II SA/Gd 762/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. R. na uchwałę Rady Gminy Sierakowice z dnia 4 listopada 2010 r., nr XLVI/485/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Uchwałą z dnia 4 listopada 2010 roku, nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu G., podjętą na podstawie art. 20 w zw. z art. 14 ust. 8, art. 15, art. 16 ust. 1, art. 17, art. 29 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla rejonu G. o powierzchni ok. 595 ha (Dz. U. Woj. Pomor. z 2010 roku, nr 160, poz. 3257). Zgodnie z zapisami ww. uchwały - działka nr [...], położona w G., znajduje się na terenie jednostki planistycznej B - tereny wsi G. i tereny rozwojowe wsi G. (vide § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały i rysunek planu), na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem B.09.MN. W § 36. uchwały Rada wprowadziła dla tego terenu następujące ustalenia: "1. Przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: 1) zabudowę jednorodzinną dopuszcza się: a) na terenie wydzielenia wewnętrznego oznaczonego jako 09/1.7: w formie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej, b) na pozostałym terenie: wyłącznie w formie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej; 2) ustala się następujące zasady zagospodarowania: a) tereny wydzieleń wewnętrznych oznaczonych jako 09/1.1.KDW, 09/1.2.KDW, 09/1.3.KDW, 09/1.4.KDW, przeznaczone są dla dróg wewnętrznych, (...) c) teren wydzielenia wewnętrznego oznaczonego jako 09/1.6.MU: - przeznaczony jest dla funkcji mieszkaniowych lub usługowych hotelarskich w obiektach hotelarskich lub usług publicznych, - funkcje usługowe mogą być usytuowane w formie budynków wolnostojących lub lokali w budynkach o funkcji mieszkaniowej, (...) 3. Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: teren położony jest w granicach G. Obszaru Chronionego Krajobrazu, na terenie którego obowiązują ograniczenia i zakazy określone we właściwych przepisach. (...) 5. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy oznaczone na rysunku planu: a) w odległości 6 m od linii rozgraniczających dróg KD.L.03, 09/1.1.KDW i przejścia pieszego oznaczonego jako 09/1.5.KX, b) wzdłuż drogi wewnętrznej oznaczonej jako 09/1.2.KDW: - dla pierzei północnej w odległości nie m niej niż 4 m od linii rozgraniczającej drogi, zgodnie z rysunkiem planu, - dla pierzei wschodniej i zachodniej: w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi, c) w odległości 4 m linii rozgraniczających dróg wewnętrznych oznaczonych jako 09/1.3.KDW i 09/1.4.KDW; 2) parametry zagospodarowania terenu: (...) c) tereny wydzieleń wewnętrznych 09/5.1 i 09/5.2 stanowią powierzchnie terenu biologicznie czynne, d) udział powierzchni terenu biologicznie czynnej: nie mniej niż 30%; 3) parametry zabudowy: a) wysokość zabudowy: - dla garaży i budynków gospodarczych: do 6 m, - dla pozostałych budynków na terenie wydzielenia wewnętrznego oznaczonego jako 09/1.6.MU: do 12 m, nie więcej niż trzy kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe, - dla pozostałych budynków na pozostałym terenie: do 9 m, nie więcej niż dwie kondygnacje nadziemne, w tym poddasze użytkowe; (...) 6. Szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu: 1) na całym terenie wyklucza się lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów niezbędnych do urządzenia zieleńców i parków oraz ogrodów i miejsc rekreacyjnych dla użytkowników terenu; 2) na terenie wydzieleń wewnętrznych oznaczonych jako 09/5.1 i 09/5.2 wyklucza się sytuowanie budynków; 3) droga wewnętrzna i dojście piesze, oznaczone jako 09/1.2.KDW i 09/1.5.KX, stanowią tereny o dostępie publicznym i realizowane będą jako cel publiczny (...)". Teren działki nr [...] to głównie teren wydzielenia wewnętrznego oznaczonego jako 09/1.6.MU - przeznaczony dla funkcji mieszkaniowych lub usługowych hotelarskich w obiektach hotelarskich lub usług publicznych. Jednocześnie prawie dwie trzecie powierzchni działki stanowi teren wydzielenia wewnętrznego 09/5.1 - powierzchnia terenu biologicznie czynna, na której - zgodnie z powyższymi zapisami planu - wyklucza się sytuowanie budynków. Niewielka część działki przeznaczona jest natomiast pod drogę wewnętrzną, stanowiącą m. in. dojazd do tej działki i działki nr [...] (09/1/2/KDW). R. R., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wniósł skargę na opisaną powyżej uchwałę w części dotyczącej zmiany przeznaczenia projektowanej działki nr [...]