II SA/Gd 76/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 grudnia 2014 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 22 października 2014 r., Nr [...], na podstawie której w trybie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. odmówiono skarżącemu zmiany ostatecznej decyzji Starosty z dnia 31 lipca 2006 r., Nr [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego typu "Biedronka" na działce nr [...] przy ul. R.w J., gm. S. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 31 lipca 2006 r., Nr [...], Starosta orzekł o odmowie udzielenia Z. S. pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego typu "Biedronka" na działce nr [...] położonej przy ul. R.w miejscowości J., gmina S. Wnioskiem z dnia 10 lipca 2014 r. Z. S. zwrócił się do Starosty o zmianę, w trybie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, ewentualnie o wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując na uzyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci orzeczenia sądowego. Decyzją z dnia 22 października 2014 r., Nr [...], Starosta orzekł o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Starosty z dnia 31 lipca 2006 r, Nr [...], w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego typu "Biedronka" na działce nr [...] położonej przy ul. R. w miejscowości J., gmina S. Organ stanął na stanowisku, że w trybie art. 154 k.p.a. nie mogą być zmieniane decyzje związane, takiej jak pozwolenia na budowę, przy wydawaniu których przepisy nie pozwalają organom na swobodne uznanie. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie można mówić o tym, że za zmianą bądź uchyleniem decyzji przemawia słuszny interes strony, który w niniejszej sprawie jest sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy Prawo budowlane wymagającym do legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, iż decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę może być zmieniona ponieważ żadna ze stron nie nabyła na jej podstawie praw, ponadto za zmianą przemawia słuszny interes strony skarżącej, to jest prawo do współposiadania i korzystania z prawa własności. Jak zauważył skarżący, decyzja ostateczna organu pierwszej instancji została wydana przez pracownika, który z mocy prawa powinien być wyłączony ze sprawy, z rażącym naruszeniem prawa, a zatem odmowa jej zmiany nie znajduje uzasadnienia. Rozpoznając odwołanie, Wojewoda decyzją z dnia 11 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ podkreślił, że w postępowaniu, o którym mowa w art. 154 k.p.a., nie jest dopuszczalna merytoryczna kontrola wydanego rozstrzygnięcia. Strona nie może, powołując się na interes społeczny lub własny, domagać się w tym trybie oceny merytorycznej wydanej decyzji. Wobec powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty i wątpliwości natury merytorycznej w zakresie współwłasności, oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu na podstawie art. 154 k.p.a. zmieniona może być tylko i wyłącznie decyzja uznaniowa, natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę taką decyzją nie jest, co automatycznie wyklucza możliwość jej zmiany w trybie tego przepisu, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne. Wojewoda wskazał, że decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie jest decyzją, na podstawie której żadna ze stron nie nabyła uprawnienia. Odmowna decyzja ostateczna może być wzruszona na podstawie art. 154 k.p.a. w przypadku udziału w postępowaniu kilku stron tylko wtedy, gdyby postępowanie wszczęto na ich zgodny wniosek, a zapadła decyzja odmowna dla wszystkich stron. W sprawach, w których z żądaniem wszczęcia postępowania występują strony o sprzecznych interesach, lub gdy do udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek jednej strony wezwano inne strony mające sprzeczne interesy, nie będzie podstawy do zastosowania przepisu art. 154 k.p.a., bowiem któraś ze stron może wywodzić swoje prawo nabyte z decyzji odmownej dla innej strony tego samego postępowania. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu o wydanie decyzji pozwolenia na budowę uczestniczyły strony o sprzecznych interesach, to jest inwestor i inne strony (współwłaściciele działki nr [...]), które kwestionowały prawa, na które powołuje się inwestor. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że mimo, iż na podstawie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę skarżący nie nabył żadnych praw, pozostałym stronom postępowania decyzja ta przysporzyła prawo w postaci ochrony współwłasności przed zabudową w sposób określony przez Inwestora. Wojewoda podkreślił również, że zastosowanie art. 154 k.p.a. możliwe jest tylko w niezmienionym stanie prawnym, istniejącym w dniu wydania takiej decyzji. Natomiast z akt sprawy wynika, iż dla terenu na którym znajduje się działka nr [...] został uchwalony nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr XXXV/348/10 Rady Gminy z dnia 22 stycznia 2010 r. Zgodnie z § 84 tego planu dla terenu UT 86 (na którym znajduje się działka inwestora) przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usług turystyki, usługi hotelarskie, z wyłączeniem kempingów i pól biwakowych, a przeznaczeniem uzupełniającym - lokale mieszkalne dla potrzeb właścicieli lub obsługi obiektów hotelarskich o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 20% powierzchni całkowitej budynku, usługi sportu. Odnosząc się do kwestii alternatywnego sposobu załatwienia sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana decyzji dotychczasowej bądź wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę są to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania administracyjne, co oznacza, że wydane muszą być dwa rozstrzygnięcia (decyzje). Decyzja Starosty, będąca przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego, rozstrzyga jedynie kwestię zmiany dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 31 lipca 2006 r. Sprawa wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę będzie przedmiotem odrębnego postępowania i w tej sprawie zaistnieje możliwość rozpatrzenia zarzutów merytorycznych zawartych w odwołaniu. W skardze na powyższą decyzję Z. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do jej istoty. Skarżący sformułował zarzuty pod adresem decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, twierdząc, że na wezwanie organów architektoniczno – budowlanych przedłożył dokumenty wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego zaistniały warunki do udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący zakwestionował pogląd organów, że na mocy zaskarżonej decyzji pozostali współwłaściciel nabyli prawa i wobec tego zastosowanie dyspozycji art. 154 k.p.a. jest w niniejszej sprawie niemożliwe. Skarżący zarzucił, że decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę, wydana została z rażącym naruszeniem prawa procesowego i materialnego, na podstawie niezgodnego z prawem i okolicznościami faktycznymi postanowienia z dnia 6 czerwca 2006 r. wzywającego do uzupełnienia dokumentów. Postanowienie to wydał pracownik, który zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Skarżący zarzucił, że żaden z organów rozpoznających sprawę nie odniósł się do wadliwości wskazanego postanowienia, a tym samym również wadliwości decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom Wojewody, wejście w życie nowego planu miejscowego nie spowodowało zmiany przeznaczenia nieruchomości skarżącego, albowiem do obowiązującej obecnie funkcji – teren zabudowy usług turystyki z wyłączeniem kempingów i pól biwakowych, należy zaliczyć domki kempingowe. Zatem nie nastąpiła zmiana stanu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcia organów I i II instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego tj. w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, którego warunki zastosowania określone zostały w art. 154 k.p.a. Zaskarżoną decyzją Wojewody utrzymano bowiem w mocy decyzję Starosty odmawiającą we wskazanym trybie zmiany ostatecznej decyzji Starosty z dnia 31 lipca 2006 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego. Przepis art. 154 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przepisu art. 154 § 1 wymaga spełnienia łącznego następujących przesłanek: a) decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, b) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z dwóch przesłanek wymienionych w tym przepisie. Art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do uchylenia lub zmiany wyłącznie takich decyzji ostatecznych, na mocy których strona nie nabyła prawa. Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Przedmiotem decyzji z dnia 31 lipca 2006 r., jest odmowa udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia 31 lipca 2006 r. nie należy do kategorii decyzji, na podstawie której żadna ze stron nie nabyła prawa. Skarżący jest jednym z kilku współwłaścicieli działki nr [...]