II SA/Gd 813/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W., J. W., B. P., S. P., P. P., M. S., J. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia 10 czerwca 2020 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżącym: B. W. i J. W. solidarnie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu oraz B. P., S. P., P. P., M. S., J. P. solidarnie kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu. B. W., J. W., B. P., S. P., P. P., M.S. i J. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 10 czerwca 2020 r. nr VII/186/20 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w gminie K. - w części tekstowej w zakresie § 18 ust. 11 pkt 5b uchwały oraz w części graficznej w odniesieniu do działki nr [..] w zakresie, w jakim przewidziano możliwość zagospodarowania części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnicę. Wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanej wyżej części zarzucono organowi naruszenie: a) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.) przez sprzeczność ustaleń uchwalonego planu miejscowego zezwalającego na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. które tereny gminy przeznacza na eksploatację kruszywa naturalnego, tereny zieleni ekologicznej i naturalnej (m.in. lasy, łąki, tereny rolnicze, tereny wód powierzchniowych), układ urbanistyczny wpisany do rejestru zabytków czy tereny zabudowy mieszkaniowej; b) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania zezwalającej na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę w sytuacji, gdy uprzednio nie uwzględniono uwagi do pierwotnego projektu uchwały postulującej udzielenie takiego zezwolenia; c) art. 19 w zw. z art. 17 u.p.z.p. przez podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu, które nie odpowiada projektowi uchwały wyłożonej do publicznego wglądu w dniach 28.10.2019 - 28.11.2019 r. oraz wprowadzenie zmian przez dodanie do podjętej uchwały zezwolenia na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 ustawy. Wniesiono też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a) obwieszczenia Wójta Gminy o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w Gminie K. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach 28.10.2019 r. - 28.11.2019 r. - na okoliczność obwieszczenia o wyłożeniu projektu skarżonej uchwały w dniach 28.10.2019 r.-28.11.2019 r.; b) załącznika nr 12 do Uchwały Rady Gminy nr VII/186/20 z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w gminie K. – na okoliczność, że uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego postulujące udzielenie zezwolenia na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę nie zostały przed podjęciem skarżonej uchwały uwzględnione, na okoliczność sprzeczności pierwotnego, wyłożonego projektu uchwały ze skarżoną uchwałą; c) uchwały Rady Gminy nr VII/186/20 z dnia 10 czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w gminie K. - na okoliczność udzielenia skarżoną uchwałą zezwolenia na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę, mimo uprzedniego nieuwzględnienia uwagi do projektu postulującej udzielenie takiego zezwolenia; na okoliczność sprzeczności pierwotnego wyłożonego projektu uchwały ze skarżoną uchwałą; Skarżący wnieśli też się o zwrócenie się do Urzędu Gminy o nadesłanie do akt sprawy wyłożonego do publicznego wglądu w dniach 28.10.2019 r. - 28.11.2019 r. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w gminie K. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko – oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nadesłanych dokumentów na okoliczność sprzeczności pierwotnego wyłożonego projektu uchwały ze skarżoną uchwałą, a także o nadesłanie do akt sprawy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. - oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nadesłanych dokumentów na okoliczność sprzeczności skarżonej uchwały ze studium. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z obwieszczeniem wyłożenie projektu uchwały nastąpiło w dniach od 28 października 2019 r. do 28 listopada 2019 r. w Urzędzie Gminy. Projekt nie przewidywał wówczas możliwości przeznaczania jakichkolwiek gruntów, w tym gruntów w obrębie K., na działalność polegającą na prowadzeniu strzelnicy. W dniu 18 grudnia 2019 r. do Rady Gminy wpłynął wniosek o uwzględnienie w planie terenu możliwości zagospodarowania części – ok. 3 hektarów - działki nr [..] na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnicę. Wniosek ten dotyczył terenu oznaczonego jako 1.PG, tj. terenu eksploatacji kruszywa naturalnego. Jak wynika z załącznika nr 12 do skarżonej uchwały (tabela - poz. 9) uwagi tej nie uwzględniono. Wskazano przy