II SA/Gd 865/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicza po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawę ze skargi B.K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 stycznia 2002 r., nr XLII/302/02 w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały w części odnoszącej się do działki skarżącej nr [...]. W dniu 30 stycznia 2002 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. W podstawie prawnej tej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) oraz art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 717 ze zm.). W dniu 18 sierpnia 2010r. skarżąca B. K. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjętą uchwałą w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w części odnoszącej się do jej nieruchomości –działek nr [...] i [...]. Skarżąca podniosła, że zostało naruszone prawo własności, albowiem w obrębie [...] W. tylko jej działki nie uzyskały możliwości zabudowy, co powoduje zróżnicowanie uprawnień właścicieli nieruchomości położonych na tym samym obszarze. Rada Miejska w odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 29 września 2010r. wskazała, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium, działki nr [...] i nr [...] obręb [...] W., wchodzą w skład kompleksu terenowego przeznaczonego pod funkcję Parku Leśnego, zdefiniowanego jako: docelowo tereny leśne z urządzonymi trasami rekreacji pieszej, rowerowej konnej i spacerowej, dopuszcza się obiekty usługowe związane z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) na maksimum 5% obszaru. Ponadto działki znajdują się w granicy [...] Parku Krajobrazowego oraz granicy pasa technicznego. Rada wskazała, że wbrew zarzutowi zawartemu w wezwaniu do terenu wskazanego w Studium jako Park Leśny zostały wskazane również działki o nr [...], [...], [...], [...] położone w najbliższym sąsiedztwie. Nadto Rada wskazała, że dla wskazanego przez skarżącą obszaru nie wpłynęły żadne wnioski dotyczące zmiany sposobu przeznaczenia i wykorzystania terenu. Rada wskazała, że z aktu notarialnego rep. A nr [...] wynika, że prawo własności do przedmiotowego terenu zostało nabyte przez S. K. w dniu 26 listopada 2003r., a więc w czasie, w którym obowiązywały ustalenia Studium. Powyższe dowodzi, że uchwalenie Studium nie mogło naruszyć uprawnień właścicielskich, gdyż w dacie zawarcia aktu notarialnego Studium już obowiązywało. Powyższe pismo doręczone zostały skarżącej B. K. w dniu 1 października 2010r. W związku z nieuwzględnieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa B. K. wniosła, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 stycznia 2002r. nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. w części, tj. w zakresie, w jakim dotyczy ono działki nr [...], obr. [...], będącej nieużytkiem, włączonej do kompleksu terenowego przeznaczonego pod funkcję Parku Leśnego, podnosząc że wszystkie pozostałe, sąsiednie działki w tym obrębie, porośnięte taką samą roślinnością i mające identyczne zadrzewienie jak nieruchomość skarżącej, zyskały w Studium charakter budowlano- mieszkaniowy. Skarżąca podniosła, że Studium, bez uzasadnienia, różnicuje uprawnienia właścicielskie skoro przewiduje brak możliwości zabudowy tylko działki skarżącej. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podkreślając w szczególności, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skoro nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej wywołanego podjęciem uchwały o Studium (organ powołał się na pogląd tut. Sądu wyrażony w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 14/09). W pismach procesowych z dnia 6 grudnia 2010r. i z dnia 18 kwietnia 2011r. skarżąca sprecyzowała swoją skargę wskazując, że zapisy Studium naruszają jej prawo własności działki nr [...]. Skarżąca podniosła, że oceniać się winno czy przeznaczenie określonego terenu na oznaczony cel jest niezbędne do jego realizacji. Działka nr [...] ma powierzchnię zaledwie 418 m², pozbawiona jest walorów, które wskazywałyby o konieczności jej przeznaczenia na Park Leśny. Uchwalone Studium odebrało skarżącej prawo do zabudowy działki, która w planie obowiązującym do 2003r. prawo takie posiadała i dopiero uchwalone Studium odebrało działce jej dotychczasowe przeznaczenie. Nadto odnosząc się do argumentacji Rady o przeznaczeniu również sąsiednich działek pod Park Leśny skarżąca wskazała, że wymienione przez organ działki [...], [...], [....]. [...] leżą w pasie technicznym, czyli na terenie bezpośrednio zagrożonym powodzią, na którym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych. Na tym terenie leży również działka skarżącej nr [...] i z tej przyczyny skarżąca nie kwestionuje jej przeznaczenia na Park Leśny. Natomiast działka nr [...] jest położona poza pasem technicznym. Skarżąca wyjaśniła również, że działka nr [...] położona w pasie technicznym, jest własnością Skarbu Państwa, natomiast pozostali właściciele mają po kilka działek sąsiadujących ze sobą- te które są położone w pasie technicznym włączono do Parku Leśnego, a pozostałe zyskały charakter budowlany, mimo że w starych planach były to tereny leśne i rolne. Natomiast w przypadku skarżącej obie działki nr [...] i [...] włączono do parku leśnego, mimo że działka nr [...] leży poza pasem technicznym. