III SA/Gd 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2014 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 31 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia 31 marca 2014 r. (nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]) o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2014 r. sierżanta G. B. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Rozkazem personalnym z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]) Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z zm.), z dniem 24 lutego 2014 r. zwolnił ze służby G. B. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a.") rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozkazem personalnym z dnia 27 października 2011 r. wymieniony został zwolniony ze służby z dniem 15 listopada 2011 r. z powodu stwierdzenia przez organ oczywistości popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (tj. w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji). Czyn ten był przedmiotem aktu oskarżenia i postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w K. (sygn. akt IIK 428/13). Rozkaz o zwolnieniu został utrzymany w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, a następnie skarga oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 118/12). Wyrokiem z dniu 12 września 2013 r. sygn. akt IIK 428/13 Sąd Rejonowy w K. uniewinnił G. B. od popełnienia wyżej wskazanego czynu zabronionego. Zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, wobec policjanta zwolnionego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 42 ust. 1-6. Prawomocny wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym pełni rolę orzeczenia przywracającego policjanta z mocy prawa do służby. Artykuł 42 ust. 7 wskazanej ustawy ma zastosowanie w sytuacji, gdy działalność organów administracji nie była wadliwa, natomiast niezasadne okazało się zarzucanie zwolnionemu policjantowi popełnienia przestępstwa. W myśl natomiast art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 43 ust. 3 powyższej ustawy. Wyrok uniewinniający G. B. uprawomocnił się w dniu 24 grudnia 2013 r. i był to dzień, w którym policjant został przywrócony do służby na stanowisko równorzędne. Termin do zgłoszenia gotowości do niezwłocznego podjęcia służby upłynął zatem w dniu 31 grudnia 2014 r. Wymieniony nie zgłosił się w wymaganym okresie gotowości do podjęcia służby, a w dniu 3 stycznia 2014 r. telefonicznie powiadomił pracownika Zespołu Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w K. o tym, że uprawomocnił się wyrok uniewinniający i zgłosił gotowość do podjęcia służby. W dniu 7 stycznia 2014 r. złożył pisemnie prośbę o przywrócenie do służby zgłaszając swoja gotowość do jej niezwłocznego podjęcia. W piśmie poinformował, że dnia 3 stycznia 2014 r. dowiedział się w Sądzie o uprawomocnieniu wyroku uniewinniającego wnosząc o uzyskanie odpisu. W raporcie z dnia 9 stycznia 2014 r. wyjaśnił, że prokurator zapowiedział złożenie apelacji, więc wraz ze swym obrońcą śledził etapy postępowania. Z powodu opieki nad małoletnim synem oraz dni wolnych związanych ze Świętem Bożego Narodzenia i Nowym Rokiem informację o uprawomocnieniu wyroku uzyskał dopiero w dniu 3 stycznia 2014 r. Komendant Powiatowy Policji rozpatrując sprawę uwzględnił okoliczności, że wymieniony policjant winien znać prawo oraz w trakcie postępowania karnego korzystał z usług profesjonalnego pełnomocnika. Również z jego wyjaśnień wynika, że miał on świadomość uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego w dniu 24 grudnia 2013 r. Organ podsumował, że wskazany w art. 42 ust 2 ustawy o Policji termin ma charakter materialny i w zaistniałej sytuacji organ miał obowiązek zwolnić policjanta. Zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. jest uzasadnione interesem społecznym wynikającym z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań. Odwołując się od rozkazu o zwolnieniu G. B. zarzucił mu naruszenie art. 42 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 ustawy o Policji, a także błędne ustalenia faktyczne dotyczące możliwości wglądu w akta sprawy karnej. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 31 marca 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że znając ostateczną datę do wniesienia przez prokuratora apelacji oraz korzystając z profesjonalnej pomocy prawnej G. B. miał świadomość, kiedy przedmiotowy wyrok uniewinniający stał się prawomocny. Można zatem przyjąć, że wykazał się on nienależytą dbałością o swoje interesy. Ponieważ policjant nie zgłosił gotowości podjęcia służby w ciągu 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego, należało orzec o zwolnieniu go ze służby. Organ zakwestionował powoływany przez odwołującego się fakt, iż w październiku 2012 r. został wydany pierwszy wyrok uniewinniający, w oparciu o który strona zgłaszała osobiście juz wtedy osobiście gotowość do służby. W