż drogi gminnej [...] znajdują się nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowa, to uwzględnienie wniosku nie koliduje też z interesami innych osób. W konsekwencji skarżąca zwróciła się do Rady o ponowne przeanalizowanie przedstawionego powyżej stanowiska oraz dokonanie zmiany funkcji terenu działki nr [...] na "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej MN/MR". Uchwałą z dnia 16 września 2014 r. Rada Gminy odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E. D.-M. zarzuciła przedmiotowej uchwale naruszenie art. 17 pkt. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w związku z brakiem rozstrzygnięcia Wójta o wniesionych uwagach i brakiem zakomunikowania o sposobie rozstrzygnięcia, art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu w związku z przyjęciem przez Radę Gminy, że osoba składająca uwagi do projektu winna uprzednio złożyć w tym zakresie wnioski do planu oraz art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w związku z nadużyciem przez gminę władztwa planistycznego poprzez nieumotywowana ingerencję w uprawnienia właścicielskie. W konsekwencji wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości z uwagi na istotne naruszenie trybu sporządzenia planu poprzez brak rozpatrzenia uwag, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] określonej w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem D27 R (tereny o przeznaczeniu rolniczym) z uwagi na naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Skarżąca powtórzyła zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa argumentację dotyczącą braku rozpatrzenia uwag zgłoszonych przez nią do projektu planu i braku zawiadomienia o ich nieuwzględnieniu, co w jej ocenie stanowi istotne naruszenie procedury sporządzania planu skutkujące koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Dodatkowo zakwestionowała stanowisko Rady wyrażone w uchwale z 16 września 2014 r., w którym Rada odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i zarzuciła, że skarżąca nie złożyła wniosku do planu w terminie ustawowym i dopiero na etapie wyłożenia planu do publicznego wglądu wniosła o zmianę ustaleń projektu. Przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 r. (II SA/Gd 564/08 LEX nr 522481) podnosząc, że nawet okoliczność, iż w toku procedury planistycznej skarżący nie składał żadnych wniosków, uwag ani nie uczestniczył w dyskusji publicznej nie zwalnia Rady z obowiązku przedstawienia argumentacji przemawiającej za słusznością podjętej uchwały i przyjętych w niej rozwiązań planistycznych. Zgodnie z dyspozycją art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwagi do projektu planu miejscowego może bowiem wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9. W odniesieniu do naruszenia władztwa planistycznego wskazała skarżąca, że w przypadku każdego rozstrzygnięcia określonego w planie Rada Gminy ma obowiązek wykazania, iż w takim kształcie jak je przyjęła było ono konieczne, celowe i słuszne i to niezależnie od wnoszonych przez strony uwag. Obrona słuszności i poprawności przyjętych rozwiązań planistycznych zawsze obciąża gminę. Rada Gminy zarówno w stanowisku dotyczącym rozpoznania uwag, jak i wezwania do usunięcia naruszeń nie odniosła się do zastrzeżeń skarżącej i nie wyważyła wprowadzenia ograniczenia dotyczącego zakazu zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej na należącej do niej nieruchomości mimo, że w uwagach oraz w wezwaniu do usunięcia naruszeń podane zostało szereg okoliczności świadczących o tym, że zabudowa zagrodowo-mieszkaniowa nie stoi w sprzeczności z rzeczywistą polityką przestrzenną Gminy. Stanowisko Rady Gminy jest również sprzeczne, zdaniem skarżącej, z pisemnym uzasadnieniem do uchwały z dnia 6 sierpnia 2014 r., w którym Rada zaznaczyła., że "ponadto jako tereny atrakcyjne dla rozwoju funkcji mieszkaniowej wskazuje się tereny w północno-wschodniej części miejscowości oraz wzdłuż drogi na G. Jest to związane (..) z ogólnie dobrymi warunkami fizjograficznymi, a także ustaleniami ze Studium, który określa kierunek wzdłuż drogi jako kierunek planowanego zasięgu obsługi terenów kanalizacją sanitarną". Nieruchomość skarżącej (działka [...]) leży wzdłuż drogi na G. tj. drogi oznaczonej w planie jako [...], a mimo to Rada Gminy nie zezwoliła na zabudowę mieszkaniową