II SA/Gd 976/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego A. B. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), obejmującą podatek od towarów i usług, z tytułu kosztów pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r., nr [[...]], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 października 2000 r., nr [[...]], wydaną w trybie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nakazującą K. P. rozbiórkę obiektu o przeznaczeniu letniskowym usytuowanego na działce nr [[...]] w B., gmina K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2004 r. (sygn. akt. II SA/Gd 88/01) oddalił skargę K. P. na podjęte rozstrzygnięcie przez organ II instancji. Decyzja ta podlegała również weryfikacji w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania, które zakończyło się prawomocną odmową uchylenia wskazanej decyzji. Wnioskiem z dnia 10 września 2011 r. K. P. zainicjowała postępowanie administracyjne wnosząc o odroczenie terminu rozbiórki i zezwolenie na czasowe użytkowanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową usytuowanego na działce nr [[...]] w B. Do udziału w tym postępowaniu dopuszczono A.. Decyzją z dnia 13 października 2011 r., nr [[...]] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił K. P. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, zlokalizowanego na działce nr [[...]] położonej w B. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniano, że proponowana data odroczenia obowiązku rozbiórki, tj. do końca 2010 r. upłynęła i plan zagospodarowania zmieniający przeznaczenie przedmiotowego terenu z leśnego na letniskowe nie został uchwalony, wobec powyższego nie było podstaw do odroczenia obowiązku. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji zarówno K. P., jak i A., w których wskazano w szczególności na brak rozważenia przesłanek odroczenia obowiązku określonych w art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano na treść przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, który stanowi, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością wykorzystania obiektu co do którego wydany został nakaz rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu w sposób określony w decyzji. Organ podkreślił, że rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii pozostawione zostało uznaniu organu. Stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie przesłanki uzasadniające odroczenie obowiązku rozbiórki nie zaistniały. Wzięto pod uwagę fakt, że obiekt budowlany pełniący funkcję rekreacji indywidualnej jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny. Istnieje zatem konieczność doprowadzenia tego terenu do pierwotnego, naturalnego stanu, utrzymywanego jako las, co uzasadnia odmowę odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki znajdującego się tam obiektu, tym bardziej, że jest to teren Parku Krajobrazowego. Zaznaczono, że Rozporządzenie Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 58 poz. 1189) określa szczególne cele ochrony w/w Parku. Zgodnie z w/w rozporządzeniem szczególnym celem ochrony Parku Krajobrazowego jest zachowanie unikatowych form ukształtowania terenu, utrzymanie spójności przestrzennej ekosystemów leśnych i ich denaturalizacja, utrzymanie naturalnej różnorodności fauny i flory, ochrona i rewaloryzacja mozaiki krajobrazu leśnego, a także przedpoli punktów i ciągów widokowych czy też ochrona walorów krajobrazowych tego terenu. Zatem odmowę odroczenia terminu wykonania przymusowej rozbiórki oraz nie zezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji uznano za prawnie uzasadnioną. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu wskazano, że prawidłowość orzeczonego nakazu rozbiórki została potwierdzona zarówno w administracyjnym toku instancji, w postępowaniu nadzwyczajnym, jak i przez sądy administracyjne wydanymi w sprawie wyrokami. Stwierdzono, że wzniesienie obiektu w warunkach samowoli budowlanej zawsze odbywa się na ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z ewentualnością rozstrzygnięcia sprzecznego z jego interesami. Natomiast badanie legalności zaskarżonej decyzji nie obejmuje badania sytuacji materialnej, zdrowotnej czy też rodzinnej, jak również innych przesłanek niezwiązanych bezpośrednio z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Skargę na powyższą decyzję złożyło A. oraz K. P. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego w postaci art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie ogólnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i 11, tym bardziej, że rozstrzygnięcie zapadło w ramach uznania administracyjnego, co wymagało od organu zwiększonego wyczulenia na zasady postępowania administracyjnego. Organy rozpatrujące wniosek nie uwzględniły faktu, że trwają prace planistyczne zmierzające do uchwalenia planu. W chwili, gdy działka, na której stoi obiekt budowlany przeznaczony do rozbiórki zostanie przeznaczona w planie na cele rekreacyjne i pod zabudowę, nie będzie konieczna rozbiórka tego obiektu, a jedynie jego usunięcie z działki, po czym skarżąca będzie mogła wystąpić o pozwolenia na budowę i ten sam obiekt będzie mógł powrócić na swoje poprzednie miejsce. Według skarżącej organ nadzoru posiadając uprawnienie do uwzględnienia wniosku skarżącej w ramach uznania administracyjnego winien był rozważyć interes skarżącej i stopień zagrożenia szkodą najbliższego otoczenia. Organ tego nie uczynił. Ustalenie, że obiekt nie służy skarżącej jako mieszkanie, lecz jest wykorzystywany na cele rekreacyjne, według skarżącej nie może być podstawą do wydania niekorzystnego rozstrzygnięcia. Obywatele mają zarówno prawo do stałego zamieszkania, jak i do wypoczynku. Skarżąca wyjaśniła, że w projekcie obecnie przygotowywanego planu działka nr [[...]], na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt, ma być przeznaczona na cele rekreacyjne z możliwością zabudowy letniskowej, a stan obiektu nie grozi katastrofą budowlaną, ani nie stoi na przeszkodzie realizacji żadnego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 maja 2012 r. odrzucono skargę wniesioną przez A. W piśmie procesowym nadanym do sądu w dniu 26 stycznia 2012 r. skarżąca zwróciła się o odroczenie terminu przymusowej rozbiórki z uwagi na zasady współżycia społecznego. Wniosła także o zobowiązanie strony przeciwnej do sprawdzenia, czy nadzór budowlany wydał w latach 2002-2003 korzystny dla niej dokument, z którego wynikało, że jej domek mógł stać tak długo, jak jego żywotność i stan drzewostanu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi przesłankami sąd nie uwzględnił skargi, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niniejsze postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wniosek skarżącej o odroczenie terminu rozbiórki i zezwolenie na czasowe użytkowanie obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową, usytuowanego na działce nr [[...]] w miejscowości B., gmina K., do czasu uchwalenia na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak prawidłowo ustaliły organy, prawomocną i ostateczną decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał K. P. rozbiórkę opisanego obiektu budowlanego, podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229, ze zm.). Pozostaje przy tym niesporne, że na terenie obejmującym wskazaną działkę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przy czym skarżąca i A. (które dopuszczono do udziału w postępowaniu administracyjnym) utrzymują, że w gminie toczy się postępowanie planistyczne, a w przyszłości przedmiotowy teren zostanie przeznaczony pod zabudowę rekreacyjną. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć obu organów przy rozpatrzeniu opisanego wniosku skarżącej stanowił przepis art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229, ze zm.). Zastosowanie tego przepisu, mimo zmiany stanu prawnego, podlega aprobacie z następujących przyczyn. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 4/01 (ONSA z 2002 r., nr 2, poz. 58), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po dniu 1 stycznia 1995 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, może mieć zastosowanie przepis art. 39 powołanej ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem decyzja o odmowie odroczenia wykonania rozbiórki i odmowie zezwolenia na czasowe użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, znajdującego się na działce o numerze ewidencyjnym [[...]] w B. Stosownie do treści art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., zwanej dalej ustawą, "jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji". W przytoczonym przepisie ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje niewątpliwie na uznaniowy charakter podejmowanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Organ rozstrzygający sprawę zobowiązany jest do dokładnego zbadania, czy zaistniały w danej sprawie względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zobowiązany do każdorazowego ich interpretowania, uwzględniając okoliczności konkretnej sprawy. Zdaniem sądu, organ odwoławczy nadzoru budowlanego rozpatrując niniejszą sprawę obowiązkowi temu nie uchybił. Trafnie i przekonywająco wywiódł organ, że względy społeczne nie przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu, który ma być rozebrany. Podkreślono niewątpliwie rekreacyjny charakter obiektu podlegającego rozbiórce, znajdującego się, jak ustalono, na terenie podlegającego ochronie Parku Krajobrazowego, w tej sytuacji priorytet mają względy społeczne - wymogi ochrony środowiska oraz prawidłowej gospodarki leśnej, wynikające z przepisów rozporządzenia Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. nr 58, poz. 1198), przemawiające za koniecznością doprowadzenia terenu do naturalnego, pierwotnego stanu. Stosowanie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. nie oznacza, że można pomijać okoliczności stanowiące odwrotność okoliczności przemawiających za czasowym pozostawianiem obiektu. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymóg art. 107 § 3 kpa i jest wystarczające dla wyjaśnienia powodów odmowy wydania pozytywnej decyzji na podstawie art. 39 ustawy, szczególnie w sytuacji, gdy złożony w sprawie wniosek powoływał się na okoliczności przyszłe i niepewne, związane z uchwaleniem planu miejscowego. Wprawdzie uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek może, ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/Gd 206/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07 - dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, o czym świadczą określone w nim przesłanki odroczenia wykonania rozbiórki, natury społecznej lub gospodarczej, świadczące o tym, że realizacja celu jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe, aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. W wyroku z dnia 10 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2603/01, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż "treść art. 39 wskazuje, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi", np. gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny (por. także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 18 marca 2008 r., II SA/Ol 751/07, oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 206/07, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Takie zaś okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Skarżąca w skardze również nie przywołuje żadnych istotnych względów społecznych i gospodarczych, które miałyby przemawiać za wadliwością oceny dokonanej przez organ drugiej instancji. Nie są nimi ani długotrwałość postępowania planistycznego w gminie K., ani brak możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przytaczane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne nie odnosi się wprost do sytuacji skarżącej, podjęte zostało w konkretnych i odmiennych okolicznościach spraw. Również nieprecyzyjne wnioski składane przez skarżącą w toku postępowania sądowego (vide: pismo procesowe z dnia 24 stycznia 2012 r.), z których wynika, że sąd miałby zobowiązywać organ do poszukiwania nieokreślonych dokumentów, nie mają rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ organ trafnie i przekonująco wyjaśnił, że ani względy społeczne, ani gospodarcze nie przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania spornego obiektu budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie to stanowisko i ocenę przesłanek wskazanych w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. dokonane przez organ nadzoru budowlanego w pełni popiera. Niemniej należy zaznaczyć, że strona skarżąca, której inicjatywa doprowadziła zarówno do zaskarżenia do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji o rozbiórce (vide: prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 88/01 oddalający skargę), jak i weryfikacji tej decyzji w trybie wznowienia postępowania (z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa), zakończonego prawomocną odmową uchylenia decyzji o rozbiórce (prawomocny wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 768/05 oddalający skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 maja 2005 r. nr [[...]]), miała możliwość powoływania w tych postępowaniach wszelkich istotnych dowodów zaprzeczających konieczności rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Kontrolowane postępowanie administracyjne opiera się zaś na przesłankach wskazanych w art. 39 ustawy i nie może doprowadzić do weryfikacji ostatecznej decyzji o rozbiórce podjętej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wyjaśnia się również skarżącej, że kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego – kontrolującego legalność aktu administracyjnego, nie obejmuje merytorycznego rozstrzygnięcia polegającego na odroczeniu terminu rozbiórki. Nadto, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie może kierować się wskazywanymi przez skarżącą zasadami współżycia społecznego, właściwymi dla postępowania przed sądami powszechnymi. Rozpoznając niniejszą sprawę organy prawidłowo wzięły pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, w tym fakt znajdowania się działki nr [[...]] na terenie Parku Krajobrazowego. Organ drugiej instancji odniósł się do okoliczności dotyczących wpływu przedmiotowego obiektu budowlanego na przyrodę i środowisko, jak również argumentów odwołania, tym samym prawidłowo zrealizował obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 kpa oraz art. 107 kpa, dotyczące należytego wyjaśnienia sprawy oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia, które powinno zawierać stanowisko organu odnośnie twierdzeń i zarzutów stron. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął przy tym, iż przepisów rozporządzenia Wojewody nr [[...]] z dnia 15 maja 2006 r., wynika konieczność szczególnej ochrony całego obszaru Parku, w tym działki, na której znajduje się obiekt skarżącej, co uzasadnia usunięcie przedmiotowej samowoli budowlanej. W rozporządzeniu Wojewody Pomorskiego nr 52/06 z dnia 15 maja 2006 r. podkreślono wagę utrzymania spójności przestrzennej ekosystemów leśnych, znajdujących się na terenie Parku, wskazując dodatkowo w punkcie drugim § 2 rozporządzenia, iż przedmiotowy Park utworzono w celu renaturalizacji ekosystemów leśnych, czyli w celu przywrócenia środowisku leśnemu stanu naturalnego, możliwie bliskiego stanowi pierwotnemu sprzed wprowadzenia w nim zmian przez człowieka. Jako jeden z celów ochrony Parku wymieniono także oszczędne użytkowanie i planowe, kompleksowe kształtowanie przestrzeni uwzględniające ochronę walorów krajobrazowych, w tym lokalnego krajobrazu kulturowego (§ 2 pkt 9). Sąd zważył również, że bez rozstrzygającego znaczenia prawnego pozostaje okoliczność, czy w przyszłości zostanie uchwalony plan miejscowy, który będzie przewidywał dla terenu obejmującego działkę skarżącej przeznaczenie na cele rekreacyjne. Wyjaśnić trzeba, że odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie właścicielowi obiektu dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony, nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Odroczenie terminu wykonania rozbiórki oznacza tylko i wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku wykonania nakazu wynikającego z decyzji ostatecznej, nie powoduje natomiast uchylenia tego nakazu. Ewentualne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w nieokreślonej przyszłości i o bliżej nieznanej treści nie może uzasadniać odroczenia terminu wykonania rozbiórki, podobnie jak jego brak na danym terenie (tak samo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 837/08). Ponadto odroczenie przymusowej rozbiórki ma tylko na celu umożliwienie inwestorowi dalszego użytkowania obiektu przez czas wyraźnie w decyzji określony i uzasadniony względami społecznymi lub gospodarczymi (podkreślenie sądu), nie może natomiast unicestwiać skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, a więc uchylenia tego nakazu (także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 110/08, Legalis). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1322/08 (Legalis) wyraził pogląd, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki nie powoduje uchylenia nakazu rozbiórki, lecz wyłącznie przesunięcie w czasie obowiązku jego wykonania. Zmiana w tym czasie przeznaczenia nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany, nie prowadzi natomiast do legalizacji samowoli budowlanej, dlatego też ubieganie się przez skarżącą o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uzasadnia samo w sobie odroczenia terminu przymusowej rozbiórki obiektu zlokalizowanego na jego działce. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, 8 i 11 kpa. Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie organ administracji prawidłowo przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przepisie art. 39 ustawy, postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W wyniku tego postępowania prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy i wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 8 i 11 kpa poprzez niezrealizowanie zasady zaufania obywatela do administracji oraz braku przekonywania strony do słuszności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśnił swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierował. Przytaczane przez skarżącą wybiórcze stwierdzenia z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zastosowania w niniejszej sprawie mieć nie mogą, nie odnoszą się one bowiem wprost do takich samych okoliczności kontrolowanych spraw. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę na to, iż przedmiotowy obiekt budowlany pełni funkcję rekreacji indywidualnej, przy czym podkreślił, iż jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny i podlegający szczególnej ochronie. Skupił się zatem na otoczeniu przedmiotowego obiektu, zasadnie uznając, iż są to względy społeczne, które - przeciwnie niż chciałaby skarżąca, przemawiają za jego rozbiórką. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga K. P. nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą odroczenia wykonania rozbiórki organ drugiej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić. W punkcie drugim wyroku sąd rozstrzygnął o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kosztów pomocy prawnej przyznanej z urzędu, orzekając na podstawie § § 15 i 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.).