. Również wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło wyłącznie ww. działki. W skardze stwierdził, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy S.". Wyjaśnił również, iż Wójt Gminy niezasadnie zaopiniował pozytywnie projekt podziału działki nr [...], wcześniej przeznaczonej pod grunty rolne - zapewniające ciągłość przestrzenną terenów aktywnych przyrodniczo wzdłuż Jeziora G., a więc uwzględniające zagadnienia ochrony i kształtowania przestrzeni aktywnych przyrodniczo, i uznał projekt podziału za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalającym dla tej działki przeznaczenie pod funkcje mieszkaniowe lub usługowe hotelarskie. Skarżący stwierdził również, że domaga się "przywrócenia przeznaczenia całego obszaru tej działki zgodnie z wymogami ochrony przestrzeni aktywnej przyrodniczo." W piśmie z dnia 5 października 2011 roku skarżący dodatkowo wyjaśnił, że w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S." uchwalonym uchwałą Rady Gminy z dnia 1 października 2002 roku, nr [...], wyznaczono wzdłuż Jeziora G. główny korytarz ekologiczny, zapewniając ciągłość przestrzenną terenów aktywnych przyrodniczo. Na podstawie tej uchwały Sejmik Województwa podjął uchwałę nr [...] z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. U. Woj. Pomor. z 2010 roku, nr 80, poz. 1455). Zdaniem skarżącego, opinia o projekcie podziału nieruchomości wyznacza granice nowo projektowanej działki nr [...], która niemal w całości wchodzi w obręb korytarza ekologicznego. Działka ta graniczy od strony wschodniej z obszarem należącej do niego działki nr [...], położonej na skraju chronionego obszaru, w odległości około 120 metrów od brzegu jeziora, wyznaczonej na mapach ewidencyjnych, a nie od aktualnego lustra wody, którego poziom zależy od warunków hydrometeorologicznych, a w przyszłości ma być podniesiony. W Studium na tym terenie nie ma usług, przedmiotowy obszar znajduje się poza granicami rozwoju struktur osiedleńczych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Rada stwierdziła, że skarga dotyczy prywatnego interesu skarżącego, którego zamiarem jest zaangażowanie Gminy w spór jaki prowadzi z właścicielami działki nr [...] w G. Wspomniany przez skarżącego korytarz ekologiczny obejmuje jedynie fragment działki nr [...] w odległości 100 m od linii brzegowej Jeziora G., natomiast planowana zabudowa została wyznaczona poza tą linią 100 m (tam gdzie brak jest korytarza ekologicznego) oraz w obrębie granic struktur osiedleńczych wsi. Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2012 roku (k. 71 akt sądowych) skarżący został wezwany do wskazania w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny oraz wyjaśnienia czy jest właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonej na terenie objętym zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak - podania gdzie ta nieruchomość się znajduje, w jakiej odległości od działki wskazanej w skardze. Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżący - w piśmie z dnia 2 lutego 2012 roku (k. 77 akt sądowych) wyjaśnił, że aktem notarialnym z dnia 12 lipca 2003 roku nabył działkę nr [...], która graniczy bezpośrednio z działką nr [...], przekwalifikowaną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z rolniczej na budowlano - usługową. Wskazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, ponieważ ewentualny budynek (budynki) na działce nr [...] zasłaniać będą mu widok na jezioro. Ponadto zaskarżona uchwała narusza uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 roku w sprawie obszaru chronionego krajobrazu i "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S.". Rada Gminy - w piśmie z dnia 20 lutego 2012 roku, odnosząc się do treści ww. pisma skarżącego, stwierdziła, że skarżący nie jest osobą, której interes prawny lub uprawnienie mogłaby naruszać zaskarżona uchwała. Na działce należącej do skarżącego tj. działce nr [...] nie ma żadnego budynku zgłoszonego do użytkowania i zamieszkania. Ponadto prawo skarżącego do widoku na jezioro, wolnego od budynków należących do innych, nie stanowi o tym, by skarżący legitymował się uprawnieniami do złożenia skargi na przedmiotową uchwałę. Na rozprawie w dniu 7 marca 2012 roku skarżący, odnośnie naruszenia jego interesu prawnego, dodatkowo wyjaśnił, iż fakt, że obecnie należąca do niego działka nie jest zabudowana, nie ma znaczenia, ponieważ gdy na tej działce zostanie wybudowany jakikolwiek budynek, to zabudowa, która ma powstać na działce [...], a ma tam powstać hotel (o wysokości do 12 m), niewątpliwie zasłaniać będzie widok na jezioro. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.) - dalej jako u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są zatem: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona w terminie przewidzianym przepisami art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Uprawnienie do kwestionowania uchwały organu gminy w tym trybie przysługuje zatem jedynie temu, kto wykaże, że zaskarżonym rozstrzygnięciem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 roku, sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 u.s.g., interes prawny skarżącego musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 roku, sygn. akt II SA 1410/01, Baza Orzeczeń LEX nr 53376; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2002 roku, sygn. akt II SA 2503/01 Baza Orzeczeń LEX nr 81964). Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała podjęta została w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga dotyczy ustaleń planu miejscowego dopuszczających na terenie działki nr [...] możliwość realizacji funkcji mieszkaniowych lub usługowych hotelarskich. Okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje, że skarżącemu nie służy jakiekolwiek prawo podmiotowe do działki nr [...], której dotyczy skarga. Skarżący jest natomiast właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], która graniczy z działką nr [...]. Działka nr [...] znajduje się pomiędzy działką skarżącego, a Jeziorem G. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał aby przysługiwała mu legitymacja do zaskarżenia uchwały Rady Gminy z dnia 4 listopada 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu G. we wskazanym w skardze zakresie tj. odnośnie działki nr [...]. Po pierwsze wskazać należy, że z treści skargi oraz pozostałych pism skarżącego wynika jednoznacznie, że intencją skarżącego w zaskarżeniu uchwały było dążenie do wykluczenia w przyszłości zabudowy działki nr [...], ponieważ zabudowa ta (zdaniem skarżącego) pozbawi go widoku na Jezioro G. z terenu jego działki nr [...]. Uzasadniając swoją legitymację w niniejszej sprawie skarżący w piśmie z dnia 2 lutego 2012 roku jasno wyjaśnił, że jego zdaniem zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, ponieważ ewentualny budynek (budynki) na działce nr [...] zasłaniać będą mu widok na jezioro. Również na rozprawie w dniu 7 marca 2012 roku, składając wyjaśnienia odnośnie naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, stwierdził, że fakt, iż obecnie należąca do niego działka nie jest zabudowana, nie ma znaczenia, ponieważ gdy na tej działce zostanie wybudowany jakikolwiek budynek, to zabudowa, która ma powstać na działce [...], a ma tam powstać hotel (o wysokości do 12 m), niewątpliwie zasłaniać będzie mu widok na jezioro. Skarżący żadnych innych okoliczności dotyczących wpływu planowanej zabudowy na jego prawa czy też uprawnienia nie wskazywał. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie pozwala na stwierdzenie, że wykazał on naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia ustaleniami zaskarżonej uchwały, polegające na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą (zapisami dotyczącymi działki nr [...]), a jego własną, indywidualną sytuacją prawną. Należy przy tym zauważyć, że taki związek musi istnieć w chwili podejmowania uchwały, a nie w przyszłości, i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Przy korzystaniu z art. 101 ust. 1 u.s.g. należy bowiem wykazać już dokonane uchwałą organu gminy, a nie tylko ewentualnie zagrażające, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą bowiem przesądzać o przyznaniu skarżącemu legitymacji do wniesienia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 roku, sygn. II SA 1410/01, Baza Orzeczeń LEX nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 roku, II SA 1933/95, ONSA z 1996 roku, nr 4, poz. 170; zob. także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych - w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 roku, sygn. II SA/Bk 763/05, Baza Orzeczeń LEX nr 182866, oraz w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 roku, sygn. akt II SA/Wa 2375/04, Baza Orzeczeń LEX nr 171696, i z dnia 4 lutego 2005 roku, sygn. akt OSK 1563/04, Baza Orzeczeń LEX 171196). Z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia ustaleniami zaskarżonej uchwały. Skarżący nie wykazał bowiem, iż zaskarżona uchwała wpłynęła na jego własną, indywidualną sytuację prawną. Nie wykazał również, aby uchwała ta doprowadziła do ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień albo spowodowała nałożenie