II SA/Gd 735/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2022 r., nr SKO Gd/1070/22 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej P kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga P. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 5 lipca 2022 r. uchylającą decyzję Burmistrza Kartuz z 20 stycznia 2022 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [..] i [..] obr. B., Gmina K. o łącznej mocy nominalnej do 10MW i odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B., Gmina K. o łącznej mocy nominalnej do 10 MW została wniesiona w następującym stanie sprawy: Wnioskiem złożonym 12 kwietnia 2021 r. P. sp. z o.o. wystąpiła do Burmistrza Kartuz o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B., gmina K. Łączna powierzchnia obu nieruchomości to 13,6ha, zaś planowana powierzchnia pod zabudowę to 5,09ha. Inwestycja obejmuje instalację 25 000 sztuk paneli o wysokości 4m każdy i łącznej mocy 10MW oraz 10 sztuk stacji transformatorowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Wniosek wskazuje ponadto, iż zamierzenie te jest przedsięwzięciem opisanym w przepisie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Po uzupełnieniu braków wniosku, organ I instancji wszczął postępowanie i wystąpił - w trybie art. 64 ust.1 pkt 1; ust.2-4 w związku z art. 71 ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko- do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach i do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla inwestora w zakresie planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z 20 maja 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia wskazując na zakres raportu, wezwał organ I instancji do uzupełniania informacji w karcie we wskazanym zakresie. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Gdańsku pismem z 28 maja 2021 r. wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji. Postanowieniem z 2 czerwca 2021 r. organ I instancji stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B. określając w nim zakres raportu. Postanowieniem z 19 sierpnia 2021 r. postępowanie w sprawie zostało zwieszone do przedłożenia raportu. Przedmiotowy raport wnioskodawca złożył organowi I instancji w dniu 17 września 2021 r., zaś postanowieniem z 24 września 2021 r. postępowanie administracyjne w sprawie zostało podjęte, także z udziałem społeczeństwa. Jednocześnie organ wystąpił o opinię w sprawie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kartuzach. Pierwszy z tych organów uzgodnił realizację przedsięwzięcia postanowieniem z 1 grudnia 2021 r., zaś drugi opinią z 26 października 2021 r. Organ I instancji w dniu 20 stycznia 2022 r. wydał decyzję określając środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, zawiadamiając społeczeństwo o fakcie jej wydania poprzez obwieszczenia. Rozpoznając wniesione w sprawie odwołania R. D. i L. D. oraz W. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uznało je za uzasadnione w zakresie uznania, iż planowane przedsięwzięcie nie ma negatywnego wpływu na ochronę obowiązującą w Kaszubskim Parku Krajobrazowym, jak też uznania możliwości lokalizowania przedsięwzięcia w tym obszarze w zgodzie z przepisami prawa. Jak stanowi przepis art. 71 ust. 1 i ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwanej dalej ustawą - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane również dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie rodzaj przedsięwzięcia określono jako - budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B., Gmina Kartuzy o łącznej mocy nominalnej do 10MW. Inwestor w swoim wniosku zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako określone w przepisie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Powyższe przepisy rozporządzenia określają, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 54) zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Planowane przedsięwzięcie zostało w sposób prawidłowy zakwalifikowane jako przedsięwzięcie opisane w powyższym przepisie rozporządzenia Rady Ministrów. Nie budzi wątpliwości Kolegium, że teren określony wnioskiem inwestora po pierwsze w całości znajduje się w granicach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, zaś po drugie łączny obszar wszystkich działek wskazanych we wniosku wynosi 13,6ha, z tego planowane przedsięwzięcie objąć ma 5,09ha. Planowane umiejscowienie przedsięwzięcia w granicach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego zobowiązuje zarówno organ I instancji, jak i organy opiniujące przede wszystkim do oceny złożonego wniosku w kontekście możliwości realizacji i wpływu inwestycji na obszar podlegający ochronie przyrody. Przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 916) stanowią m.in., że chronioną formą przyrody są określone