ocenie organ odwoławczego wcześniejsze przejawy woli powrotu na służbę nie mogą być brane pod uwagę, gdyż nie stanowiły czynności przewidzianej w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji dokonanej po wyroku. Próby uzyskania informacji o uprawomocnieniu wyroku uniewinniającego są niewątpliwe, ale w sytuacji tzw. niepewności prawnej policjant powinien podjąć próbę zgłoszenia gotowości do pojęcia służby. G. B. zaskarżył powyższy rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia rozkazu organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ zaniechał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i należytego rozpatrzenia go. Zwrócił uwagę, że zostały wydane dwa wyroki uniewinniające. Pierwszy raz skarżący został uniewinniony wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt IIK 443/12, który następnie został zaskarżony przez Prokuratora Rejonowego w S. Sąd Okręgowy w G. uchylił ww. wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W dalszej kolejności ta sama sprawa karna została zarejestrowana pod nową sygnaturą IIK 428/13 i zakończyła się wydaniem drugiego wyroku uniewinniającego skarżącego w dniu 12 września 2013 r. sygn. akt IIK 428/13. Podkreślił przy tym, że gotowość do podjęcia służby wyraził już po pierwszym wyroku uniewinniającym z dnia 17 października 2012 r. W okresie od dnia 24 grudnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. systematycznie - osobiście i za pośrednictwem swojego pełnomocnika - występował do Sądu Rejonowego w K. z zapytaniem, czy wpłynęła apelacja prokuratora. We wskazanym okresie były jedynie cztery dni robocze. W dniu 31 grudnia 2013 r. uzyskał z Sądu Rejonowego w K. informację, że akta sprawy nie wróciły jeszcze z wypożyczenia z Prokuratury Rejonowej w S. Pracownik Sądu Rejonowego nie był w stanie podać skarżącemu w sposób jednoznaczny, że wyrok uniewinniający uprawomocnił się w dniu 24 grudnia 2013 r., bowiem nie wykluczano, iż apelacja wpłynie wraz z aktami sprawy po Nowym Roku. W dniu 3 stycznia 2014 r. skarżący dowiedział się, że akta sprawy wpłynęły do Sądu Rejonowego w K. w dniu 31 grudnia 2013 r. w godzinach popołudniowych. Okazało się, że prokurator nie złożył apelacji i skarżący niezwłocznie ponowił swoją gotowość podjęcia służby. Wykładnia art. 42 ust. 2 ustawy o Policji wiążąca fakt przywrócenia do służby z datą uprawomocnienia się wyroku, bez uwzględnienia powiązanego z tym faktem uprawnienia policjanta (i jego obowiązku) do zgłoszenia gotowości do podjęcia służby w terminie 7 dni, powoduje że dochodzi do naruszenia tego uprawnienia i jest sprzeczna z jedną z naczelnych zasad wykładni prawa – dyrektywą nie pozwalającą na interpretację przepisu w sposób ograniczający uprawnienie przyznane i gwarantowane jednostce w normie prawnej. Jeżeli z przepisu wynika, że policjant może złożyć oświadczenie woli o gotowości niezwłocznego podjęcia służby po przywróceniu do służby w terminie 7 dni, to w pierwszej kolejności musi istnieć obiektywna możliwość ustalenia, że wyrok stał się prawomocny i doszło do przywrócenia policjanta do służby. Zdaniem skarżącego art. 42 ust. 2 ustawy o Policji nie obliguje zwolnionego policjanta do antycypowania prawomocności orzeczenia. O ile w wypadku orzeczeń karnych zapadających w drugiej instancji ustalenie prawomocności wyroku nie rodzi trudności, o tyle w wypadku orzeczeń wydanych w pierwszej instancji ustalenie prawomocności wyroku następuje praktycznie zawsze z datą wsteczną. Moment, w którym zachodzi możliwość obiektywnego ustalenia w jakiej dacie uprawomocnił się wyrok uniewinniający może następować w późniejszym terminie. Nie trudno sobie wyobrazić hipotetycznie, na tle sprawy karnej skarżącego, że prokurator mógłby złożyć apelację w dniu 31 grudnia 2013 r. i taką informację uzyskałby skarżący. Okazałoby się jednakże, iż apelacja zawiera braki formalne, np. brak podpisu, a prokurator wezwany do ich usunięcia nie uczyniłby tego w zakreślonym terminie. Pismo zostałoby uznane za bezskuteczne (art. 120 § 2 k.p.k.), a prawomocność wyroku stwierdzono by z wielotygodniową datą wsteczną. Już ten, hipotetyczny jedynie, ale możliwy do wystąpienia przypadek nie pozwala uznać, aby dokonana przez organy wykładania powoływanego przepisu była prawidłowa. W ocenie skarżącego określenie "(...) w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości (...)" winno być interpretowane w sposób uwzględniający funkcję instytucji zgłoszenia gotowości (możliwość podjęcia świadomej decyzji o powrocie do służby i skorzystania z sanującego rozwiązania - przywrócenia do służby z mocy ustawy) i uwzględniać datę ustania niepewności, co do prawomocności wyroku pierwszej instancji. Dopiero w takim momencie można oczekiwać, że policjant będzie mógł zrealizować swoje uprawnienie i złożyć stosowne oświadczenie woli. Wiedza policjanta o prawomocności orzeczenia nigdy nie będzie wyprzedzać