III SA/Gd 320/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 2 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 2 lutego 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 12 listopada 2015 r., którą organ wymierzył [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie typu [...] poza kasynem gier. W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny strony skarżącej. Skarżąca wskazała, że poniesiona przez nią strata w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. wyniosła 361.892,78 zł. Zdaniem skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż Spółka na skutek egzekucji nałożonej na niej kary finansowej, może zostać pozbawiona środków finansowych. W świetle powyższego w ocenie strony skarżącej wniosek jest w pełni uzasadniony i konieczny. Skarżąca podniosła, iż prowadzone są wobec niej również inne postępowania dotyczące kar pieniężnych, a podstawą wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie kary pieniężnej może być również fakt prowadzenia innych postępowań dotyczących tej samej materii i powstałe z tego tytułu roszczenia pieniężne. Do wniosku załączono niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię rachunku zysków i strat za okres 03 lipca 2014 – 31 maja 2015 r. oraz kopię bilansu na dzień 31 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13 dostępne w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo wyjaśniła, iż w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji. Przedłożony przez Spółkę dokument - rachunek zysków i strat za okres 03 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. nie świadczy o utracie przez skarżącą płynności finansowej. Z analizy załączonego dokumentu wynika, że Spółka uzyskała w podanym okresie przychód z podstawowej działalności w kwocie 1.930.240,45 zł. Koszty podstawowej działalności operacyjnej kształtowały się natomiast na poziomie 2.247.133,23 zł, w tym pozostałe koszty - z wyłączeniem amortyzacji (182 709,67 zł), zużycia materiałów i energii (15 984,90 zł) oraz wynagrodzenia, ubezpieczenia i innych świadczeń (61 222,28 zł) wyniosły 1.987.216,38 zł. Mając zatem na uwadze koszty operacyjne ponoszone przez Spółkę, które doprowadziły do straty, należy zauważyć, że Spółka nie podjęła próby ograniczenia ponoszonych kosztów, mimo tego, że jak wskazuje toczą się wobec niej liczne postępowania. Nie można zgodzić się z poglądem, że miarodajnym kryterium badania jej zdolności płatniczej jest powstała strata. Przyznanie racji takiemu stanowisku oznaczałoby właśnie, że skarżąca wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości zakupów) żadnego dochodu i w rezultacie nie mogąc zapłacić wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania do zapłaty kary. Podkreślić należy, że skutki finansowe dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej są normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Skutki tej egzekucji są oczywiste i prowadzą do zmniejszenia majątku. Wykazywana przez Spółkę strata nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. Ponadto w rozpatrywanym przypadku strona skarżąca nie przedłożyła żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego Spółki np. deklaracji podatkowych czy też wyciągów z rachunków bankowych lub lokat. W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy kwotą nałożonej kary a dochodami Spółki. W związku z powyższym Sąd nie może przyjąć, że uiszczenie kwoty w wysokości 12 000 zł spowoduje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej Spółki oraz wyrządzenie znacznej i nieodwracalnej szkody. Stwierdzenie zaś, że w stosunku do [...] Sp. z o.o. w [...] toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie świadczy w żaden sposób o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Zdaniem Sądu rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Nadmienić ponadto należy, że brak jest podstaw prawnych do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod kątem zasadności wniesionej skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.