w art. 6 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody parki krajobrazowe. Kaszubski Park Krajobrazowy utworzony został na podstawie uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego- zwanej dalej uchwałą. Zarówno w ustawie o ochronie przyrody, jak i w powyższej uchwale określone zostały zakazy obowiązujące na terenie parku. Zakazy te zostały sformułowane dla wykonania celów ochrony przyrody, które zostały opisane w art.2 pkt 2 ustawy i § 2 w/w uchwały Sejmiku. I tak celami ustawowymi ustawy są : 1) utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów; 2) zachowanie różnorodności biologicznej; 3) zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego; 4) zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z ich siedliskami, przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony; 5) ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień; 6) utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony, siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody; 7) kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Z kolei celami ochrony przyrody określonymi w uchwale o Kaszubskim Parku Krajobrazowym są: 1) zachowanie specyfiki rzeźby terenu - wzniesień morenowych, dolin rzecznych i rynien jeziornych oraz wytopisk polodowcowych, 2) poprawa stanu czystości wód powierzchniowych, 3) utrzymanie i przywracanie mozaiki zbiorowisk roślinnych, właściwej dla różnych typów środowiska przyrodniczego Parku, w szczególności ochrona źródlisk, torfowisk oraz fitocenoz z udziałem gatunków borealnych i podgórsko-górskich, 4) utrzymanie spójności przestrzennej ekosystemów leśnych i ich renaturalizacja, 5) ochrona naturalnych i półnaturalnych zbiorowisk wzdłuż cieków i brzegów jezior w celu uzyskania biologicznej zabudowy ich obrzeży, 6) utrzymanie naturalnej różnorodności fauny oraz tworzenie warunków umożliwiających restytucję gatunków, które wyginęły, w szczególności głuszca i raka szlachetnego, 7) zachowanie i eksponowanie zasobów dziedzictwa kulturowego, a zwłaszcza struktury i wartości krajobrazu kulturowego, wartościowych układów przestrzennych osadnictwa, tradycyjnych i historycznych form zabudowy, obiektów kultury materialnej i wartości kultury niematerialnej, 8) ochrona unikatowych wartości krajobrazu, a zwłaszcza rynien jeziornych i dolin rzecznych oraz eksponowanych wzniesień i zboczy o znacznych spadkach terenu, 9) oszczędne użytkowanie i planowe kształtowanie przestrzeni ze szczególnym uwzględnieniem ochrony walorów krajobrazowych. Wśród szeregu zakazów, które mogą być wprowadzone na terenie parku krajobrazowego, strony odwołujące się wskazały na zakaz określony w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, powtórzony w treści § 3 pkt 5 uchwały - czyli wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Zasadnym jest w tym miejscu wskazanie na podstawowy zakaz określony zarówno w treści art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, jak i przepisie § 3 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym na terenie Parku wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 i Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 42, poz. 340 i Nr 84, poz. 700). Planowane przez inwestora przedsięwzięcie, jak już wcześniej Kolegium opisało, stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. Przedmiotowy zakaz lokalizowania na terenie chronionym przyrodniczo takich przedsięwzięć jest zasadą, od której ustawa o ochronie przyrody wprowadziła wyjątek (art. 17 ust. 3 -przyp. Kolegium). Zgodnie z tym przepisem zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Kolegium podkreśliło, iż obowiązująca uchwała w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nie zawiera w/w wyjątku od przedmiotowego zakazu. Uchwała Sejmiku stanowi akt prawa miejscowego, który zawiera przepisy szczególne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Skoro brak jest w treści obowiązującej uchwały Sejmiku ustawowego wyjątku od zakazu realizacji na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego opisanego we wniosku przedsięwzięcia, to zdaniem Kolegium nieuprawnione jest odwoływanie się do ustawowego wyjątku przy rozpatrywaniu złożonego wniosku zarówno przez organ I instancji, jak i organ opiniujący właściwy dla ochrony środowiska. W konsekwencji wskazany w treści przedłożonego Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - np. strona 28 załącznika nr 3 do raportu - ustawowy wyjątek od przedmiotowego zakazu nie może być stosowany w niniejszej sprawie z uwagi na to, że obowiązująca uchwała takiego wyjątku na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nie wprowadza. Odstępstwa od zakazów opisane w treści § 4 uchwały, z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia, oczywiście nie mogą być stosowane w