III SA/Gd 139/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. i J. L. na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta [...] oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 lutego 2008 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta [...] oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej. Pismem z dnia 14 marca 2011 r. Z. L. i J. L. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchwalenie nowej uchwały, zwalniającej inwalidów ze znacznym stopniem inwalidztwa od wnoszenia opłat za parkowanie. Odpowiadając na powyższe pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta wskazał, że nie widzi podstaw do wykonania wezwania zawartego w ww. piśmie skarżących. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku datowanej na dzień 3 czerwca 2011 r. skarżący Z. i J. L. domagali się zmiany uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 27 lutego 2008 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 293/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił tę skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. W dniu 28 listopada 2011 r. J. L. po raz kolejny wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, dotyczącego wskazanej na wstępie uchwały, domagając się wprowadzenia w niej zmian, polegających na zwolnieniu m.in. osób o umiarkowanym i znacznym stopniu niepełnosprawności od obowiązku wnoszenia opłat za parkowanie. Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. W dniu 27 stycznia 2012 r. Z. L. i J. L. wnieśli kolejną skargę na wskazaną na wstępie uchwałę Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r. nr [...], podtrzymując żądanie sformułowane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wskazała, iż nadrzędnym celem utworzenia strefy płatnego parkowania, zgodnie z ustawą o drogach publicznych jest zwiększenie rotacji pojazdów w związku z deficytem miejsc postojowych i rozszerzenie dostępu do miejsc parkingowych dla osób przyjeżdżających do śródmieścia w celu załatwienia spraw osobistych albo służbowych. W ocenie organu, skoro nie zmienił się cel kwestionowanej regulacji, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., w stosunku do określonej uchwały może być dokonywane wielokrotnie. W myśl tego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższej regulacji wynika, iż koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu, na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2), że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Podobne stanowisko dominuje w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., II OSK 1199/10, postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2010 r., II OSK 289/10, postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2008 r., II OSK 552/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., IV SA/Wa 887/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Za przyjęciem tego podglądu przemawiają następujące argumenty. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem. Wezwanie to konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone oraz zaskarżoną uchwałę (zarządzenie). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., jest surogatem środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. W powołanym postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., traktować, jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. (...) Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu, w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Należy również zauważyć, że wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest ograniczone terminami, o których mowa w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że Z. L. i J. L. wnieśli kolejno dwie skargi na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta [...] oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej. Pierwsza ze skarg została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 2 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 293/11 z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia. W konsekwencji, skarga będąca przedmiotem niniejszej sprawy jest niedopuszczalna, bowiem jak wcześniej wskazano, zaskarżenie uchwały organu gminy do sądu administracyjnego poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa powoduje sytuację, w której dopuszczalna jest tylko jedna skarga na tę samą uchwałę, jednego podmiotu, który wcześniej dokonał wezwania. W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennego poglądu stanowiłoby obejście przepisów o terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.