tej nieruchomości. Nie można, zdaniem skarżącej, traktować sformułowania, że uwagi nie zostały uwzględnione z uwagi na to, że "działka nr [...] stanowi fragment zwartego obszaru rolniczego, położonego z dala od istniejących zabudowań wsi, w rejonie, gdzie nie planuje się rozwoju gminnych sieci infrastruktury technicznej, co koliduje z polityką przestrzenną Gminy, która wyklucza rozpraszanie zabudowy" jako stanowiącego merytoryczną ocenę zasadności stanowiska skarżącej tym bardziej, że zachodzi ewidentna sprzeczność z założeniami dotyczącymi planu, a wynikającymi z jego pisemnego uzasadnienia. Podniosła skarżąca, że jej nieruchomość nie stanowi fragmentu "zwartego obszaru rolniczego", skoro gmina w przyjętym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza zabudowę mieszkaniową i zagrodową wzdłuż drogi publicznej [...], do której przylega ta działka. Na niewielkim odcinku tej drogi, przynależnym do obrębu geodezyjnego G., znajduje się szereg działek przeznaczonych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub siedliskową, są to działki położone na terenie oznaczonym [...]. Nieruchomości przylegające do wyżej wymienionej drogi publicznej nie stanowią "zwartego obszaru rolniczego" . Literalne znaczenie zwartego obszaru należy rozumieć jako obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego: ścisły, zbity, gęsty, skupiony, jednolity pod względem ukształtowania, kompozycji, budowy, składu: harmonijnie zespolony, niezróżnicowany, nierozczłonkowany, spójny. W związku z tym nie można twierdzić, że tereny wzdłuż drogi [...] należą do "zwartych terenów rolniczych", a wręcz przeciwnie, można nawet przyjąć, że wzdłuż drogi gminnej znajdują się "zwarte tereny zabudowy", skoro w planie zagospodarowania przestrzennego zabudowa mieszkaniowa ma zasadniczo charakter ciągły po jednej bądź po drugiej stronie drogi [...] , pomijając jedynie nieruchomość należącą do skarżącej. Powyższe znajduje też potwierdzenie w pisemnym uzasadnieniu uchwały Rady Gminy z 6 sierpnia 2014r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym G., gdzie wyraźnie zaznaczono, że terenami atrakcyjnymi mieszkaniowo są tereny wzdłuż drogi na G. Podkreśliła skarżąca, że działka należąca do niej stanowi grunty o niskiej przydatności rolniczej i w związku z tym ich przeznaczenie na cele nierolnicze nie wymaga żadnych dodatkowych zezwoleń. Kolejny argumentem mającym świadczyć o słuszności skargi jest fakt, że działka nr [...] nie jest położona w rejonie, gdzie nie planuje się rozwoju gminnych sieci infrastruktury technicznej. Rada Gminy w uzasadnieniu do uchwalonego planu miejscowego wskazała, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość tj. obszar wzdłuż drogi na G. traktowany jest jako kierunek planowanego zasięgu obsługi terenów kanalizacją sanitarną. Zatem działka nr [...] położona jest w rejonie, gdzie planuje się rozwój gminnych sieci infrastruktury. Ustalenie możliwości zabudowy mieszkaniowej na działce nr [...] nie koliduje zatem z polityką przestrzenną Gminy, a wręcz przeciwnie, jest zgodne z założeniami dotyczącymi zagospodarowania terenów, gdzie wskazuje się tereny wzdłuż drogi prowadzącej na G. tj. drogi [...] jako przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową, co jest związane z ogólnie dobrymi warunkami fizjograficznymi. Z powyższego wynika, zdaniem skarżącej, że podjęta przez Radę uchwała w odniesieniu do sposobu korzystania z nieruchomości nr [...] miała charakter dowolny, arbitralny i sprzeczny z rzeczywistą polityką przestrzenną gminy, co nosi znamiona nadużycia władztwa planistycznego. Ponadto przedmiotowa uchwała w odniesieniu do sposobu korzystania z działki nr [...] narusza konstytucyjną zasadę równości oraz pozostałe zasady konstytucyjne w tym ustanowioną w art. 2 zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. W kontekście prawa własności zezwalają one na jego ograniczenie jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego lub prawa własności innych osób. Konieczności tego typu ograniczeń Rada Gminy nie wykazała. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. wskazała, że skarga winna ulec oddaleniu albowiem interes prawny skarżącej nie doznał naruszenia na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały, a nawet gdyby Sąd uznał, że interes prawny skarżącej doznał naruszenia, to była to dopuszczalna ingerencja mieszcząca się w granicach władztwa planistycznego. W przekonaniu Rady skarżąca nie wskazała jednak w jaki sposób, poza brakiem możliwości postawienia zabudowań, nastąpi zakłócenie w korzystaniu z prawa własności działki, w szczególności położonej w zwartym obszarze rolniczym. Zaskarżona uchwała, zdaniem organu, nie narusza interesu prawnego skarżącej, gdyż sytuacja prawna właściciela działki przed jej uchwaleniem oraz po uchwaleniu jest taka sama. Brak zgodności zamierzeń skarżącej co do sposobu wykorzystania działki w przyszłości z treścią planu nie oznacza, że podjęta uchwała jest niezgodna z prawem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 maja 2013 r., II SA/Rz 205/13) i że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Uchwała podjęta w granicach władztwa planistycznego, nawet wyłączająca możliwości zabudowy, jest zgodna z prawem. Za całkowicie bezzasadne uznała Rada zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia procedury planistycznej tj. art. 17 pkt.12, art. 18 ust. 1 p.z.p.. Skarżąca zarzuciła, że Wójt nie rozpatrzył zgłoszonych przez nią i pozostałych uczestników uwag do projektu planu miejscowego oraz nie poinformował o rozstrzygnięciu. Skarżąca w ustawowym terminie nie złożyła żadnego wniosku do planu. Niezłożenie wniosku nie miało jednak wpływu na późniejsze rozpatrzenie uwag i ich rozstrzygnięcie ponieważ uwagi skarżącej zgodnie z procedurą były przedmiotem rozważań właściwych organów gminy. Skarżąca nie została pozbawiona prawa do złożenia uwag oraz do ich rozpatrzenia i rozstrzygnięcia o czym świadczy dalszy bieg wydarzeń w procedurze planistycznej. W myśl art. 17 pkt.12 Wójt rozpatruje uwagi, a następnie przedstawia projekt planu Radzie wraz listą uwag nieuwzględnionych. Stąd też przedłożenie przez Wójta uwag nieuwzględnionych (zał. Nr 2 do projektu uchwały) wypełniło warunek ustawowy w procedurze planistycznej. Wójt zajął bowiem stanowisko, które zostało jednoznacznie wyartykułowane. W żadnym razie, wbrew twierdzeniu skarżącej, Wójt nie jest zobligowany do indywidualnego informowania każdej z osób o zajętym stanowisku. Rozpatrzenie i rozstrzygnięcie uwag to niekoniecznie ich uwzględnienie, a prawo własności nie może być postrzegane jako prawo absolutne. Uzasadniając przeznaczenie działki skarżącej wskazał Wójt, że polityka przestrzenna Gminy została wyrażona w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N., w którym przewiduje się, że funkcja rolnicza oraz zagospodarowanie terenów dla jej potrzeb będzie główną funkcją gminy, a rolnicza przestrzeń produkcyjna będzie stanowiła przeważający obszar w gminie N. W obszarach rolniczej przestrzeni produkcyjnej lokalizacja nowej zabudowy winna wiązać się z zespołami i pasami istniejącej zabudowy, istniejącymi drogami i z przebiegiem istniejących i projektowanych sieci uzbrojenia terenu. W zakresie terenu, na którym położona jest działka nr [...], występują uwarunkowania wynikające z lokalizacji w niezabudowanym obszarze rolniczym i w sąsiedztwie zabytkowej jednostki osadniczej zespołu ruralistycznego wsi G. z XIX i XX wieku. Ponadto w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N." na rysunku kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N. teren ten położony jest na granicy strefy ochrony konserwatorskiej (ekspozycji czynnej i biernej) związanej z ochroną widokową historycznego założenia wsi G. z najazdu od strony G. Na etapie analiz przeprowadzonych do planu, w rejonie terenu działki nr [...], nie zidentyfikowano żadnego ruchu budowlanego. W planie dla terenu przedmiotowej działki pozostawiono dotychczasowe rolnicze użytkowanie. Teren ten stanowi część większego terenu rolniczego oznaczonego w planie symbolem D27.R obejmującego łącznie zwarty areał rolny o powierzchni ok. 63 ha. Kształtowanie polityki przestrzennej w zakresie przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu należy do uprawnień władczych gminy. Nieuzasadnione jest zatem kwestionowanie przez skarżącą prawa gminy do wprowadzania ograniczeń zabudowy w zwartym terenie rolniczym. Ograniczenia zostały wprowadzone w odpowiedniej proporcji do struktury przestrzennej analizowanego obszaru i w celu prowadzenia racjonalnej gospodarki przestrzennej. W przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym niezasadny jest