II SAB/Gd 6/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Skarga G. K. na bezczynność Spółki A w sprawie udostępnienia informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 20 września 2020 r. skarżący zwrócił się do Spółki A o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "na jakiej podstawie prawa Spółka podaje nieprawdę w wniosku i umowie gdy stan faktyczny jest inny niż w podawanych pismach? gdy: granicą odpowiedzialności przedsiębiorstwa energetycznego lub odbiorcy za instalacje elektryczne, jest miejsce dostarczania energii elektrycznej określone w jednej z umów, wskazanych w § 2 pkt 7 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust 1 pkt 2 ww. rozporządzenia warunki przyłączenia do sieci określają w szczególności miejsce dostarczania energii elektrycznej. Miejscem dostarczania energii elektrycznej jest, zgodnie z § 2 pkt 7 ww. rozporządzenia punkt w sieci, do którego przedsiębiorstwo energetyczne dostarcza energię elektryczną, określony w umowie o przyłączenie do sieci albo w umowie o oświadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, albo w umowie sprzedaży energii elektrycznej, albo w umowie kompleksowej, będący jednocześnie miejscem jej odbioru. Proszę uzasadnić powód nie udzielenia informacji z dnia 27.07.2020 r." W skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 12 października 2020 r., wystosowanym, jak wynika z jego treści, w nawiązaniu do wniosku z dnia 20 września 2020 r., Spółka wskazała na wstępie, że nie udało się jej udzielić stosownej informacji w terminie 14-dniowym z uwagi na konieczności dotarcia do dokumentów źródłowych, które zostały sporządzone kilka bądź kilkanaście lat temu, co było utrudnione w połączeniu z wprowadzonym w całej Spółce trybem pracy zdalnej, z uwagi na obowiązujący stan zagrożenia epidemicznego w Polsce. Dalej, Spółka wyjaśniła, na jakiej podstawie prowadzi działalność polegająca na dostawie energii elektrycznej do nieruchomości skarżącego. Jednocześnie, Spółka wyjaśniła, że w dniu 26 czerwca 2012 r. zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową B, reprezentowaną wówczas przez skarżącego, umowę dotyczącą przebudowy złącz w budynku przy ul. I. [...]. Jak wynika z treści tej umowy, Wspólnota realizowała inwestycję polegającą na ociepleniu budynku położonego przy ul. I. [...] w G. oraz przebudowywała istniejące złącza kablowe Z-3, będące własnością i znajdujące się we władaniu Spółki. Spółka zatwierdziła warunki przebudowy wskazanych wyżej złącz kablowych na podstawie dokumentacji techniczno-prawnej przedstawionej przez Wspólnotę. Wspólnota zobowiązała się wykonać złącze kablowe zgodnie z tą dokumentacją i ponieść koszty tej przebudowy. Spółka pełniła funkcję koordynacji i nadzoru związane z realizacją przebudowy złącz kablowych. Na podstawie § 5 ust. 3 tej umowy po wykonaniu przebudowy nastąpił zwrot na rzecz Spółki przez Wspólnotę przebudowywanych złącz kablowych. Wyjaśniono także, że w łączącej skarżącego ze Spółką umowie o przyłączenie wskazane zostało w § 4, iż miejscem dostarczania energii elektrycznej są: zaciski prądowe na wyjściu ze złącza kablowego w kierunku instalacji klienta. Strony ustaliły, że miejsce dostarczania energii elektrycznej będzie jednocześnie miejscem rozgraniczenia własności sieci elektroenergetycznej Spółki i instalacji podmiotu przyłączanego. Spółka wskazała przy tym, że prześle skarżącemu komplet dokumentów do podpisu, aby nie wstrzymywać rozpatrzenia złożonego przez skarżącego wniosku o przyłączenie mikro instalacji. Do tego czasu, jak wskazała, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom skarżącego, Spółka zaproponowała, że rozpatrzy wniosek skarżącego o przyłączenie mikro instalacji w formie aneksu do umowy sprzedaży energii elektrycznej z dnia 27 marca 2008 r., której treść jeśli chodzi o granice odpowiedzialności, nie budzi skarżącego zastrzeżeń, określając ją jako zaciski prądowe na wyjściu od zabezpieczeń przedlicznikowych w kierunku instalacji odbiorcy. Jednocześnie, Spółka poinformowała, że realizując swoje ustawowe obowiązki, wynikające z pełnienia roli Operatora Systemu Dystrybucyjnego prowadzi w sposób ciągły zadania związane z modernizacją istniejącej sieci dystrybucyjną na obszarze dystrybucyjnym G. Od 2008 r. Spółka realizuje corocznie modernizację istniejącej sieci na obszarze G., tj.: modernizację stacji transformatorowych, linii kablowych SN i Nn) w celu zwiększenia bezpieczeństwa i ciągłości dostaw energii elektrycznej. Zgodnie z kolejnym etapem modernizacji przewidzianym na lata 2021-2023 realizowane będą