III SA/Gd 180/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi P. A. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 16 września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 388), orzekł o wymeldowaniu małoletniej P. A. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] 15 w G. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie P. A. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] 15 w G. wystąpili M. A. i M. A., podając, że wymieniona nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od listopada 2012 r. Od tego czasu przebywa wraz z matką A. A. w lokalu swojej ciotki E. K. Zgodnie z wpisem w księdze wieczystej z dnia 18 września 2007 r. właścicielami lokalu przy ul. [...] 15 w G. są M. A. i M. A.. W sprawie nie było sporne, że P. A. wraz z matką opuściły przedmiotowy lokal w 2012 r. Spór miedzy stronami dotyczył jedynie tego, czy lokal został opuszczony dobrowolnie. W przeciwieństwie do wnioskodawców, A. A. utrzymywała, iż powodem opuszczenia lokalu był brak dostępu do wody i prądu, a także przemoc stosowana wobec niej i małoletnich dzieci przez męża M. A.. W celu ustalenia okoliczności opuszczenia w sprawie przeprowadzono rozprawę administracyjną. Odnosząc się do sprzecznych stanowisk stron zwłaszcza w zakresie interpretacji faktów, oraz pewnych różnic w zeznaniach, w tym świadków, organ wskazał na wzrost wagi dowodów obiektywnych, niepowstałych na użytek postępowania meldunkowego, jak wyrok Sądu Okręgowego G. II Wydział Cywilny, sygn. akt [...], z którego jednoznacznie wynika, że A. A. wyprowadziła się z adresu pobytu stałego w listopadzie 2012. Zerwanie zaś pomiędzy stronami więzi małżeńskich nastąpiło na długo przed opuszczeniem przez A. A. spornego mieszkania. Dla ustalenia zamiaru opuszczenia lokalu przez małoletnią P. A. organ uznał za niezbędne dokonanie oceny zachowania jej matki – A. A.. Ponieważ opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę małoletnią, będące następstwem skoncentrowania życia osobistego i zawodowego matki w innym miejscu, należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Jak wynika z materiału dowodowego lokal przy ul. [...]15 w G. od kilku lat nie stanowi dla małoletniej P. A. miejsca stałego pobytu i koncentracji czynności życiowych. Wyprowadziła się bowiem wraz z matką i obecnie jej centrum życiowe znajduje się w innym miejscu. A. A. odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Twierdziła, że w postępowaniu przedstawiła argumenty i dowody potwierdzające, że opuszczenie przez nią wraz z dziećmi spornego lokalu nie było dobrowolne. Nadto z lokalem związany jest nadal ich ośrodek osobistych i majątkowych interesów, pracuje a dzieci uczą się w pobliżu miejsca pobytu stałego, tam też korzystają z opieki medycznej. Podczas sprawy rozwodowej wystąpiła do sądu o uregulowanie sposobu korzystania ze wspólnie zajmowanego przez strony domu po rozwodzie oraz o podział majątku wspólnego małżonków, co w jej ocenie tożsame jest z wystąpieniem do sądu lub organów ścigania o ochronę swoich uprawnień, a co za tym idzie świadczy o tym, że lokalu nie opuściła dobrowolnie. Przywołała także orzecznictwo sądów administracyjnych, z których wynika, że jeżeli osoba została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można tego uznać za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności (do dnia 1 marca 2015 r. obowiązywał art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych) organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, zgodnie, z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Jeżeli zatem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu Jednocześnie w orzecznictwie wyrażono pogląd, że możliwa do przezwyciężenia w postępowaniu prawnym przyczyna opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, wynikająca z przeszkód faktycznych stosowanych przez właściciela lub osobę pozostałą w lokalu, nie wyłącza dopuszczalności zastosowania trybu wymeldowania ustanowionego w omawianym przepisie. Podjęcie decyzji w tym trybie uzależnione jest od ustalenia, czy osoba, której postępowanie