III SA/Gd 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 października 2017 r. M. L. (zwany dalej "stroną" albo "skarżącym") zwrócił się do Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie zasiłku celowego na zakup opału. Decyzją z dnia 2 listopada 2017 r. nr [...] Kierownik Sekcji Świadczeń Pomocy Środowiskowej Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Burmistrza [...] przyznał stronie świadczenie pieniężne na częściowe pokrycie kosztów zakupu opału w miesiącu październiku 2017 r. w kwocie 200 zł jednorazowo. Wydanemu rozstrzygnięciu organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art. 7 pkt 2 - 15, art. 8 ust. 1, art. 9, art. 39 ust. 1 i 2, art. 98, art. 106 ust. 1, art. 107 ust. 1 i art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1769), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058) oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1788). W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, iż strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pomimo wspólnego zamieszkiwania z matką – A. L. oraz utrzymuje się z dochodu w kwocie 317 zł. Dalej organ wskazał, iż matka strony – A. L. decyzją z dnia 5 lipca 2017 r. (nr [...]) otrzymała dodatek mieszkaniowy obliczony z uwzględnieniem dwóch osób zamieszkujących w lokalu. Ryczałt za brak centralnego ogrzewania wyliczony został na kwotę 94,65 zł miesięcznie od dnia 1 sierpnia 2017 r. do dnia 31 stycznia 2018 r. Z tego względu organ pierwszej instancji uznając, iż strona obowiązana jest wraz z matką do wspólnego ponoszenia kosztów ogrzewania przyznał stronie pomoc na zaspokojenie wnioskowanej potrzeby w kwocie 200 zł jednorazowo. W odwołaniu od powyższej decyzji M. L. wyraził niezadowolenie ze sposobu, w jaki organ potraktował jego sprawę. Zarzucając "mataczenie" oraz fałszowanie stanu faktycznego (w odwołaniu opisano zdarzenie z dnia 6 listopada 2017 r. kiedy matka strony – A. L. została poproszona o podpisanie wywiadu środowiskowego oraz rozmowę z pracownikiem Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 7 listopada 2017 r.) skarżący wniósł o napiętnowanie postępowania Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jako bezprawnego. Decyzją z dnia 29 listopada 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 3, art. 7, art. 8 ust. 1- 4w zw. z art. 39 ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że świadczenia z pomocy społecznej są przyznawane w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy o pomocy społecznej. Z przepisów tych wynika, iż pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Organy pomocy społecznej muszą mieć na względzie nie tylko oczekiwania konkretnego beneficjenta, ale winny uwzględniać potrzeby także innych osób korzystających z pomocy społecznej, a nadto własne możliwości finansowe. Liczba osób korzystających z przedmiotowego wsparcia stale rośnie, a środki finansowe, którymi dysponują organy pomocy społecznej nie są wystarczające do zabezpieczenia wszystkich, nawet tych najbardziej uzasadnionych wniosków. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż pomoc społeczna ma jedynie charakter subsydiarny. Jej celem nie jest zaspokojenie w pełnej wysokości wnioskowanej pomocy. Mając na uwadze powyższe zapatrywania Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji rozstrzygając sprawę oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, wyciągnął z niego logiczne wnioski i zastosował właściwą podstawę prawną. W sposób prawidłowy określił również wysokość przyznanej pomocy, która uwzględnia nie tylko potrzeby strony, ale też fundusze, jakimi w tym zakresie dysponował organ. Kolegium wskazało, że średnia wysokość przyznanych zasiłków celowych wynosiła 127,64 zł. Kolegium podzieliło ponadto stanowisko organu pierwszej instancji, co do tego, że odwołujący mieszkając z matką w jednym lokalu mieszkalnym nie jest obowiązany do pokrycia wszystkich kosztów związanych z zakupem opału, lecz w zakresie tym obowiązany jest do współdziałania z matką. Co istotne, matka odwołującego otrzymała dodatek mieszkaniowy, w którym ryczałt za brak centralnego ogrzewania wyliczony został na kwotę 94,65 zł miesięcznie. Jako bezprzedmiotowy organ odwoławczy uznał zarzut odwołania przedstawiający zdarzenia z okresu 6 - 7 listopada 2017 r. albowiem zdaniem organu nie mają one związku z przedmiotem niniejszej sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. L. zakwestionował powyższą decyzję organu odwoławczego. W złożonych następnie pismach uzupełniających skargę skarżący zarzucił organowi odwoławczemu mataczenie oraz wydanie decyzji na podstawie przypuszczeń. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest bezsprzecznie krzywdząca. Organ nie ustosunkował się bowiem do zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 maja 2018 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu uzupełnił skargę, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie następujących regulacji: art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co objawiło się brakiem wezwania strony do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonych przez organ materiałów dotyczących jej sytuacji życiowej; art. 138 § 2 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, którą to decyzję organ ten wydał bez wezwania strony do końcowego wypowiedzenia się (z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a.), co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwiło stronie podanie argumentów i dowodów dotyczących jej sytuacji życiowej; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na nieustaleniu w sposób wyczerpujący stanu faktycznego w zakresie rzeczywistych potrzeb życiowych strony i niewskazaniu w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów organ uznał za wyjaśniony stan faktyczny w zakresie tej sytuacji, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do podjęcia decyzji w sytuacji, gdy organ nie dysponował pełną wiedzą w tym zakresie; art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że organ w ogóle nie ustalił, jaki w rozpatrywanej sprawie administracyjnej jest słuszny interes obywateli, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ nie miał wiedzy na temat słusznego interesu strony; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania, a następnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w taki sposób, że strona poczuła się skrzywdzona przez organ administracji, co miało wpływ na wynik postępowania, ponieważ doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniającego w sposób pełny racji strony, art. 11 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu w ogóle potrzeb osoby korzystającej z pomocy. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 listopada 2017 r. Zdaniem pełnomocnika, w realiach rozpatrywanej sprawy doszło do licznych naruszeń procedury administracyjnej. Przede wszystkim organy obu instancji podjęły przedmiotowe decyzje w sytuacji całkowitego braku wiedzy o potrzebach osoby korzystającej z pomocy społecznej. Ustalono jedynie dochód na osobę w gospodarstwie domowym, ale w ogóle nie zbadano, w jakim stopniu pozwala on na pokrycie kosztów w tym gospodarstwie, zwłaszcza kosztów ogrzewania. Także w znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej wywiadzie środowiskowym brak jest takiego ustalenia. Oczywistą konsekwencją tego braku w postępowaniu dowodowym było z kolei to, że ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zawierają w swych uzasadnieniach wyjaśnienia, dlaczego przyznana kwota została uznana przez organy za właściwą. Skarżący nie został ponadto w sposób wyraźny dopuszczony do wypowiedzenia się o tym, jakie są jego potrzeby w zakresie kosztów ogrzewania, a jedynie "dowiedział się" z władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, jaka kwota ma być adekwatna do tych potrzeb. Kwestia zapewnienia stronie prawa do poznania przyczyn określonego postępowania organu publicznego i umożliwienia w ten sposób polemiki z takim postępowaniem na etapie odwołania jest ostatnio mocno akcentowana w orzecznictwie sądów UE. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, że nie zasługują na uwzględnienie argumenty dotyczące ograniczonych możliwości finansowych organu oraz tego, że przyznane skarżącemu świadczenie jest powyżej średniej świadczeń przyznawanych przez ten organ. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, okoliczność dotycząca ograniczonych możliwości płatniczych organu pomocy społecznej powinna jednoznacznie wynikać z ustaleń czynionych w wydawanej przez niego decyzji. Samo stwierdzenie braku takich środków jest niewystarczające. Organ prowadzący postępowanie ma bowiem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w takim stopniu, ażeby należycie ustalić stan faktyczny, to jest zgodnie z rzeczywistością (zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a.). Powyższy obowiązek dotyczy zatem nie tylko ustalenia przesłanek, jakie w świetle przepisów powinna spełniać osoba zainteresowana, aby móc przyznać jej świadczenie, ale również postępowania wyjaśniającego, dotyczącego pozostałych okoliczności decydujących o odmowie przyznania pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 listopada 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 2 listopada 2017 r. (z którego upoważnienia działał Kierownik Sekcji Świadczeń Pomocy Środowiskowej Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]), którą przyznano M. L. zasiłek celowy z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów zakupu opału w miesiącu październiku 2017 r. w kwocie 200 zł jednorazowo. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zwanej dalej "ustawą". Przepis art. 39 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu zasiłek celowy może być przyznawany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Należy mieć jednakże na względzie, że zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Należy zatem przyznać rację organom orzekającym, że celem pomocy społecznej nie jest wyręczanie strony w zaspokajaniu wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc ta udzielana jest na podstawie przepisów wskazanej ustawy, w tym w postaci zasiłków celowych. Co istotne, decyzja w przedmiocie zasiłku celowego wydawana przez organ pomocy społecznej w oparciu o art. 39 ustawy o pomocy społecznej ma charakter uznaniowy. Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez sąd administracyjny ogranicza się do zbadania czy organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji publicznej ma bowiem obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków pieniężnych. Orzekając zatem w przedmiocie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom mieszczącym się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Nie ulega więc wątpliwości, że organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również zawsze udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Żaden z przepisów ustawy o pomocy społecznej nie zobowiązuje bowiem organów pomocy społecznej do całkowitego i pełnego pokrywania wszystkich potrzeb osób wnioskujących. Podkreślenia wymaga raz jeszcze, że przyznawane świadczenie ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych przy czynnej współpracy osób wnioskujących. Tym samym spełnienie ustawowych kryteriów kwalifikujących do przyznania pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniom. W sprawie nie było sporne, że skarżący spełniał wymagane przez ustawę kryterium dochodowe. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, skarżący urodzony w 1981 r., prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pomimo wspólnego zamieszkiwania z matką. Jego dochód wynosi 317 zł (zasiłek okresowy). Legitymuje się lekkim stopniem niepełnosprawności na czas określony. Skarżący nie pracuje, jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Wyraził chęć uczestnictwa w projekcie "Gotowi do pracy", lecz na spotkania nie uczęszcza. Skarżący jako osoba uzależniona od alkoholu odbył terapię odwykową. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. Organy rozpoznając żądanie skarżącego i wydając zaskarżone rozstrzygnięcia uwzględniły bowiem zarówno możliwości finansowe organu, jak również – w sposób jak najbardziej uzasadniony - zwróciły uwagę na fakt, iż skarżący mimo prowadzenia jednoosobowego gospodarstwa domowego mieszka z matką w jednym lokalu mieszkalnym. Jest tym samym oczywiste, że skarżący nie jest obowiązany do pokrycia wszystkich kosztów związanych z zakupem opału, lecz w zakresie tym obowiązany jest do współdziałania z matką. Organ orzekający prowadząc postępowanie wyjaśniające ustalił bowiem w jakim lokalu zamieszkuje skarżący (z akta przedstawionych Sądowi wynika, że lokal zamieszkiwany przez skarżącego ma powierzchnię 31 metrów kwadratowych) i czy osoba zamieszkująca w tym lokalu - matka skarżącego A. L. otrzymuje jakiekolwiek środki na ponoszenie wydatków związanych z ogrzewaniem lokalu. Przyznanie skarżącemu w świetle powyższych okoliczności faktycznych jednorazowo 200 zł na wydatki związane z ogrzewaniem lokalu w październiku 2017 r. nie było w ocenie Sądu dowolne. Nie zasługuje tym samym na uwzględnienie zarzut pełnomocnika skarżącego koncentrujący się na potrzebie przeprowadzenia przez organy szczegółowych ustaleń co do rzeczywistych potrzeb życiowych strony skarżącej. Zdaniem Sądu, kontrolowane decyzje - zarówno co do prawa udzielenia wnioskowanej pomocy, jak też rozmiaru przyznanej pomocy - zostały należycie uzasadnione a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego przyznając skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup opału w orzeczonej wysokości. Organom orzekającym w sprawie nie można tym samym postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o przyznaniu świadczeń we wskazanym zakresie decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżącego, jak również możliwości finansowe konkretnego ośrodka pomocy społecznej. Z nadesłanych przy odwołaniu do organu odwoławczego przez organ pierwszej instancji wyjaśnień wynika, że w miesiącu październiku 2017 r. na realizację zadań związanych z planowaną wypłatą zasiłków organ dysponował kwotą 9.169 zł, z czego wydatkował 7.319 zł. Organ przyznał siedem zasiłków na łączną kwotę 6.553,72 zł na częściowe pokrycie kosztów pobytu w zakładach opieki zdrowotnej oraz sześć zasiłków w kwocie 765,84 zł na zakup odzieży, opału, leków. Szacunkowa kwota pomocy dla jednej osoby na finasowanie zasiłków celowych w miesiącu październiku 2017 r. wynosiła - zgodnie ze wskazaną informacją - 127,64 zł. Skarżący jedynie na zakup opału otrzymał w miesiącu październiku 2017 r. 200 zł. Przytoczone kwoty jednoznacznie wskazują, że ośrodek przyznając stronom świadczenia, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy. Na zakończenie rozważań w tym zakresie trzeba zaznaczyć, że skarżący musi mieć świadomość, że organ pomocy społecznej, ze względu na ograniczone możliwości finansowe nie jest w stanie zaspokoić wszystkich zgłaszanych oczekiwań. Fakt przyznania zasiłku celowego w wysokości 200 zł może budzić niezadowolenie skarżącego, jednakże takie rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Co istotne, uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego wskazać w tym miejscu należy, że organ rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07). Należy nadto w pełni podzielić wyrażany w rzecznictwie pogląd (zob. w tej materii m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r.; sygn. akt I OSK 343/16), iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W kwestii podniesionego zarzutu naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważył, że organ winien stronie postępowania zapewnić możliwość aktywnego udziału w postępowaniu. Postawiony w tym zakresie zarzut uznać należy za zasadny, bo w aktach sprawy brak jest zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego. Jednakże zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r.; sygn. akt II OSK 1253/16). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Ponadto stwierdzone uchybienie nie miało żadnego wpływu na merytoryczną poprawność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uznawszy w reasumpcji zarzuty skarżącego za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).