zadania polegające na modernizacji sieci niskiego napięcia i stacji transformatorowych na obszarze G. – B. Na etapie opracowania dokumentacji projektowej pod modernizowane linie kable niskiego napięcia oraz złącza kablowe Spółka, jak wskazała, będzie się kontaktować z każdym właścicielem terenów, na których będzie realizowana inwestycja w celu uzyskania praw do terenu pod projektowaną infrastrukturę. Spółka potwierdziła jednocześnie, że złożony przez skarżącego wniosek o wydanie warunków przyłączenia, został rozpatrzony z 3-dniowym opóźnieniem. Terminy te reguluje art. 8g Prawa energetycznego. Zgodnie z art. 7 ust. 8j pkt 2, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wyda warunki przyłączenia po terminie, o którym mowa w art. 7 ust 8g, jest obowiązane do wypłaty odsetek od wniesionej zaliczki liczonych za każdy dzień zwłoki w wydaniu tych warunków. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 18 karze pieniężnej podlega ten, kto nie wydaje warunków przyłączenia do sieci w terminach określonych w art. 7 ust. 8g-8g3, 8g6 i 8g7. Zgodnie z art. 56 ust. 2e kara pieniężna nie może być niższa niż 1.500 zł za każdy dzień zwłoki. Ustalając wysokość kary pieniężnej. Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe. Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestanie naruszania prawa lub zrealizował obowiązek. W piśmie z dnia 5 października 2020 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 15 grudnia 2020 r.) skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Spółki. Skarga ta została przekazana do Spółki przez Sąd według właściwości na podstawie art. 53 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, w przypadku wniesienia skargi wprost do sądu administracyjnego sąd ten przesyła niezwłocznie skargę do organu, z uwagi na pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem skarżonego organu. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy została następnie przekazana przez Spółkę do tutejszego Sądu w korespondencji z dnia 12 stycznia 2021 r. i 1 lutego 2021 r. Skarżący wniósł w skardze o: zobowiązanie Spółki do wydania decyzji będącej odpowiedzią na jego wniosek w terminie bezzwłocznym; zasądzenie od Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych; uregulowanie odpowiednimi zapisami w dokumentach, zgodnie z przepisami prawa energetycznego: umowa, warunki przyłączenia, certyfikat mikro instalacji 2(x); zwrot utraconych korzyści 300 zł za każdy miesiąc; zwrot bezprawnie pobranych opłat za przesył, konserwacje i utrzymanie sieci energetycznych na działce [...] G. wraz z odsetkami, zawieszenie koncesji do prowadzonej działalności jako operatora rejon G.; ukaranie w myśl art 23 ustawy. Skarżący podkreślił przy tym, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał decyzji od Spółki, będącej odpowiedzią na jego wniosek złożony w formie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę, Spółka wskazała, że termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 20 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej upływał 4 października 2020 r. Z uwagi jednak na fakt, iż dzień 4 października 2020 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy (niedziela), termin ten upływał następnego dnia, czyli 5 października 2020 r. Wskazano nadto, że w dniu 5 października 2020 r. skarżący wystosował również drogą elektroniczną przedmiotową skargę na bezczynność Spółki. W związku z powyższym uznać należy, iż skarga ta była przedwczesna i jako taka jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Uzupełniająco, Spółka wskazała, że udzieliła odpowiedzi w dniu 12 października 2020 r., a więc z naruszeniem 14-dniowego terminu, co było spowodowane koniecznością dotarcia do dokumentów źródłowych, które zostały sporządzone kilka bądź kilkanaście lat temu. Ponadto, z uwagi na obowiązujący stan zagrożenia epidemicznego w Polsce, władze Grupy Spółki, do której należy Spółka podjęły decyzję o trybie pracy zdalnej, co wpłynęło także na fakt rozpatrzenia wniosku skarżącego z opóźnieniem tygodniowym względem terminu ustawowego. Spółka nie wywiązała się również z obowiązku - wskazanego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. poinformowania skarżącego w terminie ustawowym o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Niemniej jednak, jak wynika z faktu przedwczesnego złożenia przez skarżącego skargi, jej treści, jak i dalszej korespondencji już po jej udzieleniu, intencją skarżącego niezależnie od rozpatrzenia przez Spółkę jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, było wejście na drogę sądową przeciwko Spółce. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, że skarga jest zasadna i stwierdzenia bezczynności Spółki, Spółka stoi na stanowisku, iż udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 20 września 2020 r. oraz dalsze działania mające na celu rozpatrzenie dalszych roszczeń skarżącego powodują, iż skarga jest bezprzedmiotowa i postępowanie sądowoadministracyjne winno zostać umorzone. Podkreślono, że skarga nie zawiera żadnego uzasadnienia dotyczącego wniosku złożonego w dniu 20 września 2020 r. przez skarżącego. Koncentruje się ona na dalszych żądaniach skarżącego nieujętych we wniosku z 20 września 2020 r. i pozostających poza kompetencją sądu administracyjnego rozpatrującego skargę na bezczynność. Spółka zadeklarowała jednak, mając na względzie uprawnienia a przede wszystkim obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego, że podjęła starania w celu spełnienia uzasadnionych żądań skarżącego, o ile skarżący choćby w minimalny sposób przejawi wolę współpracy ze Spółką. Następnie, po skierowaniu w dniu 12 października 2020 r. do skarżącego odpowiedzi na wniosek z dnia 20 września 2020 r., tj. 13 października 2020 r., Spółka zwróciła się do skarżącego z propozycją podjęcia rozmów w celu polubownego załatwienia jego żądań. Jeśli jednak aktywne działania Spółki względem skarżącego nie zostaną zakończone porozumieniem, to skarżący może domagać się ich rozpatrzenia na drodze prawnej. Nie ulega jednak wątpliwości, iż skarga na bezczynność nie jest właściwym środkiem do rozpatrzenia wniosków, sformułowanych w przedmiotowej skardze. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga G. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza skarga dotyczy złożonego przez skarżącego w dniu 20 września 2020 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176) – zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniania na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy). Z art. 13 u.d.i.p. wynika przy tym, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być zaś załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno–technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 ustawy ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Tak samo, jeżeli podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia podmiot ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji. Z kolei, z bezczynnością organu w sprawie udzielenia informacji publicznej, mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103). Przy czym, stosownie do przedstawionych wyżej poglądów, w doktrynie podkreśla się, że o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek dotyczy informacji publicznej a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielania (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 291). Dlatego też, badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie u.d.i.p., poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej oraz czy mieści się w jej zakresie. Przesądzenie powyższego, oznacza zaś, że skarga jest dopuszczalna. To z kolei, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność. W ocenie Sądu, niewątpliwe w sprawie jest, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji, mających charakter informacji publicznej, będących w jej posiadaniu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1. organy władzy publicznej, 2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z powołanego przepisu wynika, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, nie będące organami władzy publicznej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, do podmiotów wykonujących zadania publiczne w rozumieniu powyższego przepisu zalicza się m.in. przedsiębiorstwa energetyczne (tak. m.in. wyrok NSA z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2874/13, LEX nr 1484858). Wywodzone jest to z regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.), w której art. 1 ust. 1 wskazano, iż określa ona zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią. Wg ust. 2 tego artykułu, celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii, rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz równoważenia interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców paliw i energii. Analiza zapisów ww. ustawy uwzględniająca zawartą w jej art. 3 pkt 12 definicję przedsiębiorstwa energetycznego (tj. podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą m.in. w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi) – skutkuje uznaniem, że państwo część swych zadań z zakresu gospodarki