II SAB/Gd 262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi ze skargi F. S. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. do rozpoznanie wniosku F.S. z dnia 23 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącej F.S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. F. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A., polegającą na: 1. nieudostępnieniu informacji publicznej na jej wniosek z dnia 12 lipca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.) przy jednoczesnym: 2. niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca uzasadnia brak poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa odwołując się do stanowiska orzecznictwa sądowo-administracyjnego, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 601/05. Wywodzi z przedstawionych poglądów orzecznictwa dopuszczalność skargi na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niepoprzedzonej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej Skarżąca twierdzi, że żądana informacja stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem sprawy publicznej jaką jest dystrybucja energii elektrycznej, a A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika z treści skargi, skarżąca wezwaniem z dnia 12 lipca 2013 r. wystąpiła do A. m.in. o przesłanie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz ewentualnej modernizacji linii elektroenergetycznych znajdujących się na jej nieruchomości. A. udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 23 lipca 2013 r. Do dnia sporządzenia skargi skarżąca nie otrzymała wnioskowanych dokumentów ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W skardze wniesiono o zobowiązanie A. do udostępnienia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę A. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając oddalenie skargi spółka twierdzi, że w piśmie z dnia 23 lipca 2013 r., odpowiadając na wniosek skarżącej wskazała, że istnieje możliwość wglądu w dokumenty, których udostępnienia się domaga, w siedzibie Oddziału Spółki w T., po uprzednim uzgodnieniu terminu. Spółka uczyniła zatem zadość żądaniu z dnia 12 lipca 2013 r., wobec czego skarga jest bezzasadna. Trafność powyższego stanowiska potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyrokach z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 77/13 oraz z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 76/13. Ponadto według spółki skarżąca dąży do uzyskania informacji niezbędnych w sprawie cywilnej o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz o ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem. Żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konkretne indywidualne sprawy danej osoby nie sa sprawami publicznymi. Przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1692/12, z którego zdaniem spółki wynika, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą stanowić podstawy do uzyskania informacji w swojej własnej sprawie. W odniesieniu do poszczególnych właścicieli nieruchomości sprawy dotyczące lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych mają charakter spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze administracyjnej. Tym samym nie mogą żądać informacji o podstawach ich lokalizacji w ramach przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem służą im określone uprawnienia wynikające z zasad postępowania administracyjnego. Skoro skarżący nie mogą się domagać żądanych dokumentów tym samym brak jest podstaw do zarzucania spółce pozostawania w bezczynności (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 322/13). Nadto spółka wskazała, że nie należy do kręgu podmiotów obowiązanych w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji o takim charakterze. Nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie jest organem państwowym lub samorządowym, spółką Skarbu Państwa ani też innym podmiotem sprawującym w ich imieniu funkcje publiczne. Również nie można jej zaliczyć do podmiotu wykonującego zadania publiczne A. przyznaje, że realizuje cele użyteczności publicznej poprzez świadczenie usług w zakresie dystrybucji i przesyłania energii elektrycznej, jednak nie przesądza to o zaliczeniu jej do kręgu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie realizuje zadań państwowych powierzonych przez władzę państwową. Spółka twierdzi też, że nie jest podmiotem dysponującym mieniem państwowym, komunalnym oraz należącym do sektora finansów publicznych w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (3 § 2 pkt 4). Okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne. A. polega na nierozpatrzeniu wniosku F. S. o udostępnienie informacji publicznej, zawartego w piśmie z dnia 12 lipca 2013 r., w którym wnioskodawczyni domaga się przesłania "kserokopii wszelkich decyzji oraz innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz przebudowy lub modernizacji linii elektroenergetycznych" na działkach nr [[...]]-[[...]] położonych w miejscowości P. W odpowiedzi A., do którego skierowano żądanie, pismem z dnia 23 lipca 2013 r. poinformował, że istnieje możliwość wglądu w powyższe dokumenty w siedzibie Oddziału A., po uprzednim uzgodnieniu terminu. Skarżona bezczynność wynika z faktu, że w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wnioskodawczyni, jak twierdzi, nie uzyskała żądanej informacji publicznej w sposób i formie podanych we wniosku. Oceniając, czy A. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 12 lipca 2013 r. należało rozstrzygnąć przede wszystkim czy spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, czy żądane przez skarżącą decyzje ustalające lokalizację linii elektroenergetycznych stanowią informacją publiczną, wreszcie czy przedstawienie dokumentów do wglądu stanowi wystarczającą realizację wniosku. Rozpatrując w pierwszej kolejności aspekt podmiotowy na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zatem zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne niebędące organami władzy publicznej. Obowiązana spółka jest podmiotem, którego działalność podlega przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059). W świetle treści art. 3 pkt 25 tej ustawy A. jako operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa - a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych (OTK-A 2006/7/87, Dz. U. z 2006 r., nr 41, poz. 1012, LEX nr 198687). Taka ocena pozostaje aktualna mimo zmiany funkcjonowania rynku energetycznego, ustalonego nowelizacją ustawy Prawo energetyczne, wskutek wejścia w życie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz. U. U.E.EL z dnia 15 lipca 2003 r., nr 176, poz. 37, ze zm.). Dla porządku należy zaznaczyć, że dyrektywa nr 2003/54 aktualnie nie obowiązuje, została uchylona mocą Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 20093/72/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. U. UE L z dnia 14 sierpnia 2009 r., nr 211, poz. 55). Niemniej, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. mimo, że dokonywał zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy - Prawo energetyczne w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną w 2005 r., a opartą na wynikającym z dyrektywy 2003/54/WE rozdziale systemów energetycznych, to swoje wnioski wyprowadził z Konstytucji RP. Również obecnie, po zmianach dokonanych w ustawie Prawo energetyczne, a także na gruncie obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE (art. 2 pkt 35 dyrektywy) operator systemu dystrybucyjnego pozostaje przedsiębiorstwem energetycznym, które ze względu na dysponowanie zasobami energetycznymi wykonuje zadania publiczne. Dyrektywa 2009/72/WE w art. 25 ust. 1 wskazuje, że operator systemu dystrybucyjnego jest odpowiedzialny za zapewnienie długoterminowej zdolności systemu do zaspokajania uzasadnionego zapotrzebowania na dystrybucję energii elektrycznej, za eksploatację, utrzymanie i rozbudowę w warunkach opłacalności ekonomicznej bezpiecznego, niezawodnego i wydajnego systemu dystrybucji energii elektrycznej na swoim obszarze, z należytym poszanowaniem środowiska i efektywności energetycznej. Postanowienia obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE potwierdzają aktualność tezy postawionej przez Trybunał Konstytucyjny we wskazanym wyroku, że dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego i ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju. Tym samym rozdział usług sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej przewidziany w znowelizowanej ustawie Prawo energetyczne pozostaje bez wpływu na ocenę sądu odnośnie wykonywania przez spółkę A. zadań publicznych. Nadto, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., w sprawie sygn. akt I OSK 851/10 (LEX nr 737513), obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy prawo energetyczne i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie formułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Ponadto, budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Tym samym skoro przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest A. wykonuje zadania publiczne, to w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie, zob.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 29 października 2013 r. sygn. I OSK 1330/13, z dnia 29 października 2013 r. sygn. I OSK 1421/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. I OSK 1212/13, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Nietrafne jest zatem stanowisko przeciwne zawarte w odpowiedzi na skargę. Przechodząc do rozważań odnośnie charakteru żądanej informacji odwołać się trzeba do treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325). Zatem żądane przez skarżących dokumenty urzędowe - decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, jak również inne dokumenty, na podstawie których zlokalizowano i wybudowano sporną sieć należą do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego A. jako podmiot obowiązany miała obowiązek załatwienia przedmiotowego wniosku w sposób i w formie określony w ustawie. Odnosząc się do argumentów spółki przywołanych w odpowiedzi na skargę sąd wyjaśnia, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1692/12 nie został odnaleziony, wyrok znajdujący się pod tą sygnaturą wydany został w innym dniu i dotyczy innego przedmiotu. Tym samym sąd nie odnosi się do argumentów spółki wywodzonych być może z błędnie oznaczonego orzeczenia. Nadto sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 322/13. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot uprawniony do uzyskania informacji publicznej nie musi wykazywać, że cel jego żądania jest zgodny z celem ustawy. Istotnym jest, że każdy ma prawo ubiegać się o udostępnienie informacji publicznej (na warunkach określonych w ustawie), a podmiot obowiązany do udostępnienia informacji ma ustawowy obowiązek wniosek taki załatwić. Tym samym okoliczność, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości, na której zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa nie wyłącza jej prawa do żądania udostępnienia informacji publicznej, gdyż takiego ograniczenia nie wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 2 ustawy stanowi natomiast, że z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. Nawet posiadanie osobistego interesu w uzyskaniu informacji publicznej, związanego z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych, nie wyłącza uprawnień do uzyskania informacji w trybie tej ustawy. Jednocześnie należy wyjaśnić, że aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego aprobuje stanowisko tutejszego sądu orzekającego w sprawach bezczynności A. na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniosków o udostępnienie informacji publicznej składanych w takich samych okolicznościach faktycznych jak w niniejszej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1903/13 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 43/13, dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do twierdzenia, jakoby A. wywiązała się z omawianego obowiązku informując skarżącą o możliwości wglądu do żądanej dokumentacji w siedzibie Oddziału Spółki w T. po uprzednim uzgodnieniu terminu, sąd twierdzi, że jest ono chybione. We wniosku z dnia 12 lipca 2013 r. F. S. wniosła "o przesłanie kserokopii" przedmiotowych dokumentów. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z powyższego unormowania wynika, że udostępnienie informacji publicznej może nastąpić m.in. w formie pisemnej, w formie kopii albo wydruku, strona ma prawo żądania przesłania jej informacji, a kwestia formy udostępnienia informacji publicznej pozostawiona jest, co do zasady, występującemu z wnioskiem o udostępnienie informacji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że żądający udostępnienia informacji publicznej może domagać się wydania mu kserokopii dokumentów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 754/13; z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 1872/13; z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 609/12, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca żądała udostępnienia informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii decyzji i innych dokumentów. Żądanie to nie zostało przez spółkę spełnione, nie zastosowano także trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro ustawodawca przyznał wnioskodawcy uprawnienie do wskazania formy w jakiej ma nastąpić udostępnienie informacji, organ winien to uprawnienie respektować. W przeciwnym bowiem razie naraża się na zarzut bezczynności. Wymienione w odpowiedzi na skargę wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 77/13 i z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. II SAB/Gd 76/13 dotyczyły odmiennych sytuacji, w których strony skarżące domagały się udostępnienia im decyzji dotyczących budowy linii energetycznej, nie wskazywały natomiast, że żądają przesłania kserokopii dokumentów, jak uczyniono to w niniejszej sprawie. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, która jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Jeżeli zatem podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, wystarczające jest pisemne powiadomienie o tym wnioskodawcy. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowo ustalonym terminie podmiot nie rozpoznał złożonego wniosku. Wniosek skarżącej z dnia 12 lipca 2013 r. nie został do dnia orzekania przez sąd załatwiony zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał A. do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku F. S. z dnia 12 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Rozpatrując wniosek spółka winna udostępnić żądaną informację, jeżeli znajduje się ona w jej posiadaniu, wskazać, że nie posiada takiej informacji, jeżeli żądana dokumentacja nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu spółki, bądź wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 5 ust. 2 ustawy. Sąd orzekł, że bezczynność A. nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Sąd uwzględnił okoliczność, że przedmiotowy wniosek był złożony pismem z dnia 12 lipca 2013 r., które zawierało również żądanie ustanowienia służebności przesyłu oraz ustalenia wynagrodzenia. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że do wniosku odniesiono się pozytywnie i w terminie wskazanym w ustawie, błędnie jedynie nieuwzględniając żądania co do sposobu udostępnienia. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1349) ustalając, że na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł wpisu sądowego oraz kwota 240 zł stanowiące wynagrodzenie radcy prawnego.