III SA/Gd 329/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: 1. przyznać adwokatowi A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, obejmujące udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji; 2. oddalić wniosek w pozostałej części. Skarżącej E. H. zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 329/18, prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Izba Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej z urzędu - adwokata A. P. Wyznaczony adwokat brał udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, albowiem zapoznał się z aktami sprawy, a następnie złożył w dniu 29 sierpnia 2018 r. pismo przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, domagając się przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwoty 5,20 zł za nadanie listem poleconym przesyłki zawierającej to pismo. Pismem z dnia 5 października 2018 r. pełnomocnik wniósł nadto o przyznanie kwoty 5,20 zł za nadanie listem poleconym przesyłki zawierającej wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej jako: "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.) opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 4 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia określono okoliczności, których wystąpienie uzasadnia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4. Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 240 zł. W ocenie referendarza sądowego przedmiotowa kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie jest znaczny. Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %). W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynosi 295,20 zł. Odnosząc się natomiast do wniosku o zwrot wydatków tytułem kosztów korespondencji w łącznej wysokości 10,40 zł przypomnieć należy, że zgodnie z przywołanym wyżej art. 250 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wymienionych we wniosku wydatków obejmujących koszty korespondencji pełnomocnik z urzędu nie udokumentował, a ponadto kosztów tych nie można zaliczyć do kategorii niezbędnych wydatków. Użyte w tym przepisie pojęcie "niezbędnych wydatków" nie zostało przez ustawodawcę sprecyzowane. Niemniej nie powinno budzić wątpliwości, że niezbędnym wydatkiem jest tylko taki wydatek, którego konieczność poniesienia jest bezpośrednio związana z ochroną interesu prawnego mocodawcy w toku prowadzonego postępowania sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w związku z tym, że zakres wydatków profesjonalnego pełnomocnika nie może być rozszerzany na wydatki drobne i zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego. Do takich wydatków orzecznictwo zalicza m.in. wydatki na korespondencję (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12; z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 626/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro bowiem sporządzanie i wnoszenie przez pełnomocnika pism procesowych w imieniu strony dokonywane jest w ramach pełnomocnictwa do prowadzenia danej sprawy, to wynagrodzenie, które jest mu należne za prowadzenie tej sprawy, obejmuje również wynagrodzenie za czynności polegające na sporządzaniu i składaniu pism procesowych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 611/04, Lex nr 154458). W tej sytuacji koszty związane z prowadzeniem korespondencji, jako wykraczające poza zakres niezbędnych kosztów postępowania nie mogły podlegać zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1531/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Podzielając przedstawiony pogląd stwierdzić trzeba, że wniosek pełnomocnika o zwrot kosztów korespondencji jest nieuzasadniony. W ocenie referendarza sądowego przyznane wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącej w pierwszej instancji obejmuje również wydatki na korespondencji związane z prowadzeniem sprawy. Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.