zarzut, że gmina przekroczyła granice władztwa planistycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594; dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Gminy N. z 6 sierpnia 2014 r., nr XLII 272/2014, o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Gminy N. w obrębie geodezyjnym G. jest aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g.. Skarżąca pismem z 25 sierpnia 2014 r. dopełniła wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono w dniu 10 października 2014 r., z zachowaniem 30 - dniowego terminu od doręczenia skarżącej uchwały z dnia 16 września 2014 r., stanowiącej odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. E. D. – M. jest właścicielką działki o nr [...], położonej na obszarze objętym postanowieniami planu, która znajduje się na terenie oznaczonym D27.R.. Jak wynika z § 227 uchwały jest to teren o przeznaczeniu rolniczym, objęty zakazem zabudowy za wyjątkiem infrastruktury technicznej. Skarżąca posiada więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647; dalej: u.p.z.p.) przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast procedura planistyczna jest sformalizowana i wyznacza zakres i kolejność podejmowanych przez organ czynności. Uregulowanie tej procedury w taki sposób, z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 514/13). Zasadniczym zarzutem skargi jest naruszenie art. 17 pkt. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego w związku z brakiem rozstrzygnięcia Wójta o wniesionych uwagach i brakiem zakomunikowania skarżącej o sposobie ich rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie E. D. – M. w dniu 6 czerwca 2014 r. wniosła do projektu przedmiotowego planu miejscowego uwagę, domagając się rozszerzenia terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oznaczonej w planie symbolem MN/MR na należącą do niej działkę nr [...]. Uwaga ta nie została uwzględniona przez Wójta, który przedstawił swoje stanowisko Radzie Gminy w formie listy 7 nieuwzględnionych uwag z odrębnym dla każdej uwagi uzasadnieniem. Jak wynika z protokołu posiedzenia Rady Gminy z 6 sierpnia 2014 r., na którym podjęto przedmiotową uchwałę o planie, rozstrzygając kwestię przedstawionych przez Wójta uwag, Przewodniczący Rady przy każdej uwadze odczytał jej treść, rozstrzygnięcie Wójta i uzasadnienie jego decyzji, po czym Rada głosowała kolejno swoje stanowisko w przedmiocie uwzględnienia każdej uwagi. W przypadku uwagi wniesionej przez skarżącą uzasadnieniem negatywnego stanowiska zarówno Wójta, jak i Rady Gminy była okoliczność, że działka nr [...] stanowi fragment zwartego obszaru rolniczego położnego z dala od istniejących zabudowań wsi, w rejonie gdzie nie planuje się rozwoju gminnych sieci infrastruktury technicznej. Z uzasadnienie wynikało także, że z założenia polityka przestrzenna Gminy wyklucza rozpraszanie zabudowy zakładając rozwój osadniczy w oparciu o dopełnienie już zainwestowanych terenów. Dopiero w sytuacji wyczerpania się rezerw terenowych o kontynuację rozwoju terenów przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowej będzie można wystąpić w ewentualnie przyszłej zmianie planu. Dodatkowo przy omówieniu poszczególnych uwag, między innymi uwagi skarżącej, zarówno w rozstrzygnięciu Wójta, jak i Rady zaznaczono, że wnoszący uwagę nie złożył w terminie wniosku do planu. Powyższa uchwała Rady Gminy, wraz z uchwałami stanowiącymi o sposobie rozpatrzenia innych uwag, stanowi załącznik nr 2 do uchwały o przedmiotowym planie miejscowym, która została opublikowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przekonaniu Sądu z uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia nie wynika, co zarzuca skarżącą, że powodem nieuwzględnienia uwagi było niewniesienie przez nią ustawowym terminie wniosku do planu. Tym samym niezasadny jest zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu w związku z przyjęciem przez Radę Gminy, że osoba składająca uwagi do projektu winna uprzednio złożyć w tym zakresie wnioski do planu. Uwzględniając okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że złożona przez skarżącą w dniu 6 czerwca 2014 r. uwaga została rozpatrzona we właściwy sposób. E. D. – M. zarzuca natomiast, że nie została odrębnie powiadomiona o sposobie rozpatrzenia przedmiotowej uwagi przez Wójta, co spowodowało błędne przekonanie skarżącej o uwzględnieniu przedmiotowej uwagi. Brak informacji o sposobie załatwienia jej uwagi przez Wójta, jak też o treści wniosku jaki Wójt wystosował do Rady w związku z wniesioną uwagą, w przekonaniu skarżącej, uniemożliwił jej także przedstawienie własnego stanowiska na sesji Rady Gminy, na której podjęta została zaskarżona uchwała. W przekonaniu Sądu z regulującego procedurę planistyczną przepisu art. 17 pkt. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika obowiązek powiadamiania przez organ wykonawczy gminy odrębnie każdego podmiotu wnoszącego uwagę o sposobie jej rozpatrzenia. Przedmiotowa ustawa nie określa formy, w jakiej następuje rozpatrzenie uwag przez organ wykonawczy gminy. Stanowi to czynność z zakresu procedury planistycznej. Postępowanie organu w tym zakresie można zakwestionować dopiero w skardze do sądu na uchwałę w sprawie planu miejscowego. Bezzasadny jest zatem zarzut skarżącej, że Wójt naruszył procedurę uchwalania planu nie informując o sposobie rozstrzygnięcia zgłoszonej przez nią uwagi i jego uzasadnieniu. Skarżącą zarzuciła także naruszenie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w związku z nadużyciem przez gminę władztwa planistycznego poprzez nieumotywowana ingerencję w uprawnienia właścicielskie. Wskazać należy, że do obowiązków gmin należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 3 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Władztwo planistyczne gminy oznacza powierzenie przez ustawodawcę gminom kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania przestrzennego, czyli możliwość przeznaczania terenu pod określone funkcje. Swoboda regulacyjna gmin w dziedzinie gospodarowania przestrzennego nie ma przy tym charakteru absolutnego. Gmina jest bowiem ograniczona obowiązującym prawem, a także zakazem nadmiernej, nieuzasadnionej ingerencji w sferę praw i wolności jednostek, w tym w konstytucyjnie chronione prawo własności. Realizacja zadań ogólnospołecznych niejednokrotnie wymaga jednak ograniczenia prawa własności jednostek, gdyż danie pierwszeństwa temu prawu mogłoby uniemożliwić realizację tych zadań. Własność nie jest bowiem prawem nieograniczonym i zgodnie z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP może być ograniczona ustawowo w zakresie, w jakim nie narusza to istoty tego prawa. Jeżeli zatem rada gminy ogranicza sposób wykonywania prawa własności przez ustanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyniąc to na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym proporcjonalnie do dyktowanych interesem publicznym potrzeb ingerencji w sferę praw i wolności, to ograniczenia te stanowione są w istocie w drodze ustawy, pozostając w zgodzie z wymogami Konstytucji RP. Ważne jest też, aby w procesie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do wyważenia interesu publicznego oraz interesu indywidualnego, wymagającego ograniczenia. Badając w tym kontekście zaskarżoną uchwałę Sąd ocenia, że organ uchwałodawczy nie dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i interesu indywidualnego skarżącej. Z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że podstawą planowania przestrzennego jest zrównoważony rozwój. Z kolei w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. przykładowo wskazano okoliczności, które winny być uwzględnione w planowaniu przestrzennym. Ustawodawca nie zakłada więc w procesie planowania przestrzennego prymatu interesu publicznego nad prywatnym lub odwrotnie. Na równi kładzie nacisk zarówno na prawo własności, jak i inne elementy uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Gmina, do której w zasadzie należy wyłączna kompetencja ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) siłą rzeczy w pierwszej kolejności dbać będzie o zaspokojenie zbiorowości, a nie indywidualnych podmiotów. W tym miejscu należy przytoczyć w pełni aktualną tezę wyrażoną w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSN 1994/9/181), według której: "W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności". W przekonaniu Sądu Rada Gminy N. podejmując zaskarżoną uchwałę nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, ustalając przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania dla działki nr [...] jako terenu rolniczego z zakazem zabudowy. Przede wszystkim organ nie