energetycznej przekazało zakładom energetycznym, co z kolei prowadzi do wniosku, że przesył, dystrybucja energii elektrycznej oraz inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne są ze względu na znaczenie energii zadaniami publicznymi. Dlatego też, Spółka jako przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej jest zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne. Jednakże, w ocenie Sądu orzekającego, wniosek skarżącego z dnia 20 września 2020 r. nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przede wszystkim bowiem, w rozumieniu powołanego przepisu informacją publiczną jest informacja już istniejąca w chwili udzielania informacji, a nie niezmaterializowana w jakiejkolwiek postaci (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002 r., II SAB 70/02, "Wokanda" 2002, nr 11, s. 31). Innymi słowy, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie przyjmuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002 r., II SAB 70-71/02, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2102 r., II SAB/Gd 79/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji w jej rozumieniu, a więc o faktach i danych istniejących w chwili jej udzielania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005 r., II SAB/Wa 111/05 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, a do tego właśnie sprowadza się wniosek skarżącego z dnia 20 września 2020 r. Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o "sprawach publicznych" i w tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pomimo tak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Tym samym, nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja otyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, str. 24). Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Informacją publiczną nie jest zatem informacja o sprawach "niepublicznych" (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1352/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawami publicznymi nie są jednak konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny, LexisNexis 2008 r., s. 15). U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18; wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12; wyrok NSA z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09 - wszystkie dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 20 września 2020 r. informacje dotyczące umowy o dostarczenie energii elektrycznej - nie stanowią informacji publicznej. Nadto, skarżący, zwracając się o udostępnienie tych informacji, nie kierował się troską o sprawy publiczne, czemu dał wyraźny wyraz przede wszystkim we wniosku a także w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 12 października 2020 r., skierowanym do Spółki. W piśmie tym skarżący wskazał bowiem, że zamierza wystąpić do sądu i prokuratury o sprawdzenie, czy czynności Spółki są zgodne z prawem i o ustalenie stanu faktycznego całej instalacji. Dlatego też, złożony przez skarżącego wniosek w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, dotyczy sprawy prywatnej skarżącego. W konsekwencji, żądane przez skarżącego informacje, jako niedotyczące sprawy publicznej, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie mogą być udostępnione w trybie przepisów tej ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 powołanej ustawy jedynie informacja publiczna podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie Z kolei, ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną prowadzić musi do oddalenia skargi na bezczynność jako niezasadnej, skoro nie było obowiązku jej udzielania (zob. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 986/14, https://orzeczeinia.nsa.gov.pl). W sytuacji bowiem gdy ocena kwalifikacji żądanej informacji wymaga merytorycznego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność organu, nawet wtedy, gdy sąd stwierdzi, że organ ten nie pozostawał w bezczynności, bowiem ze względu na charakter wnioskowanych danych nie miał obowiązku jej udzielenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1049/12 i z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1392/12 oraz wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1541/14 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem treść wniosku, datowanego na dzień 20 września 2020 r. wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to skarga wniesiona przez skarżącego na bezczynność z tej przyczyny nie mogła być uwzględniona (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1601/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.