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o przeznaczenie działki nr [...] na takie same cele jak działki sąsiadujące. Do ww. pism procesowych skarżąca załączyła wyrysy z mapy ewidencyjnej obrazujące twierdzenia skarżącej dotyczące położenia jej działek oraz działek sąsiednich. Nadto skarżąca przedłożyła pisma Urzędu Morskiego w G. z dnia 24 maja 2010r., z dnia 7 grudnia 2010r. i z dnia 17 grudnia 2010r. oraz pismo Starostwa Powiatowego w P. z dnia 14 września 2010r. W pismach tych Urząd wskazał, że działka nr [...] w całości została włączona do pasa technicznego zarządzeniem nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia 13 lipca 2005r. w G. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie Miasta i Gminy W. (Dz. Urz. Woj. [...]). Zarządzenie to wymienia w swej treści działkę nr [...] z uwagi na fakt, że w wyrysie i wypisie z ewidencji gruntów z 9 czerwca 2004r. figurowała jedynie działka nr [...] (bez jej podziału na działki nr [...] i [...]). Pas techniczny obejmował północną część działki nr [...] (obecnie nr [...]). Pozostała jej część znajdowała się w pasie ochronnym i nie znajdowała się w pasie technicznym. Podział działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...] istniał już w roku 1960 lecz z nieustalonych przyczyn zmiana ta nie została ujawniona w części opisowej operatu ewidencyjnego z 2004r., po jego przyjęciu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podział działki nr [...], obręb [...] ,arkusz 6 na działki nr [...] i [...] został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków zmianą nr [...] w dniu 30 września 2009r. na podstawie wykazu zmian gruntowych, stanowiących załącznik do opracowania geodezyjnego i kartograficznego (operatu technicznego).Powyższe nastąpiło w dniu 30 września 2009r. po ujawnieniu rozbieżności między mapą ewidencji gruntów a częścią opisową operatu. Nadto odnośnie przeznaczenia działek skarżącej w planie zagospodarowania przestrzennego Urząd Miejski we W. przedłożył wydruk z fragmentu mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia 28 lutego 1992r. Rady Miejskiej . (Dz. Urz. Woj. [...].), który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003r., w którym to planie działki skarżącej leżały w kompleksie oznaczonym symbolem [...] - jako tereny zieleni leśnej, podlegającej ochronie z możliwością przeprowadzenia przejścia pieszego. Nadto w piśmie z dnia 30 sierpnia 2010r. wyjaśnił, że ww. plan zagospodarowania przestrzennego nie określał wyodrębnionej granicy pasa technicznego. Jak wynika z treści mapy planu oraz jego legendy plan wskazywał przebieg granicy pasa nabrzeżnego własności G.U.M. zdefiniowanego w treści planu jako: pas ochronny brzegu morskiego, w którym wszelkie działania powinny być opiniowane przez G. Urząd Morski. Określony w ten sposób pas nabrzeżny nie obejmował działki o obecnym numerze ewidencyjnym [...] obręb [...]. Nadto na rozprawie przed Sądem Administracyjnym organ złożył do akt mapę części obszaru Studium, na mapie tej zaznaczono działki stanowiące własność skarżącej, działki te w momencie uchwalania Studium nie były przeznaczone pod zabudowę , co wynikało z planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W okolicznościach sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Niewątpliwie zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia Studium jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101ust. 1. Skarżąca dopełniła też wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wystosowane w dniu 18 sierpnia 2010r. Odpowiedź Rady została doręczona skarżącej w dniu 1 października 2010r. Skarżąca B. K. wniosła skargę na uchwałę w dniu 15 października 2010r., a zatem zachowany został 30 dniowy termin na wniesienie skargi wynikający z powołanego art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skoro wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę rady Miejskiej wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, winien w następnej kolejności zbadać czy interes prawny skarżącej został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznając sprawę w powyższym zakresie Sąd zważył, że z odpisu księgi wieczystej kw nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. dotyczącej przedmiotowej nieruchomości wynika, że skarżąca B. K. jest wraz z mężem S. K. właścicielką działek gruntu nr [...] obr.[...], mapa 6 o obszarze 0.05.64ha i nr [...] obr. [...], mapa 6, o obszarze 0.04.18ha. Skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy Studium dotyczą nieruchomości położonych na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tych nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy odnosząc się do argumentacji organu opartym na poglądzie tut. Sądu wyrażonym w sprawie sygn. akt II SA/Gd. 14/09 o braku naruszeniu interesu prawnego z uwagi na tę okoliczność, że skarżąca zakupiła działkę w 2003r. a Uchwała o Studium została podjęta w 2002r., iż pogląd ten został zakwestionowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 186/10 opubl. ONSAiWSA z 2011/3/55. Naczelny Sad Administracyjny ustalił, że aktualny właściciel nieruchomości ma prawo do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały. Podzielając stanowisko zawarte ww. wyroku skład orzekający w rozpoznawanej sprawie uznał legitymację skarżącej B. K. do wniesienia skargi, niezależnie od tej okoliczności, iż nieruchomość, której dotyczy skarga została nabyta po uchwaleniu Studium w dniu 30 stycznia 2002r. Zgodnie z uchwalonym w dniu 30 stycznia 2002r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ww. działki leżą na terenie oznaczonym jako Park Leśny. Park Leśny zgodnie z treścią Studium stanowi obszar funkcjonalny, dla którego Studium przewiduje następujące ustalenia: docelowo tereny leśne z urządzonymi trasami rekreacji pieszej, rowerowej, konnej i spacerowej, dopuszcza się obiekty usługowe związane z obsługą terenu (sport, gastronomia, obiekty kultury itp.) maksimum 5% obszaru. Mając na uwadze powyższy zapis Sąd uznał, że uchwalone przez Radę Miejską Studium bezpośrednio narusza ten interes prawny skarżącej, albowiem w swoich zapisach określających kierunki zagospodarowania przestrzennego przeznacza jej działkę na cele opisanej w nim rekreacji, dopuszczając budowę obiektów usługowych związanych z obsługą terenu, nie przewiduje natomiast funkcji polegającej na zabudowie wielofunkcyjnej bądź mieszkalnictwie, przewidzianej na sąsiednich działkach. Przy czym – co należy podkreślić- ustalenia Studium w tym zakresie co do przeznaczenia działek skarżących są szczegółowe. W tekście Studium jest odesłanie do części graficznej Studium pt Polityka przestrzenna, na mapie będącej częścią obszaru objętego Studium oznaczony jest obszar przeznaczony na Park Leśny obejmujący swym zasięgiem nieruchomości skarżącej. Nie ma zatem wątpliwości, że ustalenia uchwalonego Studium determinują treść przyszłych rozwiązań planistycznych w sposób jednoznaczny. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Nadto zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Mając na uwadze powyższe zapisy Studium, a zwłaszcza ich wiążącą treść dla Rady przy uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, albowiem ogranicza możliwość swobodnego wykonywania przez skarżącą przysługującego jej prawa własności, które to prawo jest szczególnie chronione, na co wskazuje treść art. 21 ust. 1 (Rzeczpospolita Polska chroni własność) oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności), niezależnie od tego że niezasadnym okazał się zarzut skarżącej, iż w planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc działki skarżącej, wbrew jej twierdzeniom, nie były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Aczkolwiek ustalenia Studium oczywiście nie stanowią przepisów powszechnie obowiązujących to jednak nie sposób nie zauważyć, że przez konieczność ich respektowania przez organy gminy mają one również wpływ na sposób wykonywania prawa własności przez właścicieli, na ich decyzje w odniesieniu do zagospodarowania własnych nieruchomości. Sąd uznał zatem, że skarżący są legitymowani do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Do oceny zatem pozostała kwestia czy naruszenie interesu prawnego skarżącej ustaleniami Studium nastąpiło w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, czy też nie. Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium, istotne naruszenie trybu ich sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zawarte są m. in. w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym pod rządami której studium zostało uchwalone, który stanowi, że ustawa określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przy przyjęciu ich zrównoważonego rozwoju. Nakazują one uwzględnić w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m. in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. W rozpatrywanej sprawie Rada nie wykazała, że konieczność ograniczenia prawa własności skarżącej poprzez przeznaczenie terenu nieruchomości (działki nr [...]) na Park Leśny jest niezbędne dla realizacji innych celów tj. dla potrzeb społeczności lokalnej, czy też walorów przyrodniczych. Takiej próby obrony przyjętych w Studium rozwiązań Rada nie podjęła w odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa, jak też przed Sądem, w tym w odpowiedzi na skargę ograniczając się jedynie w odpowiedzi na skargę do wyjaśnienia kwestii ustaleń Studium w odniesieniu do działek sąsiadujących z działkami skarżących. Tymczasem skarżąca kwestionowała prawidłowość przeznaczenia swojej nieruchomości w Studium i objęcia funkcją Parku Leśnego na tej podstawie, że wszystkie pozostałe działki w tym obrębie mają charakter budowlano - mieszkaniowy. Skarżąca zarzuciła, że uchwała Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia Studium bez uzasadnienia różnicuje uprawnienia właścicieli nieruchomości położonych na tym samym obszarze, skoro tylko dla działki skarżącej przewiduje brak możliwości zabudowy. Powyższe argumenty znajdują uzasadnienie, albowiem z części graficznej Studium wynika, że dla funkcji Parku Leśnego zostały włączone dwie działki skarżącej nr [...] i nr [...], natomiast nieruchomości sąsiadujące z działkami skarżącej "w połowie" zostały przeznaczone na Park Leśny i w połowie na mieszkalnictwo. Powyższe znajduje również uzasadnienie w przedłożonych przez skarżącą wyrysach z mapy ewidencyjnej, z których w sposób jednoznaczny wynika, że działki znajdujące się w jednym szeregu z działką o nr [...] zostały przeznaczone pod Park Leśny (działki nr [...], [...], [...], natomiast działki sąsiadujące z działką nr [...] ( przeznaczona pod Park Leśny) nr [...], [...], [...], [...], [...] znajdują się na obszarze oznaczonym jako mieszkalnictwo. Odnośnie przebiegu pasa technicznego to zgodnie z wyjaśnieniami organu granice pasa technicznego brzegu morskiego zostały określone Zarządzeniem nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 13 lipca 2005r., a więc po uchwaleniu Studium. Wówczas działka [...] w całości ( mimo istniejącego jej podziału) została włączona do pasa technicznego, co jednakże nastąpiło, jak to wyżej wskazano, po uchwaleniu Studium. Natomiast do dnia wydania powyższego Zarządzenia w 2005r, nieruchomości stanowiły pas ochronny (działka nr [...]) i jak wynika z pisma Starosty nie obejmował on faktycznie działki nr [...] . Jeżeli doszło do objęcia pasem ochronnym całości nieruchomości skarżącej jako oznaczonej nr [...] (bez podziału) i byłaby to przyczyna objęcia ich w całości funkcją Parku Leśnego, to konsekwencje tych wadliwych ustaleń Studium nie mogą obciążać skarżącej i bezpodstawnie skutkować ograniczeniem jej prawa własności. Przy czym organ gminy z urzędu byłby zobowiązany do uwzględnienia w Studium przebiegu granic pasa technicznego ustalonego Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2005r., niezależnie od twierdzeń skarżącej zawartych w skardze – jednakże powyższe nastąpiło po podjęciu uchwały o Studium, nadto organ nie twierdził w trakcie rozpoznawania skargi przed sądem, jak również odpowiadając na wezwanie skarżącej, że podstawą do włączenia jej nieruchomości do Parku Leśnego jest ich położenie w granicach pasa technicznego nabrzeża. Podkreślić należy, że konieczność obrony przyjętych przez Radę kierunków zagospodarowania w aktach planowania (w studium i planie) ograniczających prawo własności zawsze – co do zasady - obciąża organ gminy. Zatem w rozpatrywanej sprawie to niewątpliwie Rada winna wykazać jednoznacznie, że przeznaczenie w całości działek obu skarżącej na Park Leśny jest konieczne i celowe, z uwagi na uwzględnienie i ochronę w Studium innych wartości niż prawo własności, takich jak np. wymagania ochrony środowiska, walory architektoniczno- krajobrazowe . Jeżeli nawet Rada miała powody, aby w taki sposób postąpić to winna bardziej przekonywująco wyjaśnić skarżącej przyczyny odmiennego potraktowania właścicieli sąsiednich nieruchomości, albowiem argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę nie zawiera takiego uzasadnienia. Zdaniem Sądu Rada nie wykazała konieczności przeznaczenia działki skarżącej na cele związane z urządzeniem Parku Leśnego i celowości tego rozwiązania, ani prymatu tego celu nad przysługującym skarżącym prawem własności. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie sposób odmówić racji skarżącej, która wskazuje na nierówne traktowanie właścicieli nieruchomości, skoro dla działek sąsiednich położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej jako przeznaczenie ustalono mieszkalnictwo. Nie zostały wyjaśnione motywy organu w przeznaczeniu działki skarżącej na funkcje Parku Leśnego, wobec dopuszczenia takiego prawa na działkach sąsiednich położonych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej. Odstępstwo od zasady równego traktowania właścicieli nieruchomości znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji ( położeniu) wymaga uzasadnienia, czego organ nie dopełnił W świetle powyższych ustaleń Sąd uznał, że organ naruszył zasadę przysługującego mu władztwa planistycznego. W konsekwencji zasady zagospodarowania obszaru, na którym położona jest nieruchomość skarżącej [...] powinny być ponownie przeanalizowane przez organ. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wyżej przytoczony przepis art. 28 ust. 1 ustawy dotyczący zasad sporządzania Studium i działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.