II SA/Gd 732/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 17 lipca 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołań "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. oraz "B" Spółki z o.o. z siedzibą w S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 lutego 2008r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołano art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 i art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25 kwietnia 2007r. dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu usług osiedlowych wraz z urządzeniami technicznymi przy Al. [...] w G. w zakresie zmiany terminu jej ważności. W uzasadnieniu odwołań odwołujący wskazali, że decyzja z dnia 25 kwietnia 2007r. została wydana tylko na 4 miesiące, a z winy organu wydającego decyzję stała się ona prawomocna dopiero w dniu 24 lipca 2007r. Odwołujący zarzucili organowi I instancji, iż bezpodstawnie uznał, że decyzji tej nie można zmienić na podstawie art. 155 kpa z uwagi na wynikający z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. brak możliwości stosowania przepisów dotychczasowych do spraw zakończonych decyzją ostateczną. Odwołujący wskazywali, że zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa nie prowadziłaby do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, a jedynie zmieniała jeden z elementów decyzji. Przedłużenie terminu ważności decyzji w niczym nie zmieniłoby stanu faktycznego i prawnego na którym oparte było jej wydanie. Rozpoznając sprawę organ II instancji ustalił, że Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosku "B" Spółki z o.o. z dnia 18 lutego 2003r.decyzją z dnia 25 kwietnia 2007r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu usług osiedlowych wraz z urządzeniami technicznymi przy Al. [...] w G., określając termin ważności decyzji do dnia 30 sierpnia 2007r. –pkt 5. Decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm./. decyzja stała się ostateczna z dniem 31 maja 2007r. W dniu 29 sierpnia 2007r. inwestor złożył wniosek o przedłużenie terminu ważności decyzji. Kolegium zacytowało, przywołane przez odwołujących i mające zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy przepisy art. 155 kpa oraz 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 155 kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa sprawa o ustalenie warunków zabudowy, została zakończoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2007r., która stała się ostateczna w dniu 31 maja 2007r. Powołując się na dokonane ustalenia organ II instancji wskazał, że w tej sytuacji brak jest podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. i w konsekwencji do stosowania przepisów dotychczasowych, a mianowicie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Kolegium ustaliło, że w sprawie mają zastosowanie aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie regulują kwestii dot. decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., w tym również nie uprawniają do określenia terminu ważności decyzji. W tej sytuacji w oparciu o przepisy ustawy z 2003r. nie można przedłużyć terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Organ II instancji podał, że podobne stanowisko zajmują w swoich orzeczeniach sądy administracyjne i przytoczył tezy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt II OSK 405/05 /baza LEX nr 196708/ i z dnia 10 lutego 2006r. sygn. akt II OSK 503/05 /baza LEX 196708/ oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006r., sygn. akt IV SA/Wa / baza LEX 2835549/. W wyrokach tych wskazano, że przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 155kpa, który sprzeciwia się dokonaniu zmiany ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto organ powołał stanowisko Sądów w myśl, którego w sytuacji, gdy ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zna decyzji o warunkach zabudowy w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. potencjalna zmiana decyzji ostatecznej musiałaby nastąpić poprzez zastosowanie przepisów ustawy z 1994r., a to w świetle cyt. art. 85 ust. 1 jest niedopuszczalne. Organ II instancji powołał się również na uzasadnienie wyroku z dnia 10 października 2006r. w którym Sąd wskazał, że wniosek o dokonanie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a więc do ostatniego dnia terminu określającego jej obowiązywanie. W dniu wygaśnięcia automatycznie decyzja taka jest usuwana z obrotu prawnego. W sytuacji, gdy decyzja utraciła ważność postępowanie w sprawie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Kolegium w całości podzieliło stanowisko wyrażone w wyżej wym. wyrokach i ponownie wskazało, że wynikający z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak możliwości stosowania przepisów ustawy dawnej do spraw zakończonych ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zamyka możliwość dokonania zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 kpa. Ponadto w sytuacji, gdy decyzja, której dotyczył wniosek inwestora utraciła ważność w trakcie postępowania / z dniem 30 lipca 2007r./, postępowanie w sprawie jej zmiany stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć w oparciu o art. 105 § 1 kpa. "A" Spółka z o. o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję. Skarżący zaskarżył decyzję w całości zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że treść wskazanego przepisu przesądza o braku możliwości stosowania przepisów ustawy dotychczasowej, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm./do zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 25 kwietnia 2007r., 2/ art. 155 kpa w związku z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w danym stanie faktycznym art. 85 ust. 1 ustawy jest przepisem, który jako przepis szczególny uniemożliwia zmianę decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 155 kpa, 3/ art. 105 kpa. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, 2/zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szczegółowe uzasadnienie wyżej wskazanych zarzutów. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżący zarzucił, że organ błędnie uznał, iż zgodnie z treścią tego przepisu do zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia 27 kwietnia 2007r. nie ma zastosowania ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia wżycie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r.i z tym dniem straciła moc ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na powyższe regulacje skarżący wskazał, że ustawę z dnia 7 lipca 1994r, stosownie do art. 85ust. 1 stosuje się do spraw, które zostały wszczęte i niezakończone przed dniem 11 lipca 2003r. W rozpatrywanej sprawie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wpłynął 18 lutego 2003r. a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. Decyzja została wydana w dniu 25 kwietnia 2007r. i stała się prawomocna dopiero 24 lipca 2007r, a nie jak ustalił organ 31 maja 2007r. Powołując się na powyższe skarżący podniósł, że skoro decyzja z dnia 25 kwietnia 2007r. stała się ostateczna po 11 lipca 2003r. to w sprawie decyzji należy stosować przepisy dotychczasowe, tzn. ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994r. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 155 kpa w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. skarżący w pierwszej kolejności wskazał, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 kpa może nastąpić w każdym czasie, jeśli są spełnione przesłanki pozytywne, a brak jest przesłanki negatywnej. Do przesłanek pozytywnych należy wyrażenie przez stronę zgody na uchylenie lub zmianę decyzji oraz interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanką negatywną jest natomiast ewentualne obowiązywanie przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu lub zmianie decyzji. Skarżący zarzucił, że organ II instancji błędnie uznał, że występuje przesłanka negatywna w postaci treści art. 85 ust. 1 , który to przepis uniemożliwia stosowanie w sprawie przepisów dotychczasowych i zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 do decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W tym stanie rzeczy art. 85 ust. 1 nie może być rozumiany jako lex specialis do art. 155 kpa. Taka sytuacja mogłaby zachodzić tylko wtedy, gdyby zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 do danej decyzji należałoby stosować ustawę nową / z 27 marca 2003r./. Skarżący wskazał, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Powołując się na powyższe skarżący podniósł, że decyzja zmieniająca w trybie art. 155 kpa decyzję z dnia 25 kwietnia 2007r. nie byłaby nową decyzją o warunkach zabudowy- zmieniałaby tylko jeden z elementów już wydanej decyzji, jakim jest termin jej ważności. Przedłużenie terminu ważności decyzji w niczym nie zmieniłoby stanu faktycznego i prawnego, na którym oparte było jej wydanie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 105 kpa skarżący zarzucił, że decyzja nie może zostać uznana za wygasłą dopóki zasadność umorzenia jest przedmiotem kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej. Skarżący podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy z 25 kwietnia 2007r. została wydana na 4 miesiące. Z winy organu uprawomocniła się dopiero 24 lipca 2007r. Zatem skarżący miał tylko jeden miesiąc na jej wykonanie, co czyniło nierealnym skorzystanie z uprawnień objętych tą decyzją. Skarżący podniósł, że z powyższych względów błędy i opieszałość w działaniu organów administracji nie powinny mieć żadnych negatywnych skutków dla strony. Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do umorzenia postępowania w sprawie, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do wydania decyzji zmieniającej decyzję z dnia 25 kwietnia 2007r. zgodnie z żądaniem inwestora. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a argumentacja podniesiona w skardze nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działania administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. nr 153, poz. 1270/. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W dniu 29 sierpnia 2007r. Spółka z o.o. "B". w S. wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie ważności do dnia 31maja 2008r. decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, której ważność została określona do dnia 30 sierpnia 2007r. Decyzja z dnia 25 kwietnia 2007r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. zagospodarowaniu przestrzennym / art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 2, art. 39, art. 40, art. 42, art. 44 ust. 1, 2, art. 46 ust.2 i 3, w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, albowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął w dniu 18 lutego 2003r. Stosownie do cytowanego przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z dniem 11 lipca 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. Z tym dniem straciła moc ustawa dotychczasowa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. z 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm./, której przepisy stanowiły podstawę dla wydania decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza powołanych w skardze przepisów art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r, przepisu art. 155 kpa, jak i art. 105 kpa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutowi skargi do sprawy w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. Argumentacja skarżącego oparta na treści cyt. art. 85 ust.1, iż skoro sprawa została wszczęta przed dniem 11 lipca 2003r. i nie została zakończona przed tą datą, to uzasadnione jest stosowanie przepisów dotychczasowych, a więc przepisów ustawy z 7 lipca 1994r., w tym przepisu przewidującego obowiązek określenia terminu ważności decyzji, jest niezasadna. Podkreślić należy, że termin ważności decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. upłynął z dniem 30 sierpnia 2007r. Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy decyzja z dnia 25 kwietnia 2007r. o ustaleniu warunków zabudowy utraciła swoją ważność w trakcie postępowania o zmianę terminu jej obowiązywania. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2007r. nr II OSK 1465/05 /lex nr 337475/ sformułowanie okres ważności decyzji z art. 42 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. wyraźnie wskazuje, że chodzi o określenie czasu, w którym decyzja ma moc obowiązującą, a więc upływ okresu ważności powoduje ten skutek, że po jego upływie nie można już powoływać się na tę decyzję, gdyż utraciła ona swoją moc. W wyroku wskazano, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż decyzja pomimo upływu jej ważności może być zmieniana. Jednocześnie podkreślić należy, że tryb postępowania przewidziany w art. 155 kpa może dotyczyć takiej decyzji, która pozostaje w obrocie prawnym. Wobec braku przepisów szczególnych regulujących tę kwestię, przyjąć należy, że aby doszło do merytorycznej weryfikacji decyzji pierwotnej musi ona istnieć w obrocie prawnym w dniu, w którym decyzja weryfikująca nabędzie przymiot ostateczności. W konsekwencji powyższego wniosek strony w sprawie o zmianę terminu ważności decyzji nie powoduje przedłużenia mocy prawnej decyzji pierwotnej / wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2007r. nr II SA/Kr 659/07 –Lex 372435/. Utrata mocy decyzji z dnia 25 kwietnia 2007r. objętej niniejszym postępowaniem o zmianę terminu jej ważności, nie miała więc związku z uchyleniem ustawy z dnia 7 lipca 1994r. i zastąpieniem jej ustawą z dnia 27 marca 2003r., ale z upływem czasu, który na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. musiał być wyznaczony. Z chwilą utraty mocy przez decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu postępowanie w sprawie utraciło swój przedmiot, stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W konsekwencji zaistniałej sytuacji procesowej organ II instancji w sposób zgodny z prawem skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 138 §1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, albowiem bezprzedmiotowe było całe postępowanie administracyjne. W świetle powyższych ustaleń zarzut skargi dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisu art. 105 § 1 kpa jest niezasadny. W konsekwencji powyższego pozostałe zarzuty nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd rozpoznając te zarzuty uznał je za niezasadne. Za niezasadne należało uznać zarzuty skargi wskazujące na nieistnienie przesłanki negatywnej w postaci obowiązywania przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu lub zmianie decyzji. W powyższym zakresie skarżący zarzucał, że organ II instancji błędnie uznał, że występuje przesłanka negatywna w postaci przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., który uniemożliwia stosowanie w sprawie przepisów dotychczasowych i zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa. Skarżący stał na stanowisku, że zgodnie z art. 85 ust. 1 w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe przepisy i przepis ten nie jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 155 kpa. Taka sytuacja zachodziłaby, w ocenie skarżącego, tylko wówczas gdyby zgodnie z art. 85 ust. 1 do decyzji należało stosować ustawę nową. Jednocześnie skarżący zarzucał, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej. W tej sytuacji, jak podniósł skarżący decyzja zmieniająca decyzję z dnia 25 kwietnia 2007r. nie byłaby nową decyzją o warunkach zabudowy, zmieniałaby tylko jeden z elementów już wydanej decyzji / termin ważności/, a przedłużenie tego terminu w niczym nie zmieniłoby stanu faktycznego i prawnego, na którym było oparte jej wydanie. Rozpoznając powyższy zarzut Sąd w całości podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutowi skargi postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 kpa jest postępowaniem w nowej sprawie w stosunku do rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną, która ma być zmieniona. Wydana w takim postępowaniu decyzja stanowi decyzję nową, od której służą środki zaskarżenia. Zmiana, o którą wnioskuje strona musi mieć oparcie w przepisach obowiązujących w dacie orzekania o zmianie. W okolicznościach niniejszej sprawy w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określono termin jej ważności do 30 sierpnia 2007r., w dniu 29 sierpnia 2007r. inwestor wystąpił o zmianę tej decyzji poprzez przedłużenie terminu ważności do dnia31 maja 2008r. W dniu wpływu do organu powyższego wniosku zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji ostatecznej /art. 61 § 3 kpa/. Postępowanie to toczy się w nowej sprawie, a przedmiotem postępowania jest ustalenie czy istnieją przesłanki do zmiany decyzji już istniejącej. Skoro postępowanie w sprawie zmiany decyzji zostało wszczęte w dniu 29 sierpnia 2007r., to w dacie jego wszczęcia obowiązywała już nowa ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji powyższego w sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy ustawy dotychczasowej z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. przewidywała ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy określenie terminu z upływem którego decyzja traci moc obowiązywania. Natomiast ustawa z dnia 27 marca 2003r. nie ma odpowiednika powołanego wyżej przepisu a przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na gruncie ustawy z 7 lipca 1994r. i przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003r. nie są tożsame. W tym stanie rzeczy ewentualna zmiana ostatecznej decyzji musiałaby nastąpić poprzez zastosowanie przepisów ustawy z 7 lipca 1994r., a to w świetle art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. jest niedopuszczalne, skoro przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. mają zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia 11 lipca 2003r. Sprawa o zmianę decyzji w zakresie dotyczącym terminu ważności decyzji została wszczęta po tej dacie / sierpień 2007r./. Stąd też należy w całości podzielić ustalenia organu, że przepis art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 155 kpa, który sprzeciwia się dokonaniu zmiany decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu / wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r. Nr II OSK 405/05-Lex nr 196453/. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 155 kpa to jak to wyżej wskazano możliwość jego zastosowania istnieje w ramach tego samego stanu faktycznego i prawnego. Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 kpa jest dopuszczalna tylko wtedy gdy obowiązują przepisy prawa, na podstawie, których decyzja została wydana. W okolicznościach sprawy ustawa o planowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. na podstawie, której została wydana decyzja z dnia 25 kwietnia 2007r. straciła moc w dniu 11 lipca 2003r., a więc nie obowiązywała w dacie złożenia wniosku o zmianę decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.