II SAB/Gd 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Z. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. do rozpatrzenia wniosku C. Z. z dnia 5 listopada 2015 roku w części dotyczącej informacji o wysokości wynagrodzenia członków Rady Nadzorczej tej Spółki, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2015 roku w zakresie opisanym w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz skarżącego C. Z. kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 5 listopada 2015 r. C. Z. zwrócił się do A. (określanej dalej w skrócie jako "Spółka") o podanie następujących danych: 1. wysokości wynagrodzenia poszczególnych członków Rady Nadzorczej Spółki za miesiąc wrzesień 2015 r. z wyszczególnieniem na kwotę brutto i netto, składkę na podatek, na ZUS, dodatki z racji pełnionych funkcji w radzie nadzorczej Spółki, itd., 2. daty od kiedy poszczególne osoby wchodzące w skład Rady Nadzorczej Spółki są jej członkami wraz z wydaniem i przesłaniem skanów dokumentów, z których wynika powołanie poszczególnych osób w skład Rady Nadzorczej Spółki. W dniu 12 listopada 2015 r. A. poinformowała wnioskodawcę, że nie będzie odpisywała na jego pisma. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność A. C. Z. wniósł o: 1. stwierdzenie bezprawnej bezczynności Spółki jako mającej charakter rażący i zobowiązanie Spółki do rozpoznania jego wniosku z dnia 5 listopada 2015 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w tej sprawie, 2. zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 5 listopada 2015 r. wysłał do Spółki wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie otrzymał żądanej odpowiedzi. Dodał, że jego zdaniem żądane informacje są informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę A. wniosła o jej oddalenie z uwagi na fakt, że wnioski skarżącego o udzielenie informacji publicznej były rozpatrywane zgodnie z przepisami ustawy. Dodała, że jest spółką prawa handlowego chroniącą swych pracowników, klientów i kooperantów w myśl Kodeksu spółek handlowych. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej, także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji lub inny zobowiązany podmiot miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej przez podmiot będący spółką prawa handlowego. Bezczynność organu lub innego podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "u.i.d.p.", polega na tym, że podmiot zobowiązany, w którego posiadaniu znajduje się informacja publiczna, nie podejmuje w terminie czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź nie podejmuje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji publicznej, jedynie informuje o tym wnioskodawcę pisemnie bez zachowania szczególnej formy. Podobnie w przypadku, gdy zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany tylko informuje o tym wnioskodawcę. Z przepisów u.i.d.p. wynika zatem, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.i.d.p.) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek: przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.i.d.p., to jest zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udostępnienia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.i.d.p.; żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, do którego zwrócono się o jej udostępnienie (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.). W niniejszej sprawie wymagały zatem rozważenia następujące istotne kwestie: czy A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy przedmiotowy wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.i.d.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tak więc na gruncie u.i.d.p. krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, niebędące organami władzy publicznej. Należy przy tym podkreślić, że fakt, iż dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w świetle u.d.i.p. nie przesądza jeszcze o tym, że wszystko to, co w ramach swojej działalności tworzy, stanowi informację publiczną i to podlegającą udostępnieniu w trybie tej ustawy. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", którego wyjaśnienia brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak sprawą publiczną jest sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Informacją publiczną będzie zatem każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej odnosi się więc do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" ustawą o dostępie do informacji publicznej, a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją. Jak wyjaśniono powyżej, zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i d tej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o: majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (lit. c), majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (lit. d). Z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wynika zaś, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. stanowi nadto, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, w tym o: trybie działania osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (lit. b), a także sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (lit. d) oraz stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (lit. e). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), informacja o wysokości zarobków osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacja o wydatkowaniu środków publicznych jest bowiem informacją publiczną. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego. Powyższe odnosi się także do pracowników samorządowych osób prawnych, które w pewnym zakresie wykonują zadania własne jednostki samorządu terytorialnego. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym wspólnikiem A. i jej stuprocentowym udziałowcem jest Gmina (gmina miejska). Spółka jest zatem osobą prawną ustanowioną przez jednostkę samorządu terytorialnego, która – co w sprawie jest bezsporne, gospodaruje mieniem publicznym - mieniem komunalnym. Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) – w skrócie jako "u.s.g.", mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Trzeba również dodać, że z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, iż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne gminy obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, a także utrzymania gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10 i 15 u.s.g.). Z Biuletynu Informacji Publicznej Spółki ([...]) wynika natomiast, że przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z jej umową, jest przede wszystkim działalność stadionów i innych obiektów sportowych, działalność szkoleniowa w zakresie sportu, sprzedaż detaliczna odzieży, kosmetyków i artykułów toaletowych, pozostała działalność rekreacyjna i związana ze sportem. W ramach prowadzonej działalności Spółka prowadzi i udostępnia basen. W rezultacie przedstawionych powyżej rozważań i ustaleń stwierdzić trzeba, że skoro majątek A. jest w całości majątkiem komunalnym, a więc majątkiem publicznym, a Spółka - jako komunalna osoba prawna - wykonuje zadania własne Gminy (z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych), to Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej sposobu gospodarowania mieniem publicznym oraz realizowanych przez nią zadań własnych Gminy. Do zakresu gospodarowania mieniem publicznym należy niewątpliwie wydatkowanie przez Spółkę środków finansowych na wynagrodzenia członków jej Rady Nadzorczej. Informacją publiczną będzie zatem informacja o wysokości wynagrodzenia członków tej Rady Nadzorczej, której udostępnienia domagał się skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek skarżącego z dnia 5 listopada 2015 roku w części dotyczącej żądania udostępnienia informacji o wysokości wynagrodzenia poszczególnych członków Rady Nadzorczej Spółki stanowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie dotyczyły natomiast udostępnienia informacji publicznej, a zatem nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p., pozostałe żądania zawarte we wniosku skarżącego, które dotyczyły członków Rady Nadzorczej Spółki, jednak nie miały związku z dysponowaniem przez Spółkę majątkiem publicznym, ani też z wykonywaniem przez nią zadań publicznych, tj. żądanie wskazania daty, od której poszczególne osoby wchodzące w skład Rady Nadzorczej Spółki są jej członkami oraz żądanie udostępnienia dokumentów, z których wynika powołanie poszczególnych osób w skład tej Rady. Jak już bowiem wskazywano powyżej, udostępnieniu - na podstawie u.d.i.p., podlega nie każda informacja będąca w dyspozycji podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., lecz tylko ta, która dotyczy wykonywania przez niego zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też informacją publiczną o Spółce będzie jedynie informacja o tym jakie Spółka ma organy, kto sprawuje w nich określone funkcje i jakie ma kompetencje, a także informacja o zasadach funkcjonowania tego podmiotu dotyczących wykonywania przez Spółkę zadań publicznych i dysponowania majątkiem publicznym (vide art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.). Nie będą nią natomiast informacje dotyczące konkretnych dat, od których poszczególne osoby wchodzące w skład Rady Nadzorczej Spółki są jej członkami, ani też treść dokumentów, z których wynika powołanie poszczególnych osób w skład Rady Nadzorcze Spółki. Nie każda bowiem informacja związana z osobami zatrudnionymi w podmiocie zobowiązanym do udzielania informacji publicznej jest informacją publiczną. Dodać można, że powyższe informacje nie stanowią informacji publicznej również z tego powodu, że członków rady nadzorczej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, również takiej, która jest spółką gminną, nie można traktować jako osób pełniących funkcje publiczne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne", jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006/3/30) stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej". Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że funkcje publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. II SAB/Ka 144/03, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Zgodnie z art. 219 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578) – w skrócie jako "k.s.h.", rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności ale nie ma prawa wydawania zarządowi wiążących poleceń dotyczących prowadzenia spraw spółki. Rada nadzorcza nie posiada zatem bezpośrednich uprawnień do prowadzenia spraw spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które zastrzeżone są dla zarządu. W sytuacji więc, gdy spółka taka, jako spółka gminna, wykonuje zadania własne gminy, członkowie jej rady nadzorczej nie realizują nałożonych na tę spółkę zadań publicznych. Nie podejmują bowiem bezpośrednio decyzji w zakresie wykonywania zadań publicznych, jak również nie mają uprawnień do zarządzania majątkiem publicznym pozostawionym spółce gminnej do dyspozycji przez gminę. Należy dodać, że z udostępnionego w Biuletynie Informacji Publicznej Spółki aktu założycielskiego (tekst jednolity) wynika, że w umowie Spółki nie zawarto unormowania odpowiadającego treści art. 220 k.s.h., zgodnie z którym umowa spółki może rozszerzyć uprawnienia rady nadzorczej, a w szczególności stanowić, że zarząd jest obowiązany uzyskać zgodę rady nadzorczej przed dokonaniem oznaczonych w umowie spółki czynności, oraz przekazać radzie nadzorczej prawo zawieszania w czynnościach, z ważnych powodów, poszczególnych lub wszystkich członków zarządu. Z powyższego wynika, że brak było podstaw do zakwalifikowania informacji dotyczących daty nawiązania przez członków Rady Nadzorczej Spółki stosunku prawnego, na podstawie którego pełnią tę funkcję, jako informacji publicznej. W konsekwencji również dokumenty, na podstawie których powstał stosunek prawny łączący członków Rady Nadzorczej ze Spółką, nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zasadnie, że generalnie umowy o pracę jak też inne umowy cywilne regulujące zasady zatrudnienia nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie dotyczą realizacji zamierzeń publicznych czy szeroko rozumianego prawa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1486/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Wyjaśnić również należy, że informacja o osobach sprawujących funkcje w Radzie Nadzorczej Spółki została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Spółki, przez wskazanie imion i nazwisk członków Rady Nadzorczej. Udostępniono również tekst aktu założycielskiego Spółki, z którego wynika tryb powoływania i odwoływania członków Rady Nadzorczej, długość jej kadencji oraz jej zadania. Należy także dodać, że nawet gdyby przyjąć, iż żądane przez skarżącego w omawianym powyżej zakresie informacje dotyczące Rady Nadzorczej (tj. informacje o konkretnych datach, od których poszczególne osoby wchodzące w skład Rady Nadzorczej Spółki są jej członkami, jak i treść dokumentów, z których wynika powołanie poszczególnych osób w skład Rady Nadzorcze Spółki) stanowią informację publiczną, to zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". W świetle tego przepisu należy wskazać, że zgodnie z art. 8 i art. 8a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 687) zasady i tryb dostępu do informacji obejmujących dokumenty spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w tym uchwały o powołaniu i odwołaniu członków organów spółek, zostały uregulowane w sposób odrębny. Z przepisów tych wynika, że uchwały o powołaniu i odwołaniu członków organów spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, a zatem również rady nadzorczej, są udostępniane z katalogu, drogą elektroniczną, w formie poświadczonych kopii dokumentów. Skoro powyższe informacje są udostępnianie na zasadach i w trybie przewidzianym w przepisach ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, to nie podlegają one udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12; z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OSK 31/14, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Również zatem z tych względów przepisy u.d.i.p. nie mogą stanowić podstawy do udostępnienia skarżącemu żądanych dokumentów, jakimi w istocie są uchwały o powołaniu członków Rady Nadzorczej Spółki, albowiem podlegają one udostępnieniu w trybie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Reasumując Sąd stwierdził, że skarga C. Z. zasługiwała na uwzględnienie jedynie w tej części, w jakiej skarżący domagał się zobowiązania Spółki do rozpatrzenia jego wniosku z dnia 5 listopada 2015 roku w zakresie dotyczącym informacji o wynagrodzeniach członków Rady Nadzorczej Spółki. Natomiast w pozostałym zakresie skarga C. Z. była niezasadna, ponieważ do pozostałych żądań zawartych w ww. piśmie skarżącego u.d.i.p. nie miała zastosowania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ustępu 2. i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. wynika nadto, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Według art. 14 ust. 2 cyt. ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z treści pism złożonych przez strony do akt sprawy wynika, że Spółka nie udostępniła skarżącemu żądanej informacji publicznej w sposób i w terminie wynikającym z u.d.i.p., nadto nie powołała się, chociażby po zawiśnięciu sprawy przed sądem administracyjnym, na brak tej informacji. W konsekwencji Sąd uznał, że pozostawała w bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, tj. informacji o wynagrodzeniach członków Rady Nadzorczej Spółki, od dnia złożenia wniosku, czyli od 5 listopada 2015 roku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał A. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2015 r. w części dotyczącej informacji publicznej, czyli dotyczącej informacji o wysokości wynagrodzenia członków Rady Nadzorczej Spółki, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności (punkt pierwszy sentencji wyroku). Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Spółki w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2015 roku w zakresie opisanym w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącego całkowicie bez odpowiedzi, a niezałatwienie jego wniosku we właściwym trybie i formie wynikało z dokonanej przez nią błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. (punkt drugi sentencji wyroku). Z uwagi na to, że pozostałe żądania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2015 roku nie stanowiły wniosku o udzielnie informacji publicznej, który mógłby podlegać rozpatrzeniu na podstawie przepisów u.d.i.p., Sąd - w punkcie trzecim sentencji wyroku, w pozostałym zakresie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadną. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i art. 206 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania, zasądzając od Spółki na rzecz skarżącego zwrot połowy uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi w kwocie 50 zł. Sąd miał bowiem na względzie, że jego skarga została uwzględniona jedynie w części. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi była bezczynność.