niniejszej sprawie. Oznacza to, iż dopiero ewentualne wpisanie do treści obowiązującej uchwały Sejmiku odstępstwa od zakazu wynikającego z treści § 3 pkt 1, opisanego w art. 17 ust.3 ustawy o ochronie przyrody, pozwalałoby na ustalanie w sprawie, czy przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu przedsięwzięcia na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. W konsekwencji zasadnym jest ustalenie, że planowane przedsięwzięcie jako przedsięwzięcie opisane w treści § 3 pkt 1 w/w uchwały Sejmiku nie może być realizowane na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, co uzasadnia odmowę ustalenia wnioskowanych środowiskowych uwarunkowań dla tego przedsięwzięcia. Ponadto Kolegium uznało, iż dokonana zarówno przez organ I instancji, jak i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym na cele ochrony przyrody obowiązujące na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, pozwalająca na realizację planowanego przedsięwzięcia - w świetle treści przedłożonego raportu, w szczególności treści załącznika nr 3 pn. Inwentaryzacja przyrodnicza - jest nieuprawniona. W pierwszej kolejności zasadnym jest przypomnienie, iż planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie obejmuje przekształcenie powierzchni 5,09 ha (także poprzez jego ogrodzenie metalową siatką) obszaru objętego ochroną przyrody poprzez zainstalowanie na nim farmy fotowoltaicznej o mocy do 10MW poprzez postawienie na okres do 30 lat 25000 paneli o wysokości do 4 metrów podłączonych oddzielnie do przetwornic prądowych, 10 stacjach kontenerowych transformatorowych), wykonanie utwardzonej komunikacji wewnętrznej, placu manewrowego oraz zjazdu z drogi lokalnej. Zaskarżona decyzja organu I instancji wskazuje, m.in., że ze względu na występowanie powierzchni biologicznie czynnej konieczne będzie koszenie roślinności trawiastej przy pomocy podkaszarek, bądź innego sprzętu ogrodniczego. Wnioskowana inwestycja znajduje się na terenie korytarza ekologicznego (KaszubyKPn-20B), jednak za sprawą lokalizacji na terenie otwartym, pozbawionym zadrzewień, jak również dobrych praktyk budowlanych, nie przewiduje się przerwania ani zakłócenia funkcjonowanie tego korytarza. Wnioskowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać i nie spowoduje pogorszenia warunków środowiskowych. Pojawiające się oddziaływania wystąpią jedynie w fazie realizacji przedsięwzięcia i nie będą wykraczać poza teren inwestycji. Ponadto oddziaływania będą się mieścić w granicach dopuszczalnych poziomów dla poszczególnych komponentów środowiska. Szczególny nacisk położony będzie na zminimalizowanie oddziaływania na środowisko naturalne, powstałych w fazie realizacji przedsięwzięcia. Jak dalej organ I instancji wskazał w swojej decyzji - strona 15- realizacja inwestycji wpłynie pozytywnie na wzrost liczebności płazów w okolicy, w tym żaby trawnej i ropuchy szarej, natomiast w trakcie użytkowania instalacji może występować negatywny wpływ na gady, w wyniku zacienienia części powierzchni. Dotyczy to głownie dwóch gatunków, które mogą potencjalnie występować na obszarze farmy, tj. jaszczurki zwinki i żyworódki. Z uwagi jednak na znaczną liczebność tych gatunków należy uznać, że budowa farmy nie wpłynie na zmniejszenie liczebności populacji gadów. Zastosowane rozwiązania w trakcie budowy i użytkowania, umożliwią dalszą migrację zwierząt, bez naruszania ciągłości trasy wędrówek, jak też minimalizują negatywne oddziaływania na faunę. Podobne ustalenia organu I instancji znajdują się w treści postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 1 grudnia 2021 r. (przeniesionych do treści zaskarżonej decyzji- przyp. Kolegium). Organ też podniósł, m.in., że wpływ postawienia na powierzchni paneli fotowoltaicznych na gatunki bezkręgowców mogące występować w krajobrazie rolniczym może być różny dla różnych gatunków, w zależności od ich optimum środowiskowego. Organ wskazał na spodziewany wzrost ich liczebności w porównaniu z polami uprawnymi, gdzie gęstość zasiedlenia jest bardzo mała. Po zabudowaniu powierzchni 5,09 ha panelami i związanym z tym zacienieniem części powierzchni oraz porośnięciu reszty powierzchni roślinnością można spodziewać się wzrostu atrakcyjności terenu dla płazów, przede wszystkim dla żaby trawnej oraz ropuchy szarej. Inwestycja w trakcie trzydziestoletniej eksploatacji może negatywnie wpływać natomiast na gady. Stanie się tak w wyniku zacienienia części powierzchni. Powyższe ustalenia organów wynikają z treści przedłożonego raportu. Ponadto zarówno zaskarżona decyzja, jak i w/w postanowienie opiniujące opisują różnorodne działania inwestora minimalizujące negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Już tylko powyższe ustalenia organów, zdaniem Kolegium, wskazują na istotny wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko chronione przyrodniczo, w istocie różnorodnie wpływającego na teren chroniony przyrodniczo (np. poprzez wzrost liczebności płazów i zmniejszenie liczebności gadów). Jednakże taki wpływ nie może być uznany za neutralny w zakresie chronionego przyrodniczo obszaru. Jednym z celów utworzenia Kaszubskiego Parku Krajobrazowego jest utrzymanie naturalnej różnorodności fauny. Natomiast zarówno z treści przedłożonego raportu, jak i powyższych ustaleń organów planowana farma fotowoltaiczna będzie miała istotny wpływ na utrzymanie naturalnej różnorodności fauny, co więcej będzie istotnie wpływać na istniejącą różnorodność fauny. Również organy nie uzasadniły swojego twierdzenia, dlaczego posadowienie przedsięwzięcia na terenie korytarza ekologicznego (KaszubyKPn-20B) będzie bez wpływu na ten korytarz. Określone w zaskarżonej decyzji działania minimalizujące negatywny wpływ planowane przedsięwzięcia na chronione środowisko w istocie stanowią potwierdzenie istnienia tego wpływu i to negatywnego, jeżeli takie działania są konieczne i nakładane na inwestora. Kolegium uznało w konsekwencji, iż cele ochrony przyrody w niniejszej sprawie, wynikające z takiego a nie innego umiejscowienia planowanego przedsięwzięcia, stoją w pierwszej kolejności przed celem odejścia od energii wytwarzanej z paliw kopalnych na rzecz pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych, które może odbywać się na innych terenach niż chronione przyrodniczo. Na terenie parku można lokalizować tylko takie inwestycje, które dla tego parku nie stwarzają zagrożenia wynikającego z działalności człowieka. Natomiast o niemożności zaakceptowania określonej inwestycji na terenie parku krajobrazowego przesądza brak możliwości pogodzenia tej inwestycji z funkcją ochronną otuliny, tak jak ma to miejsce w ocenianej sprawie. Same ustawowo określone cele parku krajobrazowego stanowią podstawę do formułowania ograniczeń w sferze wykonywania własności nieruchomości położonych na terenie parku, dla zapobieżenia zniweczenia celów jego założenia. Z akt sprawy natomiast wynika, że wnioskowany sposób zagospodarowania nieruchomości zniweczy cele parku krajobrazowego poprzez widoczny wpływ np. na liczebność występującej w nim fauny oraz na naturalną jej różnorodność. Zgodziło się Kolegium z poglądem stron, że planowana zmiana sposobu korzystania z terenu całkowicie zmieni jego otoczenie. Inwestycja będzie miała charakter dominujący nad wszystkim co funkcjonuje w okolicy, a jej oddziaływanie przez co najmniej 30 lat będzie ciągłe i trwałe. We wniesionej skardze Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik spawy, tj. art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz, a zatem wnioskowanego przedsięwzięcia nie dotyczy zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy środowiskowej § 3 pkt 1 uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego poprzez błędną wykładnie dokonaną w oderwaniu od art. 17 ust 3 ustawy o ochronie przyrody, co doprowadziło do błędnego wniosku, że pomimo iż wnioskowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz, realizacja wnioskowanego może być objęta zakazem realizacji; c) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że realizacja wnioskowanej inwestycji byłaby nie do pogodzenia z funkcją ochrony otuliny, podczas gdy wnioskowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać i nie spowoduje pogorszenia warunków środowiskowych, o czym świadczy pozytywna opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku art. 7, w zw. z art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz, nie obowiązuje zakaz realizacji inwestycji. Wniosła skarżąca o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając sformułowane zarzuty podniesiono, że organ odwoławczy wybiórczo zastosował przepisy ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody mogą być wprowadzone zakazy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że ustanowienie tego zakazu uzależnione jest od uznania organu ustanawiającego formę ochrony przyrody w postaci parku krajobrazowego. Zakaz ten znalazł uznanie w Sejmiku Województwa Pomorskiego, który w uchwale o Kaszubskim Parku Krajobrazowym zamieścił taki zakaz. Zgodnie jednak z art. 17 ust. 3 ww. ustawy zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Przepis ten nie funkcjonuje samodzielnie ale w powiązaniu z art. 17 ust. 1 pkt 1, o czym świadczy jego treść. Decydując się na wprowadzenie zakazu do uchwały o parku krajobrazowym sejmik powinien wprowadzić również wyłączenia od zakazu. Wyłączenia te dotyczą bowiem wszystkich parków krajobrazowych, w których zakaz wprowadzono. Nie jest to uzależnione od uznaniowości organu uchwałodawczego. Podkreśliła skarżąca, że w związku z tym jednak, że uchwała