przedstawił adekwatnie szczegółowego, profesjonalnego i wiarygodnego uzasadnienia zakazu zabudowy dla terenu, na którym dopuszczono realizację w bezpośrednim sąsiedztwie funkcji mieszkaniowej (D20.MN), zagrodowej (D21.RM i D.19.RM). Rada gminy nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, z którego wynikałaby zasadność wprowadzenia daleko idących ograniczeń wykonywania prawa własności. Nie wykazała też w toku niniejszego postępowania uzasadnienia dla ograniczenia prawa własności skarżącej poprzez zakaz jakiejkolwiek zabudowy. Uzasadniając taki sposób zagospodarowania organ planistyczny ograniczył się jedynie do wskazania, że kierunki rozwoju Gminy idą w kierunku utrzymania jej charakteru rolniczego. Jednakże co do zasady rolnicze użytkowanie gruntu nie wiąże się z całkowitym zakazem zabudowy, jaki został wprowadzony na terenie oznaczonym D27.R. Także treść studium, które Rada Gminy miała obowiązek uwzględnić w treści planu, nie wprowadza takiego zakazu. W rozdziale zatytułowanym "Obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej wyłączone z zabudowy" jako obszary o takim charakterze wskazuje się wyłącznie obszary o dużych walorach przyrodniczych i środowiskowych, obszary podlegające ochronie z uwagi na ochronę zasobów wodnych, niektóre obszary objęte ochrona z uwagi na wartości historyczne i kulturowe oraz kompleksy obszarów o dużych walorach agroekologicznych, na których dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa. (strona 89 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy N.). Zdaniem sądu przedstawiona argumentacja zakazu zabudowy, że "działka nr [...] stanowi fragment zwartego obszaru rolniczego, położonego z dala od istniejących zabudowań wsi" w świetle postanowień Studium, nie może być uznana za wystarczającą, ponieważ nie wszystkie zwarte obszary rolnicze powinny być wyłączone spod zabudowy. Argumentem uzasadniającym zakaz zabudowy jest także okoliczność, że działka nr [..] nie jest położona w rejonie, gdzie nie planuje się rozwoju gminnych sieci infrastruktury technicznej. Jednakże Rada Gminy w uzasadnieniu do uchwalonego planu miejscowego wskazała, że teren, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość tj. obszar wzdłuż drogi na G. traktowany jest jako kierunek planowanego zasięgu obsługi terenów kanalizacją sanitarną. Zatem działka nr [...] położona jest w rejonie, gdzie planuje się rozwój gminnych sieci infrastruktury. Dodatkowym argumentem Rady Gminy, zawartym w odpowiedzi na skargę, przemawiającym za wyłączeniem działki skarżącej spod zabudowy jest jej położenie w sąsiedztwie zabytkowej jednostki osadniczej, zespołu ruralistycznego wsi G. z XIX i XX wieku. Na rysunku Studium teren działki położony jest na granicy strefy ochrony konserwatorskiej (ekspozycji czynnej i biernej) związanej z ochroną widokowa historycznego założenia sąsiedniej wsi G. W tym przypadku rozważenia wymagało, czy wystarczającym uzasadnieniem dla całkowitego pozbawienia skarżącej prawa zabudowy może być okoliczność położenia należącej do niej działki na granicy strefy ochrony konserwatorskiej. Takiego rozważenia w przedmiotowej uchwale zabrakło. Projektowanie funkcji konkretnych obszarów powinno odbywać się z poszanowaniem prawa własności. Zasadnie skarżąca ma poczucie innego traktowania, gdyż w świetle akt sprawy i prezentowanego stanowiska Rady w żaden sposób nie broni się jako zasadny zakaz zabudowy działki nr [...] w Miejscowości G. Zaskarżona uchwała przyjęła wariant maksymalnej ingerencji w prawo własności przez pozbawienie skarżącej jakiejkolwiek formy zabudowy, co nie znajduje uzasadnienia na gruncie konstytucyjnych zasad równości i proporcjonalności. Nie można także w tej sytuacji mówić o równym traktowaniu właścicieli sąsiadujących ze sobą na tym obszarze działek, którym przypisano funkcje pozostające w kolizji ze sobą (prawo zabudowy i zakaz zabudowy). Ostatecznie przyjęte w planie rozwiązania winny, w miarę możliwości, godzić te interesy i dążyć do takiego przeznaczenia i zagospodarowania sąsiadujących ze sobą działek, by było to zgodne ze standardami ładu przestrzennego i nie prowadziło do sytuacji, w której z naruszeniem zasady równego traktowania zostały uwzględnione interesy gminy ze szkodą dla skarżącej. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 u.pz.