III SA/Gd 176/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2021 r. nr (...) w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 15 listopada 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania M. D. (dalej: strona, skarżąca) od decyzji Wójta Gminy W. (dalej: organ I instancji) z dnia 7 października 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem K. D.. Jak wynika z akt sprawy, K. D., którego dotyczył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ma 71 lat. W związku z tętniakiem mózgu przeszedł dwa zabiegi operacyjne. Cierpi na nadciśnienie tętnicze. Stwierdzono u niego zwichnięcie stawu biodrowego, w związku z czym ma problemy ruchowe. Porusza się o lasce. Przeszedł operację na zaćmę. W okolicach kolana ma ranę odleżynową, która wymaga opatrywania. K. D. w razie potrzeby korzysta z opieki kardiologa, neurochirurga, dermatologa i okulisty. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w L. w dniu 8 marca 2007 r. na stałe. Z orzeczenia wynika, że K. D. wymaga stałej lub długotrwałej opieki osób trzecich z uwagi na ograniczoną zdolność do samodzielnej egzystencji. Jego niepełnosprawność powstała w dzieciństwie. K. D. pozostaje w związku małżeńskim z T. D., która legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Kolegium przytoczyło treść art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. 2022r., poz. 615), zwanej dalej "ustawą". Wskazało, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Następnie dokonując wykładni tego przepisu podzieliło prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że formalnego ograniczenia w postaci żądania legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przez zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności nie można stosować w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (z racji wieku i stanu zdrowia oraz rodzaju niepełnosprawności podopiecznego) nie może realizować swych obowiązków, a obowiązki te realizuje inny krewny. Kolegium wskazało, że jak wynika z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 9 września 2021 r., K. D. budzi się i układa do snu samodzielnie i nie wymaga czuwania. Porusza się samodzielnie przy pomocy laski. Samodzielnie spożywa posiłki. W przygotowywaniu ubrań, ubieraniu i rozbieraniu pomaga mu żona lub córka M. D., mieszkająca w bezpośrednim sąsiedztwie. M. D. raz w miesiącu obcina ojcu paznokcie. Podczas sobotniej cotygodniowej kąpieli (w sobotę), przy podmywaniu i podcieraniu pomaga mu wyłącznie żona. K. D. nie jest pieluchowany i panuje nad potrzebami fizjologicznymi. Opatrywaniem rany odleżynowej i kremowaniem ciała zajmuje się raz na dobę M. D. Przygotowywaniem posiłków dla K. D. zajmuje się żona. W trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego gotowała właśnie obiad. Czasami w gotowaniu pomaga jej córka. Wedle K. D., córka opiekuje się nim poprzez sprzątanie, pranie, prasowanie, gotowanie, robienie raz w tygodniu lub w razie potrzeby zakupów, kupowanie lekarstw w aptece i wożenie do lekarzy (kardiolog raz w miesiącu, neurolog i neurochirurg raz na pół roku, dermatolog, okulista, lekarz rodzinny - wedle potrzeb) i przynoszenie opału. T. D. potwierdziła, że sama gotuje, pali w piecu, przygotowuje mężowi ubrania, pomaga mu w ubieraniu, podczas kąpieli i czynności higienicznych. Córka pomaga jej natomiast w gotowaniu, sprzątaniu, praniu, prasowaniu. Zdaniem Kolegium, w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieje związek pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem K. D.. Jak wynika z poczynionych ustaleń, zasadniczy ciężar sprawowania opieki nad K. D. spoczywa na jego żonie T. D. M. D. ogranicza się jedynie do codziennego opatrywania rany odleżynowej i kremowania ciała ojca, przynoszenia opału rodzicom, robienia im raz w tygodniu zakupów, kupowania lekarstw, obcinania paznokci ojcu raz w miesiącu, co jakiś czas pomagania matce w gotowaniu, sprzątaniu, praniu i prasowaniu oraz do wożenia ojca kilkanaście razy w roku do lekarzy. W ocenie Kolegium, pomoc w tak ograniczonym zakresie nie wyklucza jednoczesnego wykonywania przez skarżącą pracy zarobkowej. Ponadto z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że już po zainicjowaniu postępowania w niniejszej sprawie, w okresie od 1 lipca 2021 r. do 4 września 2021 r., M. D. była zatrudniona na cały etat jako sprzedawca, co nie przeszkadzało jej w sprawowaniu nad ojcem opieki w dotychczasowym wymiarze. Powyższe jedynie potwierdza, że T. D. jest w stanie samodzielnie zadbać o zaspokojenie potrzeb męża, a córka pomaga jej w tym, w zakresie dającym pogodzić się z pracą zawodową. M. D., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez uznanie, że stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres sprawowanej nad nią opieki nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącą oraz art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i niezasadne uznanie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia. W