o Kaszubskim Parku Krajobrazowym nie zawiera wyłączenia od ww. zakazu, dochodzi do kolizji norm prawnych, którą należy rozwiązać zgodnie z regułami kolizyjnymi. W niniejszej sprawie zachodzi kolizja między ustawą, a uchwałą sejmiku województwa. Zgodnie z zasadą "lex superior derogat legi inferiori", zastosowanie przepisów ustawy ma pierwszeństwo przed przepisami uchwały, a zgodnie z normą prawną wynikającą z ustawy wnioskowane przedsięwzięcie nie jest objęte zakazem realizacji. Potwierdza to również §5 przedmiotowej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego, zgodnie z którym: "Niniejsza uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały". W związku z tym, że art. 17 ust 3 obowiązywał w dniu podjęcia uchwały o Kaszubskim Parku Krajobrazowym (uchwała z dnia 27 kwietnia 2011 r.), należy uznać, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto organ odwoławczy bezpodstawnie również uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi brak możliwości pogodzenia tej inwestycji z funkcją ochronną otuliny. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku, a więc organ powołany do ochrony środowiska, pozytywnie ocenił oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uznając, że pozwala one na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Oczywistym jest, że każde przedsięwzięcie budowlane wymaga robót ziemnych. Podczas realizacji wnioskowanej inwestycji nie dojdzie jednak do trwałego zniekształcenia terenu, a realizacja przedsięwzięcia nie zagraża różnorodności fauny, na co zwrócił uwagę organ I instancji oraz organ uzgodnieniowy, z czym nie zgodził się organ odwoławczy - nie wskazując jednak argumentów przemawiających za prezentowanym stanowiskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sądowej kontroli, dokonywanej z punktu widzenia legalności aktu administracji publicznej, tj. zgodności z przepisami prawa procesowego i prawem materialnym mającym zastosowanie w danej sprawie, poddano decyzję Kolegium z 5 lipca 2022 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Kartuz z 20 stycznia 2022 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B., Gmina Kartuzy o łącznej mocy nominalnej do 10MW i odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. budowa farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] obr. B., Gmina Kartuzy o łącznej mocy nominalnej do 10 MW. Wniosek inicjujący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia został złożony na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.), dalej jako u.u.i.o.ś. Przepis ten stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.u.i.o.ś., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, przewidywał, że wydanie tego rodzaju decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, niekiedy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek w tym zakresie stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy), po zasięgnięciu opinii m.in. regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 64 ust. 1 pkt 1). W niniejszej sprawie nie jest sporne, że przedsięwzięcie, które zamierza zrealizować skarżąca Spółka wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż zostało ono zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia (§ 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej jako rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia został stwierdzony postanowieniem Burmistrza Kartuz z 2 czerwca 2021 r., w którym nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Obowiązek ten był konsekwencją postanowienia RDOŚ z 20 maja 2021 r. Raport został przedłożony w dniu 17 września 2021 r. i był przedmiotem uzgodnień m.in. z RDOŚ, który postanowieniem z 2 grudnia 2021 r. pozytywnie uzgodnił jego treść określając jednocześnie warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, jako m.in. zgodne z uchwałą Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r., Nr 66, poz. 1462 ze zm.), dalej jako uchwała o Parku. Raport był także częścią procedury z udziałem społeczeństwa, którego reprezentanci wyrazili sprzeciw wobec inwestycji wnosząc odwołanie. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W niniejszej zaś sprawie uwzględnienie powyższych elementów procedury środowiskowej doprowadziło organ I instancji do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie narusza prawa w sposób, który uniemożliwia ustalenie środowiskowych warunków jego realizacji. Odmiennie stanowisko zajął organ odwoławczy, który zakwestionował odwołanie się przez organ I instancji oraz Dyrektora RDOŚ do ustawowego wyjątku co do możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie objętym ochroną krajobrazu zawartego w art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022, poz. 916) przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, skoro w uchwale o Parku owego wyjątku nie zamieszczono. W tym miejscu zarzucić należy Kolegium błąd skutkujący naruszeniem prawa materialnego, a polegający na odmowie stosowania przepisów ustawy o ochronie przyrody. Konstytucyjna hierarchiczność źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, określona w art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, nakazuje w wypadku odmiennej treści przepisów aktu wyższego rzędu (ustawy) i aktu niższego rzędu (rozporządzenia, aktu prawa miejscowego), stosować w pierwszej kolejności przepis zawarty w akcie wyższego rzędu (lex superior derogat legi inferiori). Wykonawczy charakter przepisu uchwały sejmiku województwa wobec ustawy nie może bowiem odmiennie normować kwestii uregulowanych w ustawie oraz nie może prowadzić do braku podstaw do zastosowanie przepisu obowiązującej ustawy. Stanowisko jak powyżej było prezentowane w wyrokach NSA z 25 sierpnia 2022 r. o sygn. akt: I OSK 1829/19, I OSK 1830/19, I OSK 1828/19, I OSK 1834/19, I OSK 1931/19, I OSK 1820/19, czy w wyroku z 23 stycznia 2023 r. sygn. akt I OSK 2635/19 (jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo Sąd podkreśla, że brak powtórzenia zapisów ustawy o ochronie przyrody w uchwale w sprawie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nie powoduje, że organy mogą pominąć regulacje ustawowe na rzecz zastosowanie wyłącznie regulacji zawartych w uchwale. Niezasadnie także wywodzi Kolegium, że brak powtórzenia regulacji ustawowych w podjętej uchwale sprowadza się do tego samego skutku. Na równi obowiązujące należy uznać przepisy zarówno ustawy o ochronie przyrody, jak i uchwały w sprawie Parku. W konsekwencji Sąd nie dostrzega kolizyjności pomiędzy przepisami uchwały ustanawiającej Park a przepisami ustawy o ochronie przyrody. Błędnie Kolegium wywodzi tę kolizyjność bazując na stanowisku o konieczności powtórzenia przepisów ustawy w uchwale samorządu województwa pomorskiego o ustanowieniu parku. Oznacza to, że stanowi naruszenie prawa materialnego stanowisko Kolegium, że "nieuprawnione jest odwoływanie się do ustawowego wyjątku przy rozpatrywaniu złożonego wniosku zarówno przez organ I instancji, jak i organ opiniujący właściwy dla ochrony środowiska. W konsekwencji wskazany w treści przedłożonego Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - np. strona 28 załącznika nr 3 do raportu - ustawowy wyjątek od przedmiotowego zakazu nie może być stosowany w niniejszej sprawie z uwagi na to, że obowiązująca uchwała takiego wyjątku na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nie wprowadza" (cytat z zaskarżonej decyzji). Zdaniem Sądu organ I instancji zasadnie i zgodnie z regulacją ustawową wskazał na zapis art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody ( i jednocześnie przepis ten został powielony w uchwale o Parku w § 3 pkt 1) statuujący zakaz na terenie Parku realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz na możliwość odstąpienia od tego zakazu wskazany w regulacji art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, że nie dotyczy on realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Uznanie za niedopuszczalną powyższej argumentacji organu odwoławczego powoduje, że w toku ponownego rozpoznania sprawy aktualizuje się konieczność dokonania przez organ odwoławczy oceny czy wnioskowane przedsięwzięcie z punktu widzenia wymogów ochrony przyrody czy środowiska może zostać zrealizowane. W tym zakresie wskazać należy, że błędne jest także stanowisko Kolegium, że jedynie brak negatywnego oddziaływania na środowisko inwestycji może powodować wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Celem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości jego realizacji. Postępowanie ocennowe ma służyć określeniu warunków, których spełnienie umożliwi realizację planowanego przedsięwzięcia, a nie będzie stanowiło bariery dla jego realizacji. W ramach przeprowadzonej w niniejszej sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 3 pkt 8 u.o.o.ś., organ odwoławczy zobligowany jest w szczególności do weryfikacji raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, którego szczegółową treść określa art. 66 u.o.o.ś., a zakres wyznaczył wiążąco w niniejszej sprawie Burmistrz w postanowieniu z 2 czerwca 2021 r.. Raport jest dokumentem umożliwiającym analizę kryteriów wskazanych w art. 62 ust. 1 u.o.o.ś., czyli m.in. bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy oraz wzajemnych oddziaływań między powyższymi elementami (art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.). Raport jest więc najważniejszym dowodem w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, dlatego też jego treść powinna, w granicach określonych przez art. 66 ust. 1 u.o.o.