III SA/Gd 22/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 31 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz uchyla decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 2 lipca 2007 r. nr [...] , 2. stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 26 lutego 2007 r. nr [...] oraz uchyla decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 22 stycznia 2007 r. nr [...], 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1722/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 88/08 w sprawie ze skargi A. S. na czynność Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 2 lipca 2007 r. w przedmiocie wpisu do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne. W uzasadnieniu podano, że skarżący pismem z dnia 27 czerwca 2007 r. wystąpił do powyższego organu o ponowne wpisanie go na listę lekarzy uprawnionych do przeprowadzania badań profilaktycznych. Pismem z dnia 2 lipca 2007 r. poinformowano skarżącego, że przedłożone dokumenty nie wpływają na zmianę stanowiska organu wyrażonego w piśmie z dnia 22 stycznia 2007 r. co do tego, że skarżący nie spełnia warunków do wykonywania przedmiotowych badań określonych w § 7 ust. 1 pkt 2 lit a - d rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy , spełniając jedynie warunki określone w § 7 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. W związku z tym skarżący został skreślony z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy. Następnie pismem z dnia 31 lipca 2007 r. skarżący został poinformowany o podtrzymaniu przez organ stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 2 lipca 2007 r. Zarządzeniem Sądu z dnia 25 marca 2008 r. skargę dotyczącą odmowy ponownego wpisu do rejestru wydzielono do odrębnego rozpoznania pod sygn. akt III SA/Gd 88/08, zaś postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 63/08 Sąd odrzucił skargę na czynności w przedmiocie skreślenia skarżącego z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy. Po rozpoznaniu skargi wniesionej w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna. W ocenie Sądu istotą żądania skarżącego jest dokonanie wpisu do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne i negatywne w tym przedmiocie stanowisko organu uznającego, że skarżący nie spełnia wymaganych warunków w zakresie kwalifikacji. Tak określona sprawa odpowiada kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, który stanowi, że kontroli tych sądów podlegają pod względem legalności akty z zakresu administracji publicznej, w tym przypadku dotyczące dokonania wpisu do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne, co jest równoznaczne z potwierdzeniem posiadania uprawnień do podejmowania czynności zawodowych, jako aktu wynikającego z przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skargi za niezasadne, podzielając pogląd organu, iż skarżący nie spełnia wymogów, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 2 lit. a - d wymienionego rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S. zarzucając m.in. zastosowanie niekonstytucyjnych przepisów wykonawczych i błędne przyjęcie, że organ posiada kompetencję do weryfikacji dokonanych wpisów do rejestru jak też nieuwzględnienia art. 2 Konstytucji RP - zasady ochrony praw nabytych, utożsamienie rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne z rejestrem podstawowych jednostek medycyny pracy a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów do wpisania go do ostatniego ze wskazanych rejestrów, zaniechanie oceny legalności i dopuszczalności wykreślenia skarżącego z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy - nie zastosowanie art. 135 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że rozstrzygana sprawa dotyczy takiej sytuacji, w której skarżący jako lekarz wykonujący zadania służby medycyny pracy w dziedzinie profilaktyki opieki zdrowotnej pracowników uzyskał wpis do przewidzianego ustawą o służbie medycyny pracy z 1997 r. rejestru zgłoszeń, o których mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, następnie został z tego rejestru wykreślony, po czym odmówiono mu ponownego wpisu do tego rejestru z motywacją, że nie spełnia ustawowych wymogów do jego dokonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozstrzygając skargę uznał, iż odrębną sprawą jest zadecydowanie o wykreśleniu skarżącego z określonego rejestru i dokonał oceny tylko w zakresie odmowy ponownego wpisu do rejestru. Przyjął przy tym, że odmowa wpisu do rejestru jest czynnością administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 4 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że choć kwestie dotyczące wykonywania przez lekarza działalności na podstawie zgłoszenia należą do jednostek, określonych w art. 2 ustawy o służbie medycyny pracy, które co do zasady nie są organami administracji publicznej, jednak z tego względu, iż ustawowo powierzono