ocenie strony, organ nie wziął pod uwagę ustaleń wywiadu środowiskowego, w trakcie którego pracownik socjalny w żaden sposób nie zakwestionował samego faktu sprawowania opieki jak i zakresu czynności opiekuńczych deklarowanych przez skarżącą w złożonym oświadczeniu. Organ dokonał nadto pobieżnej oceny oświadczenia skarżącej odnoszącego się do zakresu i harmonogramu sprawowanej opieki. Wskazane dokumenty w wystarczający sposób potwierdzają, że ojciec skarżącej potrzebuje codziennej, stałej opieki. Co nadto istotne, okoliczność, że ojciec skarżącej nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować bez stałej lub długotrwałej opieki drugiej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, została potwierdzona w orzeczeniu o niepełnosprawności. Dalej skarżąca podniosła, że świadczenie pielęgnacyjne ma na celu m.in. rekompensatę dla osób, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na znaczną niepełnosprawność. Rezygnacja z zatrudnienia obejmuje również jej niepodejmowanie. Wobec tego za osobę niepodejmującą zatrudnienia lub pracy zarobkowej lub rezygnującą z zatrudnienia lub pracy zarobkowej należy również uznać osobę bezrobotną, która nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na sytuację na rynku pracy. Jeśli zatem osoba taka rezygnuje z dalszego poszukiwania pracy (gotowości do podjęcia zatrudnienia) i ma to bezpośredni związek przyczynowy z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, to nie ma przeszkód do przyjęcia, iż określona w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie występuje. Judykatura podnosi, że sam fakt rozwiązania umowy o pracę, jak i fakt okresowego zatrudnienia na podstawie umowy o dzieło nie przekreśla uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało jej oddalenie. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska przyjętego przez organ administracji, a odmawiającego skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z ust. 1a ww. ustawy osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ww. ustawy wskazano, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Dokonując wykładni tego przepisu Kolegium nie ograniczyło się wyłącznie do jego literalnego brzmienia, wskazując, że dla właściwego wyjaśnienia znaczenia normy prawnej wynikającej z tego zapisu konieczne jest posiłkowanie się wykładnią celowościową i systemową. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a i art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować opieki nad potrzebującym, tj. gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 132 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, do którego odsyła art. 17 ust. 1 ustawy (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 320/18 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 382/21, a także WSA w Łodzi z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 524/21). Zatem w sytuacji, gdy ustawowo wskazany opiekun (małżonek osoby niepełnosprawnej) z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niego nie jest w stanie sprawować opieki nad osobą jej wymagającą, nawet jeśli nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego może przejść na kolejną z osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i która ten obowiązek faktycznie wykonuje. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że niewątpliwie żona osoby wymagającej opieki, tj. T. D., nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jak również że wykonuje ona zasadnicze czynności z zakresu opieki nad mężem K. D., a skarżąca M. D. jedynie jej w tym pomaga. Z materiału dowodowego nie wynika, aby małżonka K. D. nie była w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym mężem. Jest niewątpliwie schorowana - cierpi na drżenie rąk, zawroty głowy, cukrzycę i niedowidzenie. nosi też aparat słuchowy - mimo to, jak wynika z wywiadu środowiskowego, realizuje codzienne czynności związane ze sprawowaniem nad mężem opieki, a córka jedynie jej w tym pomaga. T. D. potwierdziła, że sama gotuje, pali w piecu, przygotowuje mężowi ubrania, pomaga mu w ubieraniu, podczas kąpieli czy czynności higienicznych. Córka pomaga jej natomiast w gotowaniu, sprzątaniu, praniu, prasowaniu. Potwierdził to również K. D. Z ustaleń wynika też, że K. D. pomimo licznych chorób jest w dużym stopniu osobą niezależną: samodzielnie spożywa posiłki - wymaga pomocy jedynie przy krojeniu, samodzielnie zażywa leki, mierzy ciśnienie tętnicze, nie wymaga pieluchowania, samodzielnie bez pomocy drugiej osoby przemieszcza się w obrębie mieszkania i podwórza, jest zorientowany w czasie i miejscu, nie ma problemów z komunikowaniem się, samodzielnie za pomocą Internetu opłaca rachunki. Zakres pomocy jakiej wymaga w związku ze swoim stanem zdrowia nie przekracza możliwości jego żony, T. D., która obowiązki te wykonuje. Wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy został przez organy oceniony prawidłowo. Wskazać należy, że ustalenia wywiadu środowiskowego nie potwierdziły twierdzeń skarżącej, że w zakres sprawowanej przez nią opieki wchodzi również przygotowywanie i podawanie posiłków kilka razy dziennie czy też podcieranie po załatwieniu potrzeb fizjologicznych. Kolegium prawidłowo zatem twierdzeń tych nie uwzględniło, opierając się na ustaleniach wywiadu środowiskowego, w trakcie którego zarówno T. D. jak i K. D. zgodnie opisali zakres czynności wykonywanych tak przez T. D. jak i skarżącą. Skoro zatem T. D. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz nie zachodzą obiektywne okoliczności uniemożliwiające jej sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym mężem, choć z pomocą córki, to w świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy wyklucza to możliwość przyznania skarżącej (córce) świadczenia pielęgnacyjnego. Niezależnie od powyższego, zgodzić się należy z Kolegium, że nie została w sprawie spełniona również przesłanka dotycząca związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką, wynikająca z art. 17 ust. 1 ustawy, choć w tej sprawie ma to znaczenie drugorzędne. Z powołanego unormowania wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18). Omawiane świadczenie, co należy podkreślić, nie jest jednak przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze, który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) wyłącznie z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza aby opiekun miał możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Jak wynika z wywiadu środowiskowego, skarżąca nie mieszka z rodzicami, przychodzi do nich w godzinach 8.00-11.00, 15.00-16.00, 19.00-20.00. W tym czasie zajmuje się sprzątaniem, praniem, prasowaniem, gotowaniem, przynoszeniem opału. Codziennie skarżąca opatruje ranę odleżynową i kremuje ciało ojca, co zajmuje jej około 30 minut. Raz w tygodniu robi zakupy, raz w miesiącu obcina ojcu paznokcie, według potrzeb wykupuje lekarstwa i dowozi ojca na wizyty lekarskie. W ocenie Sądu opisane czynności wykonywane przez skarżącą składają się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego i nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu (zob. m.in. wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., I OSK 351/21). Czynności polegające na pomocy w codziennej higienie osobistej, myciu, czy podaniu leków, oraz pomocy w dostaniu się do lekarza nie są czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych uniemożliwiającą podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby na część etatu (zob. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2859/20). Wskazane przez skarżącą czynności, które wykonuje, jako czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, przy właściwej organizacji dają możliwość pogodzenia ich z wykonywaniem aktywności zawodowej (por. m.in. wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., I OSK 858/21). Słusznie też Kolegium zauważyło, że w okresie od 1 lipca 2021 r. do 4 września 2021 r., skarżąca była zatrudniona na cały etat jako sprzedawca, co nie przeszkadzało jej w sprawowaniu nad ojcem opieki w dotychczasowym wymiarze. Przeczy to twierdzeniom skarżącej, że zakres sprawowanej przez nią opieki nad ojcem jest tak szeroki, że uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia. Potwierdza natomiast to, że skarżąca jedynie pomaga T. D. w czynnościach związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego oraz że czynności te przy odpowiedniej organizacji nie przeszkadzają w podjęciu zatrudnienia nawet w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd wskazuje, że nie zawsze osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności będzie wymagać takiej opieki, która pozostawać będzie w stopniu wykluczającym podjęcie przez osobę bliską zatrudnienia. Rolą organów jest ustalenie, czy okoliczności danej sprawy stanowią rzeczywistą przeszkodę w podjęciu zatrudnienia (wykonywania innej pracy zarobkowej) i faktycznie uniemożliwiają wykonywanie aktywności zawodowej przez opiekuna. Takich okoliczności jednak w sprawie nie stwierdzono, zważywszy na względną samodzielność ojca skarżącej oraz udział T. D. w udzielaniu mu koniecznej pomocy. Zaznaczyć należy również, że ustalenia związku między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, tj. ustalenie wymiaru faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy nie można utożsamiać z oceną wskazań dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Ocena spełnienia przesłanki związku przyczynowo - skutkowego w danym przypadku wymaga ustalenia czy rodzaj i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia wynikającego z treści orzeczenia o niepełnosprawności (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021, I OSK 2859/20, z 24 czerwca 2021 r., I OSK 351/21, z 7 maja 2020 r., I OSK 1049/19). Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się niezasadne. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).