w tym przedmiocie wiedzy podmiotu orzekającego w sprawie karnej. A zatem, stwierdzenie prawomocności wyroku sądu pierwszej instancji, jako czynność techniczna, winna zakreślać początek 7-dniowego terminu do zgłoszenia gotowości. Jedynie takie, łączne rozumienie zestawionych w art. 42 ust. 2 powoływanej ustawy pojęć "przywrócenie" i "zgłoszenie" pozwalać będzie na zachowanie funkcjonalności tego przepisu. Niezależnie od powyższego skarżący podkreślił, że przed uprawomocnieniem wyroku uniewinniającego wielokrotnie zgłaszał gotowość niezwłocznego podjęcia służby, co powinno być wzięte pod uwagę przez organy orzekające. Organ odwoławczy wyraził oczekiwanie, że skarżący mógł po 24 grudnia 2013 r. zgłosić gotowość do podjęcia służby niezależnie od wiedzy o prawomocności lub braku prawomocności wyroku, więc możliwość dokonania aktu realizującego uprawienie zwolnionego policjanta ze skutkiem zawieszającym winna dotyczyć każdego etapu postępowania międzyinstancyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Podniósł, że organ orzekający nie jest uprawniony do czynienia domniemania o podtrzymaniu woli podjęcia służby wyrażonej przed uprawomocnieniem się wyroku uniewinniającego. Powołując się na orzecznictwo twierdził, że termin określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji zaczyna biec od chwili uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 31 marca 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]) o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2014 r. sierżanta G. B. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 42 ust. 2 oraz ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3, przy czym przepis art. 41 ust. 3 ustawy stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W myśl natomiast art. 42 ust. 7 ustawy przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Powołane przepisy – należące do instytucji przywrócenia policjanta do służby (art. 42 ustawy) – określają warunki reaktywacji stosunku służbowego w odniesieniu do funkcjonariusza uprzednio zwolnionego ze służby w następstwie zaistnienia jednej z sytuacji opisanych w art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 ustawy. Wynika z tego, że - w przypadku policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 (tj. zwolnionego na skutek popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie) - podstawą do przywrócenia go do służby na stanowisko równorzędne jest stwierdzenie faktu zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym tego policjanta. W takim wypadku wydanie wyroku uniewinniającego funkcjonariusza od stawianego mu zarzutu popełnienia przestępstwa będącego podstawą do jego zwolnienia skutkuje: 1/ samoistną (z mocy prawa) reaktywacją rozwiązanego stosunku służbowego, bez konieczności wydawania w tym przedmiocie odrębnej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 568/06, LEX nr 290659); 2/ przywróceniem policjanta do służby z dniem uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego, gdyż dopiero prawomocny wyrok wywołuje skutki prawne, wiążąc strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 72/10, LEX nr 674891). Mając powyższe na uwadze należy dojść do wniosku, że dla skutecznego prawnie skorzystania przez uniewinnionego funkcjonariusza z uprawnienia przywrócenia go do służby konieczne jest łączne wypełnienie przesłanek określonych w art. 42 ust. 2 ustawy, czyli dokonania przez funkcjonariusza zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, przy czym zgłoszenie to musi nastąpić w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego. Podkreślić należy, że zakreślony w art. 42 ust. 2 ustawy siedmiodniowy termin na zgłoszenie przez policjanta gotowości do niezwłocznego podjęcia służby rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy, a uniewinniony policjant nie ma obowiązku wyrażania gotowości powrotu do służby wyłącznie na piśmie lecz wystarczające jest wyrażenie takiej gotowości ustnie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 510/08, LEX nr 520738 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1324/11, ONSAiWSA 2014/3/41). Z akt sprawy bezspornie wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w K. II Wydziału Karnego z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt IIK 428/13) skarżący został uniewinniony od popełnienia czynu o znamionach przestępstwa (art. 178a § 1 kodeksu karnego), którego przyjęcie popełnienia legło u podstaw wydania wobec skarżącego decyzji (rozkazu personalnego) o jego zwolnieniu ze służby w Policji. Przedmiotowy wyrok uniewinniający skarżącego uprawomocnił się w dniu 24 grudnia 2013 r., a zatem w tym dniu – zgodnie z art. 42 ust. 2 w zw. z ust. 7 ustawy – rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na zgłoszenie przez skarżącego gotowości do podjęcia służby. Termin ten zatem upłynął z dniem 31 grudnia 2013 r., natomiast dopiero w