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Powyższy przepis nakłada na organ dysponujący władztwem planistycznym obowiązek wyboru optymalnych rozwiązań, które uwzględniają zakres naruszonych interesów prawnych poszczególnych podmiotów i proporcje tych naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami. Niedopuszczalne jest więc naruszanie interesów prawnych jednych osób w imię chronienia innych, jeżeli cel naruszenia nie pozostaje w należytej proporcji z zakresem naruszenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 539/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov). Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności uzasadnia tylko cel publiczny, ale tylko wówczas gdy innego rozwiązania nie można było znaleźć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1959/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov). Dla należytego wyważenia interesów właścicieli nieruchomości konieczne jest więc dokonanie dokładnej analizy potencjalnych rozwiązań planistycznych, a obowiązek ten pozostaje aktualny niezależnie od aktywności poszczególnych właścicieli w toku uchwalania planu. Podsumowując, objęty zaskarżonym planem miejscowym sposób zagospodarowania działki nr [...] narusza istotę przysługującego skarżącej prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., sygn. akt SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). W tej sprawie pozbawienie skarżącej, jako właściciela nieruchomości, znacznej części atrybutów korzystania i rozporządzania rzeczą, oznacza ingerencję w istotę jego prawa własności. Podkreślić też należy, że konieczność obrony przyjętych przez radę w planie kierunków zagospodarowania, ograniczających prawo własności zawsze - co do zasady - obciąża organ gminy. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy N. nie wykazała prymatu jakichkolwiek innych interesów wymagających ograniczenia prywatnego prawa własności, skutkiem czego przyjęte rozwiązanie narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. Niezależnie od tego wskazać należy, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że gmina to wspólnota mieszkańców, a jej zadaniem podstawowym jest zaspokajanie potrzeb tej wspólnoty (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że prowadząc konkretną politykę w ramach przyznanych kompetencji, w tym planistyczną, gmina obowiązana jest zwracać uwagę na potrzeby wszystkich mieszkańców. Każdy bowiem mieszkaniec gminy, członek wspólnoty samorządowej, ma prawo oczekiwać, że jego interesy będą brane pod uwagę w działaniach gminy. Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest zatem takie wyważenie interesów aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności, czego można spodziewać się po miejscowym planie zagospodarowania, uzasadnia tylko cel publiczny, ale także tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. Władztwo planistyczne gminy nie może polegać zatem na zupełnej swobodzie i dowolności w planowaniu co do przeznaczenia terenu, gdyż konieczne jest uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu prawa własności, z mocy art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy. Nieprzestrzeganie tego spowoduje, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu zagospodarowania, może zostać nadużyte, a ustalenia planu, które będą wynikiem tego nadużycia, mogą okazać się prawnie wadliwe (zob. cytowany już wyżej wyrok z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1959/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov). Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że Rada Gminy N. podjęła zaskarżoną uchwałę w zakresie ustalenia przeznaczenia terenu dla działki oznaczonej nr [...] z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób określony w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do wskazanego terenu. Nadto Rada Gminy N. nie wykazała konieczności ograniczenia przysługującego skarżącej prawa własności, skutkiem czego przyjęte rozwiązania naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. Mając na uwadze opisany charakter uchybień zaskarżonej uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej należącej do skarżącej działki nr [...]. Wobec uwzględnienia skargi sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Rady Gminy N. na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi.