II SA/Gd 931/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 listopada 2013 r. D. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 października 2013 r. utrzymująca w mocy decyzje Burmistrza z 25 stycznia 2013 r. w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 9277 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w B. o powierzchni 0,6013 ha wskutek podziału jej na sześć działek. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Poza tym nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku o wstrzymanie wykonania w całości bądź w części aktu albo czynności ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 217/13, LEX nr 1299496). A zatem brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 323/13, LEX nr 1346945). W przedmiotowej sprawie D. W. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości. Wniosek ten nie został jednak uzasadniony. W ocenie Sądu również w treści skargi z 14 listopada 2013 r. skarżący nie odniósł się w żaden sposób do powyższego wniosku a jedynie sformułowała zarzuty przeciwko decyzji pierwszej jak i drugiej instancji, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny merytorycznej tego wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.