ś., szczegółowo charakteryzować planowane przedsięwzięcie (pkt 1 lit. a), wskazywać główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych (pkt 1 lit. b), przewidywane rodzaje i ilości emisji, w tym odpadów, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (pkt 1 lit. c), opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę, opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 8) oraz opis działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (pkt 9). Zwraca Sąd uwagę organu odwoławczego, że jego ocena sporządzonego w sprawie raportu wykroczyła poza dopuszczalne ramy, bowiem pomimo tego, że raport jest dokumentem prywatnym, sporządzanym na zlecenie inwestora, to niewątpliwie powinien zostać poddany starannej ocenie organów orzekających zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania dowodowego wyrażonymi w przepisach art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z uwagi na to, że zawiera on w zdecydowanej mierze informacje wymagające wiedzy specjalistycznej, jego merytoryczną ocenę przeprowadzają organy wyspecjalizowane w tym zakresie w ramach ich właściwości rzeczowej, głównie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dając wyraz tej ocenie w postanowieniu w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że także sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznej kontroli treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd kontroluje tylko ustalenia faktyczne dokonane w tym zakresie przez właściwe organy na podstawie kryterium legalności oraz biorąc pod uwagę normy z art. 66 u.o.o.ś. (zob. wyroki NSA z dnia 29 września 2016 r., II OSK 662/15, 28 lipca 2016 r., II OSK 2661/14, 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13). Powyższe oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku w sposób nieuprawniony dyskredytuje treść i ocenę raportu dokonaną w postanowieniu RDOŚ z 1 grudnia 2021 r. pomimo, że nie jest organem wyspecjalizowanym w tym przedmiocie i w istocie wiedzy specjalistycznej nie posiada. W świetle powyższych uwag Sąd uznał, że organ odwoławczy w niniejszej sprawie naruszył art. 7 Kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 Kpa, w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 Kpa, w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalenia poczynione na podstawie wadliwego zastosowanie przepisów prawa materialnego, a następnie z naruszeniem swobodnej oceny dowodów doprowadziły do przedwczesnego i nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co spowodowało, że zaskarżona decyzja Kolegium nie mogła się ostać. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium dokona prawidłowej oceny znajdującego się w aktach sprawy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie zgodności przedsięwzięcia z przepisami prawa oraz pod kątem rzetelności ustaleń, na podstawie których został sporządzony oraz rozważy należycie kwestie możliwych konfliktów społecznych. Podkreśla Sąd raz jeszcze, że ocena oddziaływania na środowisko jest podstawowym instrumentem prawnym, który pozwala na wczesnym etapie przewidzieć skutki założeń inwestycji dla poszczególnych elementów środowiska, w tym dla zdrowia i komfortu życia ludzi. Z tego też względu niezmiernie ważne jest, aby analizy możliwych negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia dokonywać jeszcze na etapie jego planowania, nie po to, aby je blokować, ale po to, aby zadbać o warunki jego realizacji zgodne z obowiązującymi wymogami ochrony środowiska. Umożliwia to wówczas zastosowanie odpowiednich rozwiązań organizacyjnych czy technologicznych, które pozwolą na skuteczne zapobieganie lub zmniejszenie wystąpienia ponadnormatywnych uciążliwości. Odpowiednio przeprowadzona ocena oddziaływania pozwala także na dobranie odpowiednich działań kompensacyjnych, które przyczynią się do odwrócenia koniecznych do poniesienia zniszczeń w środowisku. Tylko rzetelna i kompleksowa weryfikacja planowanego przedsięwzięcia pod kątem jego rzeczywistego charakteru i oddziaływania na środowisko, przy uwzględnieniu zastrzeżeń zgłaszanych przez członków społeczności lokalnej w toku postępowania, może dostarczyć materiału niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 82 u.o.o.ś. Uwzględnienie opinii społecznej o danym przedsięwzięciu jest więc niezwykle istotne, albowiem powstaje ono wśród ludzi i środowiska naturalnego i musi uwzględniać ich potrzeby. Wszystko to dowodzi, że w sprawie doszło do naruszenia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji weźmie pod uwagę ocenę prawną i wytyczne Sądu zawarte w powyższych rozważaniach, w efekcie wyda decyzję zgodną z prawem. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie II na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzekając o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.