tym, że proponowana zmiana przeznaczenia narusza ustalenia Studium, które przeznaczają teren pod teren eksploatacji kruszywa naturalnego. Tymczasem zaskarżona uchwała, choć w § 2 pkt 2 wprost odwołuje się do rozstrzygnięć zawartych w załączniku nr 12 (a więc również do rozstrzygnięcia o odmowie zagospodarowania terenów na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnicę), to jednak w § 18 ust. 11 pkt 5b zezwala na takie zagospodarowanie. Lektura Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy rodzi wątpliwości co do zgodności uwzględnionego w skarżonej uchwale zezwolenia na działalność-strzelnica z charakterem przedmiotowych terenów (tereny przeznaczone na eksploatację kruszywa naturalnego). Ponadto obecność w okolicy wód powierzchniowych, zabytków, łąk, nieruchomości rolnych, a przede wszystkim lasów, w tym rezerwatów leśnych i licznych działek rekreacyjnych jest nie do pogodzenia z prowadzeniem na tych terenach strzelnicy. Zdaniem skarżących, organ dopuścił się także uchybień w zastosowaniu procedury planistycznej. Sprzeczność załącznika nr 12, w którym wyraźnie wskazano, że uwaga nr 9 do projektu nie została uwzględniona z zaskarżoną uchwałą, która zawiera postulaty przewidziane w tej nieuwzględnionej uwadze, rodzi uzasadnione wątpliwości co do zaznajomienia głosujących radnych z treścią uwagi nr 9 oraz poprawionej na jej podstawie uchwały. Niezależnie od tego nawet jeśli przyjąć, że uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego postulujące udzielenie zezwolenia na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydakyczną-strzelnicę zostały przed podjęciem skarżonej uchwały uwzględnione, to jednak uchwałę przyjęto z uchybieniem art. 19 w zw. z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje w przypadku uwzględnienia uwag do pierwotnego projektu ponowienie procedury m.in. w zakresie wyłożenia projektu w poprawionej wersji i umożliwienie zgłoszenia do niej uwag. Z kolei mając na uwadze charakter działalności, na prowadzenie której zezwolono oraz charakter terenów gminy, konieczne było ponowienie procedury planistycznej w zakresie sporządzenia nowej prognozy oddziaływania na środowisko (o ile projekt nie pozostawał w sprzeczności ze studium). Zaznaczono w skardze ponadto, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych w bliskim sąsiedztwie działki nr [..] lub też zamieszkują w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Z uwagi na niewątpliwie utrudnienia wynikające dla skarżących z prowadzenia strzelnicy (hałas, poczucie zagrożenia, wzmożony ruch uzbrojonych osób) oraz olbrzymi spadek wartości rynkowych działek położonych w jej sąsiedztwie (działki z uwagi na sąsiedztwo strzelnicy stały się w zasadzie niezbywalne) interes prawny skarżących w sprawie niniejszej ma charakter niepodważalny i oczywisty. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie ze względu na niewykazanie interesu prawnego skarżących, względnie o jej oddalenie. W ocenie organu skarżący nie wykazali, jaki ich interes prawny bądź uprawnienie zostały naruszone. Wskazali tylko lakonicznie, że są właścicielami nieruchomości położonych w bliskim sąsiedztwie działki nr [..] lub zamieszkują w bezpośrednim sąsiedztwie, a ich interes bądź uprawnienie zostały naruszone ze względu na możliwe utrudnienia oraz spadek wartości rynkowych działek. Nie daje to podstaw do stwierdzenia naruszenia ich interesu prawnego, a z treści skargi nie wynika, jakich nieruchomości są właścicielami, na jakich nieruchomościach mieszkają, jakie jest położenie nieruchomości, w których zamieszkują bądź są właścicielami, jaka jest odległości ich nieruchomości od działki nr [..]. Organ wskazał następnie, że podjęcie przedmiotowej uchwały poprzedzone było przeprowadzeniem pełnej procedury przewidzianej w art. od 14 do 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a Wojewoda nie wniósł żadnych zastrzeżeń do jej treści. Zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4. art.15 ust. 1 i art. 20 ust.1 ww. ustawy przez sprzeczność ustaleń planu zezwalającego na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczna-strzelnicę z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy uznać, zdaniem organu, za bezzasadny. Stosownie do zaskarżonej uchwały część działki nr [..] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1.PG. Tereny oznaczone symbolem 1.PG stanowią tereny przeznaczone do powierzchniowej eksploatacji kruszywa naturalnego, na których dopuszcza się lokalizację nietrwale związanych z gruntem obiektów socjalnych i gospodarczych wysokości do 5 m (wiaty, barakowozy, obiekty kontenerowe, sanitariaty, itp.) W pkt 11 ppkt 5 ustaleń szczegółowych m.p.z.p. dla terenu oznaczonego symbolem 1.PG wskazano zasady ochrony, nakazy, zakazy, gdzie w pkt b) określono: "rekultywacja wykonana w kierunku rolnym, z zagospodarowaniem części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną - strzelnicę". Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 12 listopada 2014 roku Nr X/396/14 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy (z wyłączeniem nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [..]-[..] oraz części nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi: [..]-[..] położonych w obrębie geodezyjnym G.) z późniejszymi zmianami, teren działki nr [..] położonej w obrębie K., gmina K., w części będącej przedmiotem zaskarżenia położony jest na obszarze przeznaczonym pod tereny powierzchniowej eksploatacji kruszywa naturalnego, w pozostałej zaś części znajduje się na obszarze stanowiącym tereny rolnicze, tereny lasów oraz tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W ocenie organu ustalenia skarżonego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy są zgodne z ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Jedynym elementem, jaki uszczegółowiono w planie w stosunku do zapisów studium, to zapisy dotyczące zasad ochrony, nakazów i zakazów, gdzie wskazano kierunek rekultywacji w kierunku rolnym z zagospodarowaniem części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnice. Podstawę uszczegółowienia postanowień planu stanowiły zapisy wynikające z decyzji Starosty z 7 listopada 2018 r. nr [..], w której uznano rekultywację na części dz. [..] położonej w miejscowości K. za zakończoną w kierunku rolno-leśnym: strzelnica. Organ wskazał też, że w poprzednio obowiązującym planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Nr XIV/54//90 z dnia 27 kwietnia 1990 r. ze zmianami, działka nr [..] oznaczona była symbolem B.18.PE - tereny eksploatacji żwiru. Zdaniem organu ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie nakazuje rekultywacji zdegradowanych lub zdewastowanych gruntów rolnych wyłącznie w kierunku rolnym. Ustawa przez rekultywację rozumie przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleby, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. W odniesieniu do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia planu, zezwalającej na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczna-strzelnicę w sytuacji, gdy uprzednio nie uwzględniono uwagi do pierwotnego projektu uchwały postulującej udzielenie takiego zezwolenia, organ wskazał, że wnioskiem z 18 grudnia 2019 r. podmiot zainteresowany złożył uwagę dotyczącą zmiany funkcji terenu dla części działki nr [..] i przeznaczenia w planie części działki o pow. 3 ha na działalność sportowo—dydaktyczną - strzelnicę. Uwaga została odrzucona, gdyż w studium teren ten przeznaczony jest pod tereny eksploatacji kruszywa naturalnego. Natomiast Rada Gminy autopoprawką wprowadziła postanowienia dotyczące kierunku rekultywacji gruntów wynikające z decyzji Starosty z 25 kwietnia 2018 r. nr [..] i z 7 listopada 2018 r. nr [..]. W świetle art. 129 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze w przypadku likwidacji zakładu górniczego w całości lub w części, przedsiębiorca jest zobowiązany przedsięwziąć niezbędne środki w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów po działalności górniczej. Zgodnie zaś z art. 129 ust. 2 ww. ustawy do rekultywacji takich gruntów stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Decyzją Starosty z 25 kwietnia 2018 r. nr [..] wskazano kierunek rekultywacji w kierunku rolnym z zagospodarowaniem części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnicę, a w konsekwencji organ ten wydał decyzję z 7 listopada 2018 r. nr [..] o jej zakończeniu. Rada Gminy przeniosła ustalenia wynikające z tych decyzji w zakresie kierunku rekultywacji do planu miejscowego. Organ zaprzeczył także w całości twierdzeniom skarżących w zakresie naruszenia art. 19 w związku z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez podjęcie uchwały w sprawie uchwalenia planu w brzmieniu, które nie odpowiada projektowi uchwały wyłożonej do publicznego wglądu w dniach 28.10.2019-28.11.2019 r. oraz wprowadzenia zmian przez dodanie do podjętej uchwały zezwolenia na zagospodarowanie części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną - strzelnicę bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 ustawy. W ocenie organu powtórzenie czynności byłoby uzasadnione, gdyby dotyczyło zmiany przeznaczenia nieruchomości. Natomiast przedmiotowe postanowienie wprowadza wyłącznie zapisy dotyczące kierunku rekultywacji, wynikające z decyzji Starosty z 25 kwietnia 2018 r. oraz decyzji Starosty z 7 