III SA/Gd 354/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Dnia 8 września 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję, w której nie stwierdził u T. Z. choroby zawodowej: chorób układu wzrokowego wywołanych czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi, wymienionych w pozycji 25 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr132, poz.115) . Wskutek odwołania T. Z. sprawę rozpatrzył ponownie organ II instancji – Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] i decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Skargę na powyższą decyzję złożył T. Z. podnosząc, że stan zdrowia skarżącego ciągle się pogarsza i wymaga on pomocy przy codziennych czynnościach. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 11 marca 2010r. w sprawie sygn. akt IIISA/Gd 52/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 22 grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 8 września 2008 r. W rozstrzygnięciu Sąd wskazał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia przez organy obu instancji, utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r. wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. Jednocześnie Sąd podkreślił, że organy administracji będą miały w tej sytuacji możliwość ponownej wnikliwej analizy sytuacji faktycznej strony skarżącej i rozpoznania sprawy w oparciu o obowiązujący stan normatywny tj. z zastosowaniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz.869). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "A" S.A w [...]. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1204/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Decyzją nr [...] z dnia 4 maja 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ponownie nie stwierdził u T. Z. choroby zawodowej: chorób układu wzrokowego wywołanych czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi, wymienionych w pozycji 25 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Wydając powyższą decyzję organ I instancji powołał się na orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 31 stycznia 2008 r. oraz orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w [...] z dnia 30 maja 2008 r. a także na ocenę narażenia zawodowego sporządzoną dnia 5 kwietnia 2011 r. Organ stwierdził, że wskazane orzeczenia lekarskie zostały poprzedzone specjalistycznymi badaniami, których wynik nie pozwalał na rozpoznanie u strony choroby zawodowej, o której mowa w poz. 25 ww. wykazu chorób zawodowych. W ocenie organu warunki pracy nie mogły też stwarzać możliwości powstania choroby zawodowej. W odwołaniu T. Z. wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie uchylenie decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji. Wniesiono o ponowne przeprowadzenie badań lekarskich przez inną uprawnioną instytucję w celu stwierdzenia pogarszającego się stanu zdrowia odwołującego się oraz - przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków- pracowników "A" S.A. na okoliczność świadczenia pracy w warunkach szkodliwych i zagrażających życiu. Nadto strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie i nie rozpoznanie całości zgromadzonego materiału. Odwołujący się podniósł, że jedyną przyczyną wystąpienia u niego choroby zawodowej było oddziaływanie niekorzystnego środowiska pracy ale informacje te zostały zignorowane przez organ inspekcji sanitarnej. Do pisma dołączono kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 14 stycznia 2011 r. potwierdzającą ostatni pobyt w szpitalu odwołującego się. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia 29 czerwca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżona odwołaniem decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnione jednostki medyczne. Jak wskazał WOMP w [...], rozpoznane u strony niewielkiego stopnia zmiany w soczewce oka - początkową zaćmę związaną z wiekiem, nie zostały spowodowane warunkami pracy skarżącego. Podobnie IMP w [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby wywołanej czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi. Ponieważ ww. jednostki nie rozpoznały choroby zawodowej, nie została spełniona jedna z przesłanek do stwierdzenia wskazanej choroby zawodowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku T. Z. podniósł, iż nie sposób uznać aby w postępowaniu przed organami I i II instancji wyjaśnione zostały wszelkie istotne okoliczności sprawy, a stan faktyczny sprawy ustalony został zgodnie z art. 7 k.p.a. Skarżący wielokrotnie w toku postępowania wskazywał na pogarszający się stan swojego zdrowia oraz znaczny upływ czasu od momentu wydania orzeczeń lekarskich, na których opierają się organy, wnioskując jednocześnie o ponowne przeprowadzenie badań lekarskich. Wnioski te rozpatrzone zostały odmownie przez organy prowadzące postępowanie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie argumentując, iż w jego ocenie nie zaszła konieczność uzyskania w sprawie kolejnego orzeczenia lekarskiego, skoro orzeczenia z roku 2008 w sposób wyczerpujący wyjaśniają wszelkie wątpliwości, są spójne i nie budzą wątpliwości. Zdaniem organu II instancji organy administracji obydwu instancji zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i wnikliwie go rozpatrzyły. Ponieważ warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej rozpoznanie, to w przypadku braku takiego rozpoznania decyzja, o której mowa powyżej nie może być wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z ze. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wbrew jej argumentacji nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa. Rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy poprzedzić wskazaniem, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tamo, LexisNexis, Warszawa 2008 r). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392). Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd był zatem związany ustaleniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 245/09 i w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie II OSK 1204/10. WSA w Gdańsku, uchylając decyzje organów obu instancji, zauważył, iż zostały one wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Rozporządzenie to zostało wydane w oparciu o art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 23/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zarówno art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia), jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach - są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tych okolicznościach, mając na uwadze treść art. 178 Konstytucji RP oraz art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd odmówił zastosowania przepisów aktu rangi podustawowej - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Końcowo podkreślił, że organy administracji powinny rozpatrzyć sprawę skarżącej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 105, poz. 869), które weszło w życie w dniu 3 lipca 2009 r. W ocenie Sądu w niniejszym składzie, zaskarżona decyzja uwzględnia ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 245/09 i w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie II OSK 1204/10. W stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania w sprawie przez organy inspekcji sanitarnej, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym" (art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998r. Nr 21 poz.94 ze zm., zwanej dalej k.p.). Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 k.p.) Definicja legalna choroby zawodowej składa się więc z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r., III RN 36/98, publ. OSNP 1999/6/192 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 1998 r., I SA 786/98, System Informacji Prawnej Lex nr 45 835). Wykaz chorób zawodowych zawiera załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869). Wśród chorób zawodowych objętych rozporządzeniem w poz. 25 wymieniono choroby układu wzrokowego wywołane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi, przy czym okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym przy tego rodzaju schorzeniu wynosi – w przypadku zaćmy – 10 lat. Z przytoczonych przepisów wynika, że przedmiotem badania organów inspekcji sanitarnej są okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego miedzy chorobą zawodową, a tymi warunkami. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Zatem jednym z warunków wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez jednostki diagnostyczne, o których mowa w § 5 rozporządzenia. W sprawie niniejszej postępowanie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w poz. 25 wykazu chorób zawodowych - choroby układu wzrokowego wywołane czynnikami fizycznymi, chemicznymi lub biologicznymi - zaćmy. Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także Sądu Najwyższego przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie dawnego i obecnego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok z dnia 24 marca 2000 r., I SA 2334/99; z dnia 8 listopada 2000 r., I SA 664/00; z dnia 11 grudnia 2001 r., I SA 746/99 - niepubl.). Również w wyroku z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97 (ONSA 1998, z. 4, poz.150) NSA wypowiedział się o wiążącym dla organów inspekcji rozpoznaniu choroby w orzeczeniu lekarskim, stwierdzając, że organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Zatem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, iż bez orzeczenia lekarskiego - opinii, bądź sprzecznie z nim, organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Takie stanowisko, akceptowane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, przedstawione zostało w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r. (sygn. akt OPS 3/02). Również tutejszy Sąd w sprawie III SA/Gd 308/10 w wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. wydanego na tle stanu faktycznego objętego przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przyjął, że: 1. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez uprawniony organ niezbędne jest rozpoznanie choroby wskazanej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowa występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. 2. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. 3. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, zaś orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby. W kontekście powyższych uwag należy rozumieć związanie organu opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. ( LEX nr 625796). Jak wynika z akt sprawy przyczyną nie stwierdzenia choroby zawodowej u T. Z. jest nierozpoznanie takiego schorzenia przez uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki orzecznicze lekarskie obu szczebli. Jak przedstawiono powyżej, zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] jaki i Instytut Medycyny Pracy w [...], uprawnione w czasie prowadzenia postępowania do rozpoznawania chorób zawodowych u osób skierowanych z podejrzeniem takiej choroby, zgodnie i konsekwentnie orzekły, że u T. Z. nie rozpoznają jednostki chorobowej znajdującej się w wykazie stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych pod poz. 25. Skarżący myli się, podnosząc w skardze na decyzję z dnia 15 czerwca 2011r., że decyzję tę podjęto bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt, organ I instancji, po uzyskaniu orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 31.01.2008 r., wziął pod uwagę przy orzekaniu, orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w [...] nr [...] z dnia 30.05.2008 r., czyli – jednostki orzeczniczej lekarskiej II stopnia właściwej w sprawie orzekania o chorobach zawodowych, do której odwołał się skarżący od orzeczenia WOMP w [...]. Jak wyjaśniono w orzeczeniu IMP w [...] " stwierdzone zmiany w soczewce oka są zmianami niecharakterystycznymi dla zmian powstałych w wyniku narażenia na ponadnormatywne natężenie na pole elektromagnetyczne", a stwierdzono "niewielkiego stopnia zmiany w soczewce oka początkową zaćmę związaną z wiekiem". Jak wyjaśniono powyżej, w orzecznictwie w sprawie chorób zawodowych przyjmuje się, że organy inspekcji sanitarnej orzekające o stwierdzeniu choroby zawodowej nie mogą tego uczynić wbrew orzeczeniom lekarskim. Oba omówione wyżej orzeczenia zgodnie stwierdzają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu wzroku – zaćmy wywołanej czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy skarżącego. W opisanej sytuacji nie można zasadnie zarzucić, że zaskarżone decyzje organów sanitarnych, w tym w szczególności - decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 29 czerwca 2011 r. podjęta została z naruszeniem prawa – przepisów art. 7 i 77 kpa. Skarżący myli się uważając, że jednostki orzecznicze lekarskie powołane do rozpoznania chorób zawodowych winny przeprowadzać swego rodzaju kompleksowe badania skarżącego w poszukiwaniu choroby zawodowej "odpowiedzialnej" za złe samopoczucie skarżącego. Obowiązków takich nie przewidują przepisy wymienianego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, na podstawie których orzekano w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, nie stwierdziwszy, by zaskarżone decyzje podjęto z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę T. Z., jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art.151 cyt. na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.