na niego pewnych obowiązków. W ocenie Sądu, nie mogły odnieść skutku w tym zakresie twierdzenia skarżącego dotyczące pozbawienia go widoku na Jezioro G. z należącej do niego nieruchomości poprzez nieruchomość objętą skargą. Skarżącemu nie przysługują bowiem żadne prawa do nieruchomości stanowiącej przedmiot skargi, na których mógłby opierać swój sprzeciw wobec planowanej zabudowy na tejże nieruchomości. Z przepisów prawa materialnego nie wynika jakiekolwiek roszczenie pozwalające na domaganie się przez właściciela nieruchomości od właściciela nieruchomości sąsiedniej zapewnienia pożądanego przez niego widoku. Widok na jezioro nie jest bowiem dobrem prawnie chronionym. Żądanie pozostawienia oczekiwanego przez skarżącego widoku, jako waloru estetycznego, wypełniać może jedynie przesłanki pozwalające na przyznanie skarżącemu interesu faktycznego w kwestionowaniu uchwały w zaskarżonym zakresie. Jednakże tego rodzaju interes, czy też jego naruszenie, nie znajduje ochrony w art. 101 ust. 1 u.s.g. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wskazana przez skarżącego okoliczność, to jest potencjalna możliwość pozbawienia go widoku na Jezioro G. z jego nieruchomości poprzez nieruchomość objętą skargą, nie legitymuje go w niniejszej sprawie do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Brak wykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą powoduje, że Sąd nie był uprawniony do badania zasadności zarzutów skargi kwestionujących zgodność z prawem zaskarżonej uchwały, to jest wskazujących na sprzeczność uchwały z uchwałą Sejmiku Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 roku, nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, jak również ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S.". Dopiero bowiem pozytywne ustalenie istnienia legitymacji czynnej skarżącego otwierałoby drogę do kontroli zaskarżonej uchwały pod względem zgodności z prawem. Nie jest dopuszczalne, jak to próbował wykazać skarżący w piśmie z dnia 2 lutego 2012 roku, aby swą legitymację skargową na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. opierać na argumentacji, że uchwała w zaskarżonym zakresie narusza obowiązujący porządek prawny. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi actio popularis (skargi powszechnej), środek ten bowiem wyraźnie nakierowany jest na ochronę praw podmiotowych (por. komentarze do art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w: B. Dolnicki - red., M. Augustyniak, R. Cybulska, J. Gumińska - Pawlic, J. Jagoda, A. Jochymczyk, A. Matan, C. Martysz, T. Moll, A. Wierzbica "Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz", ABC, 2010; oraz A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki "Samorząd gminny. Komentarz", ABC, 2010, wyd. III.). Podkreślenia wymaga, iż nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 327/07, Wspólnota 2009, nr 11). Istotne zatem jest, oprócz zachowania wymogów formalnych, zaistnienie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia tego, kto - powołując się na to naruszenie, wnosi skargę do sądu administracyjnego. Naruszenie tego interesu musi zaistnieć konkretnie i realnie co do określonego prawa lub uprawnienia. Jeśli idzie o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to jego postanowienia muszą stanowić takie właśnie, konkretnie dające się wykazać, zagrożenia dla wnoszącego skargę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2010 roku, sygn. akt II OSK 2/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 roku, sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Wskazać nadto należy, że w dniu 16 września 2008 roku Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 76/06 (OTK-A 2008 nr 7, poz. 121) orzekł, że art. 101 ust. 1 u.s.g. jest zgodny z Konstytucją. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. W tym miejscu wyjaśnić również należy skarżącemu, że rzecznikiem interesu publicznego, uprawnionym z mocy art. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 roku, nr 270, poz. 1599 ze zm.) do zaskarżania m. in. uchwał organów samorządu terytorialnego ze względu na ich niezgodność z prawem do sądu administracyjnego, jest prokurator. Z art. 8 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynika nadto, że prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżący nie wykazał aby zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny czy też uprawnienie i na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym a contrario w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.