listopada 2018 r. Rada Gminy uznała, że zmiana dotycząca kierunku rekultywacji w istocie nie zmienia przeznaczenia terenu przedmiotowej nieruchomości. W związku z tym uznano, że nie ma potrzeby ponawiać uzgodnień w niezbędnym zakresie, bowiem wprowadzone zmiany nie wynikają z rozpatrzenia uwag i nie wnoszą istotnych merytorycznych zmian w treści planu, a są efektem zapisów obowiązujących w obrocie prawnym decyzji dotyczących rekultywacji na terenie działki nr [..], czyli decyzji o kierunku rekultywacji i decyzji o uznaniu rekultywacji w kierunku rolno-leśnym-strzelnica za zakończoną. Zmiana wyznaczająca kierunek rekultywacji, w ocenie organu, ma charakter nieistotny i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, że kompetencja do określania kierunku rekultywacji zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy do Starosty (art. 22), przeniesienia ustaleń wynikających z prawomocnych i ostatecznych decyzji wydanych przez ten organ do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można uznać za istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu. Organ podniósł też, że w świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo do wykonywania prawa własności (korzystania z nieruchomości) w sposób dotychczasowy. W dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowanie kierunek rolno-leśny-strzelnica został zatwierdzony decyzjami Starosty i uznany za zakończony. Tym samym nie sposób uznać, aby ustalenia planu wprowadzone zaskarżoną uchwałą naruszały prawo do wykonywania własności skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 506 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisu przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy z dnia 10 czerwca 2020 r., nr VII186/20 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego K. w gminie K. (dalej jako uchwała lub plan miejscowy). Tym samym należy stwierdzić, że skarga dotyczy kategorii spraw o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. i dotyczy sfery administracji publicznej. W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący mają legitymację do zaskarżenia ww. uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Należy wskazać, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, musi to być interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuacje prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym, owo oddziaływanie musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc jego stwierdzenie nie może opierać się na antycypacji, że może ono wystąpić (a nie musi) w przyszłości. Cytowany przepis kreujący legitymację skargową przesądza bowiem o naruszeniu interesu prawnego, a nie możliwości jego naruszenia. W kontekście zarzutów skargi wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). W związku z powyższym nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień prawnych konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący musi wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 22 lutego 2006 r. sygn. II OSK 1127/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest on zobligowany wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpoznawanej sprawy, sąd uznał, że skarżący nie mają interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Gminy, a przywołana w skardze argumentacja i piśmie z 6 kwietnia 2021 r. nie stanowi okoliczności świadczących o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą. Nie przedstawili oni tego rodzaju okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rzeczywiście, a nie tylko potencjalnie narusza ten interes prawny lub uprawnienie. Z treści skargi oraz pisma wyjaśniającego z 6 kwietnia 2021 r. wynika, że skarżący swój interes prawny wywodzą z prawa własności działek pozostających w sąsiedztwie (dalszym lub bliższym, tzn. w odległości od około 400 m do 900 m od działki nr [..] – wedle oświadczenia pełnomocnika skarżących w piśmie z 6 kwietnia 2021 r.) z działką nr [..], której przeznaczenie w planie kwestionują. W odpowiedzi na skargę wskazano, że działka nr [..] obejmuje rozległy teren o powierzchni 3 ha, przeznaczony do powierzchniowej eksploatacji kruszywa naturalnego. Z przedłożonego wypisu ze skarżonego planu miejscowego wynika nadto, że wokół terenu złoża należy zachować strefę ochronną od terenu użytków rolnych stanowiącą minimum 24 m od lasu i minimum 6 ma od użytków rolnych. Z § 18 ust. 11 planu w części tekstowej oraz załącznika graficznego do planu wynika nadto, że działka nr [..] znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny eksploatacji kruszywa naturalnego, oznaczonym symbolem 1.PG. Punkt 5 § 18 ust. 11 planu wskazuje nadto, że teren ten leży w granicach udokumentowanych złóż kruszywa naturalnego – obowiązują w tym zakresie przepisy odrębne, a ponadto, że rekultywacja tego terenu ma być prowadzona w kierunku rolnym, z zagospodarowaniem części gruntu na działalność sportowo-dydaktyczną-strzelnicę. Zdaniem skarżących, możliwość realizacji strzelnicy na części ww. działki, poprzez generowanie hałasu (huki wystrzału) oraz możliwe rykoszety, w oczywisty sposób oddziałuje na przysługujące im prawo własności sąsiednich działek rekreacyjnych, mieszkaniowych i rolnych. Stwarza bowiem poczucie zagrożenia i wiąże się z generowaniem ponadnormatywnego hałasu. Skarżący powołali jako prawną podstawę swojego interesu art. 140 k.c. w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Zdaniem sądu, powołane przepisy jak i argumentacja skarżących nie potwierdza naruszenia ich interesu prawnego. W odniesieniu do terenów objętych jednostkami planistycznymi, na których znajdują się nieruchomości skarżących, a więc przeznaczonych pod: MN – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ZR – tereny rekreacyjno – wypoczynkowe, RM – zabudowę zagrodową, przepisy ogólne zaskarżonej uchwały, zawarte w § 14 pkt 7 jednoznacznie wskazują, że w stosunku do nich obowiązuje nakaz uwzględnienia dopuszczalnych poziomów hałasu, wynikających z przepisów odrębnych. Oznacza to, że jednostki planistyczne, w których znajdują się nieruchomości skarżących, objęte zostały ochroną akustyczną, wynikającą z przepisów prawa ochrony środowiska. Podkreślić jednocześnie należy, że oprócz wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów w zakresie ochrony środowiska (art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.) plany miejscowe muszą uwzględniać również wymogi określone w innych ustawach. Należy do nich m.in. wymóg przypisania terenów, dla których określono różne przeznaczenia i sposób zagospodarowania do kategorii umożliwiających określenie dopuszczalnych poziomów hałasu, wynikający z ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm., zwana dalej p.o.ś.). Zgodnie z art. 112 w zw. z art. 114 p.o.ś. przy tworzeniu przepisów prawa powinna zostać uwzględniona konieczność utrzymania hałasu na dopuszczalnym poziomie, przy czym zobowiązano organy przyjmujące plany miejscowe do uwzględnienia w tym procesie różnych funkcji zagospodarowania terenu, a więc również dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś. przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Są to tereny przeznaczone: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. Przeznaczenie terenu w planie miejscowym do określonej ww. kategorii powiązane jest z regulacją określającą dopuszczalne poziomy hałasu, która wynika z aktu wykonawczego – rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014 r, poz. 112 ze zm.). Tym samym, strzelnica zaplanowana na obszarze 1.PG musi zostać zorganizowana w taki sposób, by nie powodować przekroczenia dopuszczalnych norm hałasowych, ustanowionych dla obszarów, na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa oraz tereny przeznaczone na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, czy na cele mieszkaniowo-usługowe w rozumieniu ww. rozporządzenia. Interes skarżących związany z dochowaniem standardów ochrony środowiska w zakresie emisji hałasowych doznaje zatem ochrony w przepisach zaskarżonej uchwały, która odwołuje się w zakresie ochrony akustycznej do przepisów odrębnych. Nie znajduje w konsekwencji uzasadnienia twierdzenie, że interes ten doznaje naruszenia. Skarżący bowiem, będąc właścicielami nieruchomości położonych w sąsiedztwie jednostki 1.PG, korzystają z ochrony przed hałasem, wynikającej z ww. przepisów prawa ochrony środowiska i zakres tej ochrony nie ulega obniżeniu na skutek przyjęcia kontestowanych postanowień planu. Postanowienia skarżonego planu nie umożliwiają bowiem przekroczenia norm hałasowych w związku z ewentualną realizacją strzelnicy, a tym samym – skarżący nie wykazali jego naruszenia. Natomiast, zagrożenie rykoszetami, na które w dalszej części swej argumentacji wskazują skarżący, ma charakter potencjalny i rozpatrywać je można wyłącznie w kategoriach obaw natury faktycznej, a nie prawnej, podobnie jak podnoszona w skardze okoliczność spadku wartości nieruchomości na skutek sąsiedztwa ze strzelnicą. Mając na uwadze powyższe rozważania, w świetle których, zdaniem sądu skarżący nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu ww. uchwały, niedopuszczalna jest analiza merytorycznych zarzutów skargi, w tym w szczególności wskazujących na naruszenie trybu uchwalania zaskarżonej uchwały. Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., orzekając w trybie uproszczonym, odrzucił skargę.