im pewien zakres administracji publicznej, w tym zakresie muszą być traktowane tak jak organy administracji publicznej. Ustawodawca, mając na uwadze prawa nabyte przewidział unormowanie, gwarantujące zachowanie uzyskanych przed wejściem w życie danej regulacji kwalifikacji, pod warunkiem odbycia kursu doszkalającego w określonym terminie. W mających zastosowanie w sprawie przepisach brak jest unormowania w kwestii wykreślenia z rejestru, a tym samym pozbawienia uprawnień uzyskanych w wyniku dokonania zgłoszenia (zarejestrowania). Sąd pierwszej instancji uznając, że odmowa ponownego zarejestrowania jest czynnością administracyjną, nie ocenił, jaki charakter należy przypisać wykreśleniu z rejestru, w sytuacji braku w tym względzie regulacji prawnej, a ta kwestia jest priorytetowa. Jeżeli dopuszczono się złamania prawa, to także dalsze czynności są tego bezpośrednią konsekwencją. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pominął uregulowanie zawarte w art. 135 ppsa, który przewiduje, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sformułowanie tego przepisu jest kategoryczne. Jeżeli stwierdzi się, że mamy do czynienia ze sprawą taką jak niniejsza, to obowiązkiem sądu jest skorzystanie z możliwości określonej w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przyjęcie zgłoszenia czy umieszczenie w rejestrze stanowi w sprawach, których dotyczy ustawa o służbie medycyny pracy, czynność administracyjną (materialno-techniczną), jednak usunięcie z rejestru ma charakter rozstrzygnięcia władczego podmiotu, któremu powierzono sprawowanie w danym zakresie funkcji organu administracji publicznej, a więc decyzji administracyjnej i w braku odmiennej regulacji w przepisach szczególnych, stosuje się do niej normy i zasady określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Analogicznie odmowa uwzględnienia żądania strony, a więc w niniejszej sprawie - ponownego przyjęcia zgłoszenia (zarejestrowania) jest rozstrzygnięciem władczym, będącym decyzją administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że rację ma wnoszący skargę kasacyjną, że nie przywiązano należytej wagi do kwestii, o jaki rejestr w sprawie chodzi, jak też nie odniesiono się do zarzutu pozbawienia praw nabytych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Konieczne w niniejszej sprawie jest wskazanie na fakt, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) sąd , któremu po uchyleniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez ten Sąd. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa dotyczy wykreślenia skarżącego z rejestru zgłoszeń , przewidzianego w art. 10 ust. 1 ustawy o służbie medycyny pracy , po czym odmówiono mu ponownego wpisu do tego rejestru. Rejestr, przewidziany w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy ( t. j. Dz. U. z 2004r., Nr 125 , poz. 1317 ze zm.) to rejestr zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy. Prowadzenie takiego rejestru należy, zgodnie z art. 17 pkt 8 ustawy o służbie medycyny pracy, do zadań wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Natomiast rejestr lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne ( Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pierwszy raz rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że chodzi o wykreślenie z takiego rejestru) jest odrębnym rejestrem, unormowanym w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy ( Dz. U. nr 69, poz. 332 ze zm.). Rozporządzenie to zostało wydane nie w oparciu o przepisy ustawy o służbie medycyny pracy, lecz o przepisy Kodeksu pracy. Przesądzone ponadto zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, że usunięcie z rejestru, jak i odmowa ponownego zarejestrowania są rozstrzygnięciami władczymi , będącymi decyzjami administracyjnymi. Przesądzono także fakt, iż jednostki określone w art. 2 ustawy o służbie medycyny pracy, które co do zasady nie są organami administracji publicznej, z uwagi na powierzenie im pewnego zakresu administracji publicznej, w tym zakresie muszą być traktowane jak takie organy. Mając na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżący A. S. został skreślony z rejestru zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 22 stycznia 2007 r. nr [...]. W decyzji tej wyraźnie stwierdzono, że skreślenie nastąpiło z rejestru "podstawowych jednostek medycyny pracy". Skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie, które zostało rozpoznane przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy decyzją z dnia 26 lutego 2007 r. nr [...] . W decyzji tej organ podtrzymał swoją decyzję z dnia 22 stycznia 2007 r. o skreśleniu skarżącego z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy. Następnie w dniu 27 czerwca 2007 r. skarżący A. S., nawiązując do powyższej decyzji z dnia 26 lutego 2007 r. o skreśleniu go z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy , wniósł o ponowne wpisanie go "na listę osób uprawnionych do przeprowadzania badań profilaktycznych". Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w, rozpoznając wniosek, wydał w dniu 2 lipca 2007 r. decyzję odmowną. Decyzja nosi numer [...]. W swojej treści nawiązuje do decyzji poprzednich, dotyczących rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy. Następnie organ ten, czyli Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy rozpoznał negatywnie odwołanie skarżącego od powyższej decyzji ( za które należy uznać wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 16 lipca 2007 r.), decyzją z dnia 31 lipca 2007 r. nr [...]. Choć literalnie skarżący wniósł o wpisanie go do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne , to zarówno z treści wniosku, w którym skarżący zwrócił się o ponowne wpisanie go do rejestru i nawiązał do decyzji z dnia 26 lutego 2007 r., dotyczącej skreślenia z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy, jak i treści decyzji z dnia 2 i 31 lipca 2007 r., nawiązujących do decyzji o wykreśleniu z rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy oraz z treści odwołania skarżącego od decyzji z dnia 2 lipca 2007 r. wynika, że wniosek skarżącego dotyczył ponownego wpisania go do rejestru podstawowych jednostek medycyny pracy. Jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że odmowa wpisu do rejestru jest decyzją administracyjną, wobec czego stanowiska organu zawartego w treści decyzji z dnia 31 lipca 2007 r. , iż nie jest to decyzja – nie można w niniejszej sprawie podzielić . Z powyższego wynika, że Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w przedmiocie odmowy wpisu do rejestru zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy wydał decyzję zarówno jako organ pierwszej instancji ( decyzja z dnia 2 lipca 2007 r. ) , jak też jako organ odwoławczy ( decyzja z dnia 31 lipca 2007 r.). Zasadą postępowania administracyjnego jest dwuinstancyjność ( art. 15 k.p.a.), która oznacza, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być przez osobę uprawnioną zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem , który wydał zaskarżoną decyzję. Od zasady dwuinstancyjności są wyjątki , lecz odstąpienie od niej, jej ograniczenie czy wyłączenie może nastąpić jedynie w drodze ustawy, jak też musi być określone wyraźnie i w sposób jednoznaczny. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje, że od decyzji pewnych organów wydanych w pierwszej instancji nie służy odwołanie, a strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu, który taką decyzję wydał z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego to wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Tak więc ten sam organ może niejako dwukrotnie rozpoznać sprawę, lecz możliwość taka ograniczona jest, na mocy art. 127 § 3 k.p.a., do takich organów, jak minister oraz samorządowe kolegium odwoławcze. Wyjątek ten nie obejmuje takiej sytuacji, z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Ustawa o służbie medycyny pracy nie zawiera żadnych postanowień dotyczących organu odwoławczego od orzeczeń Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Tak więc zastosowanie mieć będzie art. 17 pkt 3 k.p.a. - organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów administracji publicznej innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego i wojewodowie są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. Ani przepisy ustawy o służbie medycyny pracy, ani inne przepisy prawa nie określają organu nadrzędnego wobec Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Nie może nim być samorząd województwa, bowiem ten - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o służbie medycyny pracy - jedynie tworzy i utrzymuje wojewódzki ośrodek medycyny pracy, nie ma natomiast żadnych przymiotów "organu nadrzędnego". Nie są też nimi jednostki, o których mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o służbie medycyny pracy, czyli jednostki badawczo - rozwojowe i jednostki organizacyjne uczelni medycznych , prowadzące działalność w dziedzinie medycyny pracy, bowiem jednostki te, zgodnie z art. 20 ust. 1 w/w ustawy, przeprowadzają kontrole jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych i kontrole realizacji zadań wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, lecz jedynie na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia. Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej ( t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 65, poz. 437 ze zm.) określa zakres działów administracji rządowej, zwanych dalej "działami", oraz właściwość ministra kierującego danym działem (art. 1 ustawy). Art. 5 pkt 28 w/w ustawy ustala dział administracji rządowej - "zdrowie". Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia ( Dz. U. Nr 216, poz.1607) określa szczegółowy zakres działania Ministra Zdrowia, który m.in. kieruje działem administracji rządowej - zdrowie ( § 1 pkt 1 i 2 ). Do tego właśnie działu zaliczyć należy służbę medycyny pracy. Za takim stanowiskiem przemawia też okoliczność, że jednostki, realizujące zadania służby medycyny pracy , takie jak Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr med. Jerzego Nofera w Łodzi oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, są jednostkami organizacyjnymi podległymi lub nadzorowanymi przez Ministra Zdrowia- zgodnie z treścią załącznika do Obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Zdrowia ( Dz. Urz. MZ. z 2009 r. , Nr 1, poz. 4 ). Tak więc organem wyższego stopnia, właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, jest Minister Zdrowia. Wobec powyższego Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie był organem właściwym do rozpoznania odwołania skarżącego od własnej decyzji z dnia 2 lipca 2007 r. W tej sytuacji decyzja z dnia 31 lipca 2007 r. , wydana przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy jako organ odwoławczy została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 15 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji z dnia 31 lipca 2007 r. , albowiem zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( pkt 1 wyroku). Wobec uwzględnienia skargi możliwe jest zastosowanie art. 135 p.p.s.a , który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 listopada 2009 r. przesądził, że decyzja o wykreśleniu skarżącego z rejestru zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy jest decyzją wydaną w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Dokonując oceny legalności decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 22 stycznia 2007 r. o wykreśleniu skarżącego z przedmiotowego rejestru zauważyć należy, że ustawa o służbie medycyny pracy przewiduje jedynie w art. 10 ust. 1 , że zgłoszenia w formie pisemnej wymaga podjęcie oraz zakończenie działalności przez podstawową jednostkę służby medycyny pracy, pielęgniarkę, psychologa lub inną osobę, o której mowa w art. 2 ust. 1 , w zakresie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracującymi. Zgłoszenia należy dokonać w ciągu 30 dni od dnia podjęcia lub zakończenia działalności ( art. 10 ust. 4 ). Tak więc ustawa powyższa nie zawiera unormowań pozwalających na dokonanie wykreślenia z rejestru zgłoszeń, przez organ prowadzący rejestr, podstawowej jednostki służby medycyny pracy po dokonaniu swego rodzaju weryfikacji danych , na podstawie których taka podstawowa jednostka została do rejestru wpisana. Ponadto weryfikacja w przypadku skarżącego dotyczyła kwestii normowanych innym aktem prawnym- rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy. W aktach sprawy znajduje się dokument z dnia 17 października 2001 r. , z którego wynika, że dotyczący skarżącego wpis do rejestru lekarzy przeprowadzających badania profilaktyczne został dokonany na stałe. Wykreślenie z rejestru zgłoszeń podstawowych jednostek medycyny pracy możliwe jest, co wynika z analizy treści przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, na podstawie dokonanego przez podstawową jednostkę służby medycyny pracy zgłoszenia zakończenia działalności, a skarżący – co nie było sporne- takiego zgłoszenia zakończenia działalności nie dokonał. Tak więc decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 22 stycznia 2007 r. , z uwagi na naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) w zw. z art. 135 p.p.s.a. ( pkt 2 wyroku). Wobec faktu, że – jak wyżej wskazano - Dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nie był organem właściwym do rozpoznania odwołania skarżącego od własnej decyzji z dnia 22 stycznia 2007 r. , decyzja wydana przez ten organ jako organ odwoławczy w dniu 26 lutego 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 15 k.p.a. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2) w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji z dnia 26 lutego 2007 r. , albowiem zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( pkt 2 wyroku). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli w kwestii wykreślenia z rejestru dopuszczono się złamania prawa, to dalsze czynności są tego bezpośrednią konsekwencją. Wykreślenie skarżącego z rejestru zgłoszeń nie powinno mieć miejsca. Nieprawidłowa była jednak także odmowa ponownego wpisu do przedmiotowego rejestru, skoro nie zostało zniweczone wcześniejsze zgłoszenie podjęcia działalności, dokonane przez skarżącego, a ustawa o służbie medycyny pracy dokonanie wpisu do przedmiotowego rejestru – o czym mowa już była wyżej – uzależniła od dokonania zgłoszenia. Tak więc decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 2 lipca 2007 r. , z uwagi na naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ) w zw. z art. 135 p.p.s.a. ( pkt 1 wyroku). Na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.