III SA/Gd 193/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2019 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Dyrektora Zarządu A. z dnia 24 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powiat [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Zarządu A. z dnia 24 stycznia 2019 r. w przedmiocie określenia opłaty zmienne j[...], na mocy której Dyrektor [...] określił tej jednostce opłatę zmienną w wysokości [...] zł za okres I kwartału 2018 r. [...]. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że za uwzględnieniem jej wniosku przemawia wadliwość decyzji. W ocenie strony skarżącej, wydając decyzję zawyżono bowiem wysokość nałożonej opłaty, która powinna być ustalona w wysokości [...] zł, a organ dopuścił się szeregu naruszeń proceduralnych. Stąd też Powiat nie powinien ponosić kosztów wydania niezgodnej z prawem decyzji i kredytować w ten sposób A. na kwotę przewyższającą wysokość rzeczywiście należnej opłaty o ponad 30 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, dostępne na stronie internetowej htps://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że strona skarżąca nie wskazała w nim okoliczności, potwierdzających, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Ogólnikowe wskazanie na pogorszenie się sytuacji majątkowej strony nie stanowi argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania decyzji, jest to bowiem zwykły skutek wykonania decyzji dotyczącej zobowiązań o charakterze pieniężnym. Skarżący winien w tym zakresie przedstawić szczegółowo konkretne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej i skutków wykonania decyzji przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego nie uczynił. Wskazać należy, że wskazanie przez wnioskodawcę, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, pozostaje bez znaczenia dla oceny wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły opisane wyżej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. W innym przypadku, sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności zaskarżonego aktu, do czego, na tym etapie postępowania sądowego, nie jest uprawniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.