dotyczy, podejmowała środki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do mieszkania. Zatem w sytuacji, gdy opuszczenie lokalu nastąpiło na skutek przeszkód stawianych przez jego właściciela, to o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w rozumieniu powołanego przepisu można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających powrót do lokalu, lub gdy podjęte środki okazały się nieskuteczne (por. wyroki NSA w sprawach o sygn. akt: V SA 1424/99, V SA 108/00, V SA 3078/00). Przyjmuje się, że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Jeżeli przez dłuższy czas strona, będąc zameldowana w lokalu, mieszka w innym lokalu, to tym samym daje wyraz swojej woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Nie podejmując działań zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu, daje też wyraz swej woli rezygnacji z zamieszkania w tym lokalu. Ze złożonych przez stronę w toku sprawy wyjaśnień w żadnym wypadku nie wynika, że w tym lokalu mieszka wraz z małoletnimi dziećmi na pobyt stały i koncentruje tam swoje interesy życiowe. Jak sama twierdzi, od listopada 2012 r. jej centrum życiowe znajduje się w mieszkaniu siostry. Nie budzi więc wątpliwości trwały charakter opuszczenia lokalu. Co więcej, nie deklaruje nawet chęci powrotu do spornego lokalu. Trudno jest utożsamiać miejsce pobytu stałego z miejscem, w którym strona od 3 lat nie przebywa, tylko dlatego, że w pobliżu tego miejsca pracuje, dzieci uczą się czy też korzystają z opieki zdrowotnej. Stan niezamieszkiwania strony i jej małoletnich dzieci trwa już od listopada 2012 r. i nic nie wskazuje na to, aby mogło się zmienić, tym bardziej, że M. A. zamieszkuje obecnie w lokalu z nową partnerką i dwójką jej dzieci. Również dzieci państwa A. deklarują, że nie chcą mieć z ojcem kontaktu. Jedną z możliwości powrotu do lokalu, w sytuacji, gdy osoba zostaje siłą z niego wyrzucona jest wystąpienie do sądu z pozwem o ochronę naruszonego posiadania. Z takiej możliwości strona nie skorzystała, a to oznacza, że zaakceptowała istniejącą sytuację. Zauważyć należy, że wystąpienie do sądu o uregulowanie sposobu korzystania ze wspólnie zajmowanego przez strony domu po rozwodzie, nie może być z takim pozwem utożsamiane. Sąd odmówił rozstrzygnięcia w tej sprawie, argumentując to tym, że strony razem nie zamieszkują. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną, ma charakter rejestracyjny, tj. powinna odzwierciedlać faktyczne miejsce pobytu osoby w danym miejscu. Nie przyznaje osobie żadnych uprawnień do lokalu, ani takich nie pozbawia. W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta G. zgromadził materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i wszechstronnie go ocenił, co umożliwiło podjęcie końcowego rozstrzygnięcia. Decyzja o wymeldowaniu małoletniej P. A. z pobytu stałego była faktycznie i prawnie uzasadniona. A. A. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodów z zeznań wskazanych świadków na okoliczność opuszczenia lokalu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym opuszczenie przez osobę zameldowaną dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów (m.in. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1060/09). Skarżąca przedstawiła w sprawie argumenty i dowody, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nie było dobrowolne i nie wynikało z jej woli. Lokal ten pozostaje także ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów jej oraz dzieci. Z treści przedłożonych przez skarżącą dowodów wynikało, że przed Sądem Apelacyjnym w G. I Wydziałem Cywilnym toczyła się sprawa rozwodowa pomiędzy nią a M. A. (sygn. akt [...]). Od samego początku rozpatrywania sprawy rozwodowej przed Sądem Okręgowym w G. II Wydziałem Cywilnym Rodzinnym (sygn. akt[...]) M. A. wnosił "o odstąpienie od regulowania sposobu korzystania z domu po rozwodzie". Natomiast skarżąca wnosiła o "uregulowanie sposobu korzystania ze wspólnie zajmowanego przez strony domu po rozwodzie" oraz o "podział majątku wspólnego małżonków". Prokuratura Rejonowa w G. prowadziła dochodzenie w sprawie przemocy