. Pozostali która podlega podziałowi do korzystania "quoad usum". Podział taki polega na tym, że każdy ze współwłaścicieli otrzymuje do wyłącznego użytku fizycznie wydzieloną część nieruchomości i tę część oddzielnie używa i oddzielnie czerpie z niej pożytki oraz oddzielnie ponosi na nią wydatki. Podział quoad usum nie oznacza jednak zniesienia współwłasności. Żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje odrębne i wyłączne prawo własności do wydzielonej fizycznie części wspólnej rzeczy. Współwłaściciel nie może podejmować w stosunku do oddanej mu do korzystania części rzeczy wspólnej czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani rozporządzać tą częścią rzeczy wspólnej bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Budowlane zagospodarowanie nieruchomości stanowi jedną z czynności przekraczających zwykły zarząd, dla dokonania skutecznego której wymagana jest zgoda pozostałych współwłaścicieli w myśl dyspozycji art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 121). Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ujawnia, że na przeszkodzie uzyskaniu przez skarżącego pozwolenia na budowę domku rekreacyjnego na części działki nr [...] stanął brak zgody pozostałych współwłaścicieli na taki sposób wykorzystania nieruchomości. Na wezwanie organu skonkretyzowane w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2006 r. do przedłożenia dokumentów, w tym aktualnego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skarżący nie złożył takiego oświadczenia. To stało się bezpośrednią przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący nie miał zatem prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), albowiem pozostali współwłaścicieli nieruchomości nr [...] nie wyrażali zgody na jej zabudowę domkiem rekreacyjnym. Jeśli natomiast w postępowaniu biorą udział strony o sprzecznych, przeciwstawnych interesach, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to przepis art. 154 § 1 k.p.a. nie będzie miał zastosowania, bowiem przynajmniej jedna ze stron postępowania może wywodzić swoje prawo nabyte z decyzji ostatecznej, na mocy której inna ze stron nie nabyła prawa. Treść decyzji powinna być konfrontowana z przepisami prawa materialnego stanowiącego podstawę jej wydania, bowiem przepisy tego prawa określają treść stosunków prawnych powstających między stronami postępowania w danej sprawie administracyjnej. W tym sensie decyzja odmawiająca wydania pozwolenia na budowę wydana na podstawie przepisów art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie może być uznana za decyzję, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, bowiem decyzja taka pozbawia wprawdzie jedną ze stron prawa do realizacji inwestycji w projektowanym kształcie, jednakże pozostali współwłaściciele nabywają prawo w postaci ochrony swojej współwłasności przed zabudową w sposób określony przez skarżącego. Wobec tego przyjąć należy, że ani zmiana ani uchylenie decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. nie mogły nastąpić w trybie przepisów art. 154 k.p.a., albowiem decyzja ta nie należy do kategorii rozstrzygnięć, na podstawie których żadna ze stron nie nabyła prawa. W przedmiotowej sprawie nie ziściła się także przesłanka, zgodnie z która za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji winien przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 § 1 k.p.a., należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., II OSK 1406/06, Lex nr 427601). Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Oceniając w kontrolowanej sprawie czy występuje słuszny interes skarżącego przemawiający za uchyleniem bądź zmianą decyzji, Sąd wziął pod uwagę, iż przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę był brak spełnienia wszystkich przesłanek z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowalnego, w tym brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z powodu braku zgody pozostałych współwłaścicieli na inwestycję. Organy architektoniczno-budowlane w tej sytuacji nie mogły podjąć innej decyzji, co potwierdziły dwie instancje administracyjne i sądowe weryfikując legalność decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. Wydanie tej decyzji nie pozbawiło skarżącego możliwości złożenia kolejnego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, po uzyskaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący złożył taki wniosek, dołączając uzyskany w 2010 r. wyrok dotyczący jego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wniosek ten winien zostać przez organ rozstrzygnięty. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że wniosek o zmianę decyzji na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. oraz wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stanowią dwa niezależne wnioski, które muszą być rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach. W sytuacji gdy stronie służy inny prostszy sposób uzyskania ochrony jej interesów w postaci możliwości złożenia nowego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest podstaw do uznania, by za zmianą wydanej decyzji przemawiał słuszny interes strony lub interes społeczny. Podkreślić należy, że trybu z art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej instancji. Przedmiotem postępowania przewidzianego w art. 154 jest sprawa uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa. Nie jest to zatem dalsze postępowanie w sprawie rozstrzygniętej taką decyzją. W orzecznictwie wskazano, że tryby zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określone w art. 154 i 155 k.p.a. służą do wzruszania zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. Jednak okoliczność, że ostateczna decyzja administracyjna dotknięta jest wadą niekwalifikowaną nie oznacza, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 czy 155 k.p.a. owa wadliwość decyzji jest dodatkową przesłanką weryfikacji tej decyzji. Przeciwnie, możliwość wzruszania w trybie wskazanych przepisów zarówno decyzji ostatecznych prawidłowych, jak i wadliwych, ale dotkniętych wadami niekwalifikowanymi – innymi niż określone w art. 145 § 1, 145a § 1 i art. 145b § 1 oraz w art. 156 § 1 k.p.a. oznacza tyle, iż owa niekwalifikowana wadliwość decyzji nie jest przesłanką negatywną zastosowania trybów z art. 154 i 155 k.p.a. Inaczej mówiąc wadliwość ta jest okolicznością neutralną z punktu widzenia możliwości wzruszenia decyzji w trybach z art. 154 i 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, wyrok dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie legalność decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę została potwierdzona przez dwie instancje sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 663/06, oddalił skargę Z. S. na decyzję Wojewody z dnia 18 września 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 31 lipca 2006 r. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1618/07, oddalił skargę kasacyjną. Wobec tego rozstrzygnięcie to stało się prawomocne i funkcjonuje w obrocie jako zgodne z prawem. Skarżący podejmował próby wzruszenia decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. w trybach nadzwyczajnych wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności, ale nie doprowadziły one do wyeliminowania wskazanej decyzji z obrotu prawnego. Organ odwoławczy wskazywał, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, a ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r., II SA/Wa 1810/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., V SA/Wa 1997/10, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadność poglądu o niestosowaniu nadzwyczajnych trybów z art. 154 i 155 k.p.a. w stosunku do decyzji związanych ma miejsce wówczas, gdy decyzja o charakterze związanym wydana w postępowaniu zwykłym podjęta została zgodnie z obowiązującym prawem, wówczas zmiana lub uchylenie takiej decyzji w trybie art. 154 i 155 k.p.a. mogłoby prowadzić do naruszenia prawa (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2014 r., II OSK 1932/13, Lex nr 1569025). Stąd też poprawność tego ustalenia zależy od konkretnego przypadku w ocenie którego rozważenia wymaga, czy decyzja związana wydana została zgodnie z prawem, a tym samym, czy zmiana lub uchylenie decyzji związanej doprowadzi faktycznie do stanu sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji związanej, o czym świadczy dyspozycja art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4. W decyzji tej organ po ustaleniu konkretnego stanu faktycznego musi zastosować prawo tylko w jeden ściśle określony sposób. Decyzja odmawiająca wydania pozwolenia na budowę była przy tym decyzją prawidłową, co potwierdziła kontrola sądowoadministracyjna. Wobec tego w kontrolowanej sprawie nie było możliwości uchylenia bądź zmiany decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. w trybie art. 154 k.p.a. Podsumowując, wskazać należy, że weryfikacja decyzji Starosty z dnia 31 lipca 2006 r. nie była możliwa w trybie postępowania przeprowadzonego na podstawie art. 154 k.p.a., dlatego też decyzję Wojewody należało uznać za słuszną i zgodną z prawem. Odnosząc się zarzutów skargi dotyczących niezgodności z prawem decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. należy wyjaśnić, że przedmiotem kontrolowanego postępowania była decyzja odmawiająca w trybie art. 154 k.p.a zmiany decyzji z dnia 31 lipca 2006 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Powoływane kwalifikowane wady wskazanej decyzji z dnia 31 lipca 2006 r., nie mogły zostać uwzględnione w kontrolowanym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.