III SA/Gd 335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi D.E. na rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 19 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] wydanym w dniu 23 stycznia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie m.in. art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zawiesił sierż. szt. D. E. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 23 stycznia 2018 r. do dnia 23 kwietnia 2018 r. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś termin rozliczenia z zadań służbowych określono na 7 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji. Od powyższego rozkazu D. E. złożył odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 19 lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy o Policji, w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przesłanką faktyczną zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych był fakt przedstawienia w dniu 23 stycznia 2018 r. przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. zarzutów popełnienia przestępstwa w prowadzonym śledztwie sygn. akt [...], o następującej treści: I. w okresie od 15 kwietnia 2016 roku do 17 kwietnia 2016 roku, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przebywając w różnych miejscowościach na terenie województwa [...], będąc funkcjonariuszem Policji zatrudnionym w Oddziale Prewencji Policji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w G., wykorzystując informacje uzyskane w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi, przekazał osobom nieuprawnionym, tj. J. O. oraz P. Z. informację o planowanych w dniu 16 kwietnia 2016 roku oraz o innych terminach policyjnych działań na terenie S. pod nazwą "Bezpieczny [...]" skierowanych na eliminowanie z ruchu kierowców będących pod wpływem alkoholu lub środków odurzających i wskazał miejsca, w których mogą uniknąć kontroli lub liczyć na łagodne potraktowanie, z prośbą o przekazanie tej informacji kolejnym nieuprawnionym osobom w celu ich ostrzeżenia, przez co naraził prawnie chroniony interes, tj. o przestępstwo z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 12 kk II. w 26 kwietnia 2016 roku w K., będąc funkcjonariuszem Policji zatrudnionym w Oddziale Prewencji Policji w Komendzie Wojewódzkiej Policji w G., przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że w celu sprawdzenia w policyjnych bazach danych, czy R. P. uprzednio zatrzymany 13 kwietnia 2016 roku przez policjantów z KPP w K. w związku z popełnieniem przestępstwa z art. 178a § 1 kk, może nadal poruszać się pojazdami mechanicznymi, bez obawy ujawnienia powyższego faktu w systemach policyjnych, dokonał za pośrednictwem funkcjonariusza policji M. M. sprawdzenia w bazach: Nowe SWD, CEPIK, SPP, KSIP pod legendą, iż o godzinie 7:35 dokonał on legitymowania w ramach interwencji własnej na ul. [...] w K. R. P. w związku z przejściem przez niego przejściem dla pieszych na czerwonym świetle, następnie dokonał nieprawdziwego wpisu w notatniku służbowym, iż za wykroczenie zwrócono uwagę, w sytuacji gdy R. P. wykroczenia nie popełnił, gdyż w tym czasie przebywał w D., po czym ujawnił informację uzyskaną w związku z wykonywaniem czynności służbowych R. P., czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Organ wyjaśnił, że w sprawie bezsporne było to, że czyn zarzucony policjantowi stanowi przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - dlatego też zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 ustawy o Policji było obligatoryjne i w pełni uzasadnione. Obowiązek ten skutkował wydaniem Rozkazu Personalnego nr [...] z dnia 23 stycznia 2018 r. stanowiącego podstawę do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Dalej podano, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji funkcjonariusz musi być osobą niekaraną i posiadać nieposzlakowaną opinię. Przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego dyskredytuje policjanta i pozbawia takiej cechy. Na podstawie zarzutów prokuratorskich i okoliczności popełnionych czynów stwierdzono, że było to świadome i celowe działanie, wyczerpujące znamiona przestępstwa określonego w art. 266 § 2 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 231 §1 kk, w zb. z art. 266 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Organ wyjaśnił też, że opisane działanie stoi w sprzeczności z rotą ślubowania, którą składa funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby określoną w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji prawidłowo zastosował instytucję zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta na okres 3 miesięcy. Wskazany czasokres odsunięcia policjanta od wykonywania obowiązków służbowych ma m.in. na celu wyjaśnienie jego sytuacji prawnej, określonej w postępowaniu karnym. Dalej podano, że fakt zawieszenia w czynnościach służbowych nie przesądza o winie policjanta, bowiem do jej orzekania uprawniony jest wyłącznie sąd. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 108 k.p.a. stwierdzono, że decyzja uzasadniająca nadanie przedmiotowemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności jest podyktowana dobrem służby, ponieważ w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od wykonywania zadań służbowych policjanta, na którym ciąży zarzut usiłowania popełnienia przestępstwa o charakterze umyślnym i ściganym z oskarżenia publicznego. Niezasadny był też zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ organ dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niezbędnego do prawidłowego załatwienia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję D. E. wniósł o uchylenie rozkazów personalnych (decyzji) organów obu instancji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucono naruszenie: ̶ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, ̶ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie polegające na wydaniu rozkazu personalnego bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, częściowo wadliwie ocenionego, które doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnionym i koniecznym było zawieszenie w czynnościach służbowych odwołującego się na maksymalny dopuszczalny ustawą okres 3 miesięcy, podczas gdy w rzeczywistości wystarczającym było zawieszenie skarżącego na okres krótszy, ̶ art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać motywację organu administracji, co do zasadności zastosowania maksymalnego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a także niewskazanie przyczyn dla których orzeczenie okresu krótszego byłoby niewystarczające, ̶ art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na maksymalny okres 3 miesięcy w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na maksymalny okres wskazany w ustawie. Skarżący w uzasadnieniu skargi kwestionował okres zawieszenia w czynnościach służbowych twierdząc, że powinien być to krótszy czas niż 3 miesiące. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie powinien był uwzględnić nienaganny przebieg służby skarżącego, fakt że stawiany skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa ma charakter jednostkowy i incydentalny, jak również okoliczność, iż skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. W ocenie skarżącego, organ nie uwzględnił na korzyść skarżącego, że prokurator prowadzący postępowanie przygotowawcze nie zastosował żadnych środków zapobiegawczych. Skarżący pragnie doprowadzić do oczyszczenia jego osoby z niesłusznie postawionych oskarżeń jednakże na obecnym etapie postępowania przygotowawczego, nie posiada on dostępu do materiałów śledztwa prowadzonego przeciwko jego osobie i nie ma możliwości szybkiego ustosunkowania się do dowodów, na podstawie których, prokurator wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Doprowadziło to do wadliwego ustalenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnionym i koniecznym było zawieszenie w czynnościach służbowych odwołującego się na maksymalny dopuszczalny ustawą okres 3 miesięcy, podczas gdy w rzeczywistości wystarczającym było zawieszenie skarżącego na okres krótszy. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, ponieważ z uzasadnienia rozkazu personalnego nie można wywnioskować jakimi przesłankami kierował się organ utrzymując w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie - "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19 lutego 2018 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 23 stycznia 2018 r., którym D. E. (dalej jako - "skarżący") został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., zwanej dalej również - "ustawą"), a także rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjantów w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. z 2002 r., nr 120, poz. 1029). Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych w oparciu o w/w przepis jest możliwe w razie wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego, czyli tej fazy postępowania, która toczy się przeciwko osobie. Faza ta zaczyna się z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, przy czym "wydanie" postanowienia to nie tylko sporządzenie postanowienia, ale jednoczesne ogłoszenie tego postanowienia danej osobie i przesłuchanie tej osoby jako podejrzanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 358/15; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 60/14). Z akt postępowania wynika, że postanowieniem z dnia 2 stycznia 2018 r. sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. przedstawił skarżącemu zarzuty przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków, ujawnienia informacji uzyskanych w związku z wykonaniem czynności służbowych, tj. o przestępstwo z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (treść zarzucanych czynów objętych ww. postanowienia została przywołana na początku niniejszego uzasadnienia). Bezsporne było sprawie, że zarzuty zostały ogłoszone skarżącemu w dniu 23 stycznia 2018 r. Nie było również kwestionowane, że czyny zarzucane policjantowi stanowią przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Tym samym zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy, zostały spełnione przesłanki zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Innymi słowy, zawieszenie było uzasadnione. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może odnieść skutku, gdyż ustawodawca nie pozostawił wyboru co do zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy i przepis ten musi obligatoryjnie znaleźć zastosowanie w sytuacji, w której wszczęto przeciwko policjantowi postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r., II SA/Wa 242/12). Dla zastosowania wobec policjanta środka z art. 39 ust. 1 ustawy, wystraczającą przesłanką był fakt wszczęcia postępowania karnego, która uzasadnia obawę o należyte wykonywanie obowiązków przez policjanta. Zadaniem organu Policji, przełożonego policjanta, nie jest badanie okoliczności czynu i ostateczne przesądzanie o zawinieniu (na co też prawidłowo zwrócono uwagę w zaskarżonym rozkazie). Kwestie te są istotne z punktu widzenia postępowania karnego, natomiast nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis art. 39 ust. 1 ustawy o Policji jest w istocie przepisem ochronnym, a instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na policjancie zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z 12 lutego 2016 r., I OSK 2032/14). Zatem zawsze gdy wystąpi przesłanka obligatoryjnego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach, właściwy przełożony ma obowiązek wydania decyzji o zawieszeniu. Sam zwrot "zawiesza się w czynnościach" oznacza dla właściwego przełożonego służbowego prawny nakaz wydania niekorzystanego dla strony rozstrzygnięcia. Jak wynika z treści wniesionej skargi oraz odwołania, skarżący nie zgadzał się z okresem czasu na jaki został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych, tj. z okresem 3 miesięcy. W jego ocenie, okres ten powinien być znacznie krótszy. Jak podnosił w odwołaniu, wystarczającym okresem zawieszenia był okres - 7 dni. Zatem istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczyła zasadności przyjętego przez organy 3 miesięcznego okresu czasu na jaki skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych. Jak wynika z treści art. 39 ust. 1 ustawy, okres na jaki można zawiesić policjanta w czynnościach służbowych wynosi do 3 miesięcy. Jest to maksymalny okres zawieszenia. Organy nie przekroczyły więc ustawowej granicy wyznaczającej długości zawieszenia w czynnościach służbowych. Niewątpliwie, długość okresu zawieszenia zależała od oceny organu (przełożonego policjanta). Organ I instancji przyjął, że powinien wynosić 3 miesiące z uwagi, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia rozkazu personalnego, na dotychczasowy przebieg służby skarżącego, zaznaczając, że okres ten mieści się w granicach określonych przepisem ustawy. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonym rozkazie personalnym, aprobując stanowisko organu I instancji, dotyczące przyjętego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, dodatkowo uzasadnił reprezentowane w tym zakresie stanowisko. Czasokres odsunięcia od czynności, jak podnosił organ odwoławczy ma na celu wyjaśnienie sytuacji prawnej skarżącego określonej w postępowaniu karnym, równocześnie ma pozwolić na ocenę zdarzenia w kontekście możliwości dalszego korzystania z uprawnień policjanta - jako funkcjonariusza publicznego. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy wyjaśniły, że wydając zaskarżony rozkaz kierowały się przed wszystkim dobrem służby. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja dotyczyła zwłaszcza nadanego rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy ją w pełni podzielić. Należy tu wskazać, że dobro służby, czyli - cel jakiemu ma służyć zawieszenie w obowiązkach służbowych wiąże się z powinnością realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego oraz na konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby. Podnieść należy, że choć pojęcie "dobro służby" nie jest prawnie zdefiniowane to w doktrynie i w orzecznictwie jego znaczenie jest ugruntowane. Wskazuje się, że składają się na nie dobra szczegółowe, tj. dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych (por. wyroki WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2014 r., II SA/Bk 1225/13; WSA w Warszawie z 27 maja 2015 r., II SA/Wa 2291/14;WSA w Krakowie z 18 maja 2017 r., III SA/Kr 305/17). Zgodzić się też należy z organem, że policjant, wobec którego toczy się postępowanie karne, traci nieposzlakowaną opinię i w ten sposób podważa zaufanie do organów Policji. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 ustawy, służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii. Nadto, co jest ważne w okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący został obwiniony o czyny mające związek z pełnieniem służby i polegające na naruszeniu dyscypliny poprzez przekroczenie uprawnień służbowych, tj. ujawnienie informacji związanych ze służbą. Taki charakter zarzucanego przewinienia powodował, że skarżący przestał dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zadań służbowych. Policja może wykonywać sprawnie swoje zadania tylko przy wsparciu społecznym. Trudno byłoby jej, zatem sprawnie funkcjonować, gdyby utraciła ona zaufanie społeczeństwa. Niewątpliwie fakt, że osoba wobec której toczy się postępowanie karne nadal pełni służbę tak jakby się nic nie stało, znacznie przyczyniłby się do utraty zaufania przez Policję. Słuszne było więc zawieszenie na kwestionowany przez skarżącego okres, jak i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., gdyż przemawiał za tym ważny interes społeczny, jakim było czasowe odsunięcie od służby policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa polegającego na niewłaściwym wykonywaniu obowiązków służbowych. Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od wykonywania zadań służbowych policjanta, na którym ciąży zarzut usiłowania popełnienia przestępstwa o charakterze umyślnym i ściganym z oskarżenia publicznego, a także ocenianym w opinii społecznej jako szczególnie rażące naruszenie zasad etycznych i obowiązujących norm życia społecznego. Tak więc organy podejmując decyzję w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych dostatecznie wykazały, z jakich powodów zawieszenie było konieczne, a przede wszystkim dlaczego zdecydowano się na 3 miesięczny okres zawieszania. Trafnie przy tym zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, która jest formacją mającą służyć społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa. Jakiekolwiek wątpliwości, co do posiadania takiego przymiotu, dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Nie budzi wątpliwości, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet Policji i narazić ją na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Tym samym zarzut naruszenia przez organy art. 39 ust. 1 ustawy, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie polegające na zawieszeniu w czynnościach na maksymalny okres 3 miesięcy w sytuacji, kiedy materiał zgromadzony w sprawie nie pozwał na taki okres zawieszenia, nie zasługiwał na uwzględnienie. Powoływanie się przez skarżącego na nie przyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, na nie zastosowanie wobec niego środków zapobiegawczych czy na nienaganną służbę, nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Podobnie, jak wskazywany przez skarżącego charakter czynu, który w jego ocenie, był jednostkowy i incydentalny. Można dodać, że treść stawianych przez prokuratora zarzutów, nie odzwierciedla takiej oceny w zakresie charakteru zarzucanych mu czynów. Trzeba podkreślić, że w niniejszej sprawie ocenie podlega zasadność zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, który popełnił czyn o znamionach przestępstwa w związku z wykonywaniem czynności służbowych. W świetle poczynionych rozważań, nie można podzielić poglądu skarżącego o błędnym zastosowaniu przez organ przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Jak już wskazano, przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne i zgodnie z dyspozycją art. 39 ust. 1 ustawy zawieszenie policjanta było obligatoryjne na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Organ odwoławczy nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających wyznaczenie krótszego okresu zawieszenia, przedstawiając w uzasadnieniu przekonywujące stanowisko w tym zakresie. Bezzasadny jest też zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy zebrały dostateczny materiał dowodowy, a jego ocena i rozpatrzenie było właściwe. Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia, które pozwalałoby poznać motywację organu, co do zasadności maksymalnego okresu zawieszenia. Wbrew stanowisku skarżącego, swoje stanowisko organy w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadniły, a argumentacji tej, co jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, nie sposób przypisać zarzucanej przez skarżącego dowolności. Podnieść tu należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy możliwe jest uchylenie decyzji (podobnie, jak w przypadku naruszenia art. 7, art. 8, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Ponadto, organy dostatecznie uzasadniły nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności odnosząc się m.in. do ochrony interesu służby. W związku z zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, to trzeba wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) lit. a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, aby przywołane przez stronę uchybienia w świetle poczynionych rozważań, taki charakter miały. Niewątpliwie, istnienia takiego wpływu, skarżący też nie wykazał. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego. Organ w sposób dostateczny uzasadnił swoje stanowisko, które nie nosi cech dowolności. Przedstawiona w nim argumentacja zasługuje na uwzględnienie, a uzasadnienie faktyczne jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Niewątpliwe nie mamy do czynienia z wpływem wytkniętych uchybień na wynik sprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, jak też nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.