domowej M. A. nad rodziną: żoną A. A., małoletnimi dziećmi P. A. i M. A. w postaci przemocy psychicznej, przemocy ekonomicznej, a wcześniej również przemocy domowej w postaci przemocy fizycznej, przemocy psychicznej, przemocy seksualnej, przemocy ekonomicznej. Powody dla jakich została zmuszona wraz z małoletnimi dziećmi do opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania wskazane zostały również w kolejnych przedstawionych dowodach - pismach kierowanych do Sądu Okręgowego w G. i do Sądu Apelacyjnego w G.. Nadto w miejscu zameldowania znajdują się rzeczy osobiste skarżącej i dzieci (m.in. książki i przybory szkolne małoletnich dzieci, nowe biurko, które syn dostał w prezencie od wujostwa M. i R. M., rower należący do niej, dokumentacja medyczna i inna). Skarżąca wskazała również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 163/11, w którym wskazano, że: "Za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli i nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym żądania skierowanego do sądu o nakazanie przywrócenia utraconego posiadania. Skorzystanie z takich środków prawnych jest jednak zbędne, gdy opuszczenie lokalu jest następstwem bezprawnych działań innej osoby stwierdzonych w prawomocnym wyroku skazującym względnie gdy zmuszanie do opuszczenia lokalu jest oczywiste (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2010 r. II OSK 1441/09, Lex nr 746543)". Sprawa o znęcanie się Mariusza A.a nad rodziną nie została dotychczas zakończona żadnym prawomocnym orzeczeniem. Nadto, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, skarżąca nigdy nie mówiła, że od listopada 2012 r. centrum życiowe znajduje się w mieszkaniu siostry, czy że dzieci nie chcą mieć kontaktu z ojcem. Kontakty M. A. z dziećmi zostały ustalone w wyroku rozwodowym. Intencja dzieci została źle zrozumiana i źle zinterpretowana - dzieci chcą mieszkać w G. przy ul. [...] 15, ale nie chcą mieszkać tam razem ze swoim ojcem, ze względu na stosowaną przez niego przemoc domową. Ojciec nie realizuje ustalonych sądownie zobowiązań alimentacyjnych oraz doprowadził w 2011 r. do depresji i stanów lękowych u małoletniego M. A. oraz zaburzeń emocjonalnych u małoletniej P. A.. Zdaniem skarżącej organ ewidencyjny pominął np. zeznania świadka A. K., który widział, że w październiku 2012 r. temperatura w zajmowanym przez nią i małoletnie dzieci pokoju w lokalu, w związku z usunięciem z tego pokoju programatora temperatury ogrzewania gazowego, spadła poniżej 14°Celsjusza. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zarzutów w niej podniesionych punkt wyjścia do rozważań na temat prawidłowości procedowania przez organy administracji jak i wydanych w toku postępowania aktów administracyjnych stanowić winna wykładnia art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (Dz.U j.t. z 2015r. poz. 388), który w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, iż organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Sąd zwraca uwagę, iż instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu mają charakter wyłącznie ewidencyjny i jako takie – nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. W całej rozciągłości podzielić należy aktualny na gruncie obowiązującej obecnie ustawy, pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05, baza Lex nr 192912), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Stąd też wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. O opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Przy czym zaznaczenia wymaga, że w omawianej sprawie opuszczenie lokalu przez skarżącą jest konsekwencją opuszczenia go przez matkę A. A. - przedstawiciela ustawowego z którym małoletnia zamieszkuje w związku z zarządzeniami sądu rodzinnego w zakresie władzy rodzicielskiej. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania, w ocenie Sądu, prowadzi do wniosku, iż matka A. A. opuściła wraz z małoletnią lokal w listopadzie 2012 roku i nie ma znaczenia gdzie wówczas zamieszkała czasowo, przy czym opuszczeniu temu nie można przypisać waloru trwałości i dobrowolności w rozumieniu jakim przyjmuje orzecznictwo sądowoadministracyjne dla wyczerpania przesłanki z art. 35 o ewidencji ludności. Skarżąca bowiem na skutek nieustających konfliktów rodziców opuściła lokal, jednak jak wynika z materiału dowodowego w sprawie, jej matka miała nadzieję, że do niego powróci po uzyskaniu rozwodu z ojcem dziecka. Wyrazem tych oczekiwań było dochodzenie w sprawie rozwodowej rozstrzygnięcia co do sposobu korzystania ze spornego lokalu natomiast zaniechanie wystąpienia z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania. Zatem na tym etapie uznać należało, że matka małoletniej w jej imieniu przejawiała chęć zachowania "łączności" z nieruchomością. Jednakże, co wynika z materiału dowodowego, późniejsza sytuacja pozwalała na ustalenie, że nie istniała realna możliwość ponownego zamieszkania w tym lokalu. Wynikało to z postawy współwłaścicieli lokalu (ojca małoletniej oraz dziadka), którzy nie chcieli jej powrotu do lokalu, składając wniosek o jej wymeldowanie a także zmiany w sytuacji życiowej ojca małoletniej – zamieszkanie z nową partnerką wraz z dwójką jej dzieci a także prawomocne orzeczenie rozwodu rodziców na mocy, którego Sąd powierzył w całości wykonywanie władzy rodzicielskiej matce, ograniczając ją ojcu jedynie do współdecydowania o istotnych sprawach dzieci w zakresie nauki i leczenia. Ze sposobu uregulowania kontaktów (pkt III i IV wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt[...]) jak też z całego uzasadnienia wyroku wynika, że wspólne zamieszkiwanie stron nie jest możliwe a zważywszy fakt, że matka małoletniej P. nie ma żadnego tytułu do tego lokalu, pozostawienie dotychczasowego miejsca meldunku skarżącej prowadziłoby do fikcji meldunkowej. Słusznie zatem organ odwoławczy konstatuje, że nie sposób utożsamiać miejsca stałego pobytu z miejscem, w którym strona od kilku lat nie przebywa a jedynie w jego pobliżu jej matka pracuje, ona ma szkołę i korzysta z opieki zdrowotnej. W tej sytuacji organ drugiej instancji zasadnie uznał, iż całokształt zachowań zameldowanej wskazywał, że lokal ten przestał być miejscem koncentracji jej interesów życiowych zwłaszcza co należy podkreślić, matka małoletniej po opuszczeniu lokalu nigdy nie podjęła żadnej próby powrotu do niego. Nie zasługuje na uwzględnienie, zgłoszony na rozprawie przez pełnomocnika z urzędu zarzut naruszenia art. 30 § 2 i art. 34 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Jako w pełni uzasadniony przyjąć należy pogląd doktryny i orzecznictwa ukształtowany na tle art. 98 § 2 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, że wyłączenie reprezentacji rodziców lub jednego z nich należy oceniać ad casum i przyjmować takie wyłączenie tylko wtedy, gdy możliwość sprzeczności interesów, chociażby tylko teoretycznie istnieje. W omawianym przypadku nie budzi wątpliwości, że między małoletnią a jej matką, w sprawie wniosku ojca i byłego męża - o wymeldowanie zarówno matki jak i córki, nie ma sprzeczności interesów między matką a małoletnią. Wręcz przeciwnie A. A. jako dzierżąca całość władzy rodzicielskiej nad małoletnią P. reprezentuje w tym postępowaniu tożsamy interes jej i córki przejawiający się w dążeniu utrzymania ich dotychczasowego miejsca zameldowania. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż tylko takie uchybienie w myśl art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) nakazywałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podkreślić należy, iż ustalony stan faktyczny co do okoliczności opuszczenia przez matkę z małoletnimi dziećmi nie był sporny. Natomiast zarzuty skargi polemizują z nadaną mu przez organy administracji oceną prawną, którą sąd uznał za niewadliwą. W reasumpcji powyższych rozważań uznać należało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki przemawiające za wymeldowaniem skarżącej z pobytu stałego. Prawidłowa była również decyzja wydana przez organ odwoławczy ponownie rozpatrujący i rozstrzygający sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej wprost w art. 15 k.p.a. W tym stanie sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.