dniu 3 stycznia 2014 r. ustnie (telefonicznie) skarżący zgłosił swoją gotowość do podjęcia służby. Mając na uwadze powyższą sekwencję zdarzeń należy stwierdzić, że skarżący nie dopełnił wszystkich wymogów określonych w art. 42 ust. 2 ustawy, uprawniających go do przywrócenia do służby, gdyż pomimo spełnienia warunku wyrażenia woli gotowości podjęcia służby zgłoszenie jej nie nastąpiło w wymaganym terminie. W tym miejscu należy podkreślić, że określony w art. 42 ust. 2 ustawy termin jest terminem prawa materialnego, co oznacza że tylko w jego okresie może nastąpić ukształtowanie się praw i obowiązków policjanta związanych z jego reaktywacją do służby. Uchybienie zatem tego terminu wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym, a termin ten nie jest przywracalny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 752/11, LEX nr 1139273). Biorąc powyższe pod uwagę należy skonstatować, że – wbrew zarzutom podniesionym w skardze – w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym organy dokonały prawidłowej wykładni i zastosowania art. 42 ust. 2 ustawy i w sposób prawidłowy orzekły o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem 24 lutego 2014 r., tj. w zakreślonym w art. 41 ust. 3 ustawy trzymiesięcznym terminie od dnia przywrócenia go służby, zgodnie z art. 42 ust. 2 in fine ustawy. W odniesieniu do skargi – wobec jednoznacznego i kategorycznego brzmienia art. 42 ust. 2 ustawy – podniesione w niej zarzuty i przywołane okoliczności faktyczne nie mogły, zdaniem Sądu, skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji (rozkazów personalnych). Należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków, dotyczących okoliczności usprawiedliwiających niemożność lub wyłączających możliwość zgłoszenia gotowości podjęcia służby w terminie określonym w art. 42 ust. 2 ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 82/07, LEX nr 462815). Należy raz jeszcze podkreślić, że zdarzeniem prawnym dającym początek biegu siedmiodniowego terminu określonego w art. 42 ust. 2 ustawy, jest dzień uzyskania przez orzeczenie przymiotu prawomocności, przez co należy rozumieć stan, w którym w stosunku do orzeczenia nie przysługuje środek odwoławczy. Prawomocność orzeczenia jest zatem faktem obiektywnym, niezależnym od jakichkolwiek okoliczności subiektywnych, związanych np. z wiedzą policjanta o uprawomocnieniu się orzeczenia, momentem powzięcia przez niego takiej wiedzy czy też samą możliwością jej uzyskania przez policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 749/10, LEX nr 755412). Biorąc powyższe pod uwagę, jak również mając na uwadze fakt, iż termin określony w art. 42 ust. 2 ustawy jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu, należy stwierdzić, że dla oceny prawidłowości kontrolowanych decyzji nie mogły mieć jakiegokolwiek znaczenia opisane w skardze okoliczności faktyczne, mające na celu – z jednej strony – zobrazowanie zaistniałych, obiektywnych trudności w dochowaniu przez skarżącego przedmiotowego terminu (okres świąteczny, brak możliwości uzyskania informacji nt. złożenia apelacji przez Prokuratora), a z drugiej – wykazanie podjęcia przez niego starannego działania polegającego na dochowaniu siedmiodniowego terminu od dnia powzięcia wiedzy o uzyskaniu prawomocności przez wyrok z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt IIK 428/13). Niezależnie od powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że skarżący mając świadomość, iż termin na złożenie apelacji przez Prokuratora upływał dnia 23 grudnia 2013 r. oraz tego, że art. 42 ust. 2 ustawy ustanawia siedmiodniowy termin na skorzystanie przez niego z uprawnienia do reaktywacji stosunku służbowego od zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, mógł – pomimo braku pewnej wiedzy nt. prawomocności ww. wyroku uniewinniającego (niejako z "ostrożności procesowej") – zgłosić w okresie między 24 a 31 grudnia 2013 r. swoją gotowość do podjęcia służby. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem organów, że jakiekolwiek wcześniejsze, przed dniem 24 grudnia 2013 r. (tj. datą uprawomocnienia się ww. wyroku uniewinniającego) przejawy woli skarżącego kierowane do przełożonych wskazujące na chęć jego powrotu do służby, nie mogły zostać wzięte pod uwagę przy ocenie dochowania terminu określonego w art. 42 ust. 2 ustawy. Brzmienie przepisu art. 42 ust. 2 ustawy jednoznacznie wskazuje na to, że zgłoszenie gotowości do służby przez zwolnionego policjanta (a więc oświadczenie przez niego woli powrotu do służby) winno być dokonane w siedmiodniowym terminie zawitym biorącym początek swojego biegu od dnia przywrócenia do służby czyli w rozpoznawanej sprawie od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w K. II Wydziału Karnego z dnia 12 września 2013 r. (sygn. akt IIK 428/13) o uniewinnieniu skarżącego. Z tego też powodu dla wyniku rozpoznawanej sprawy nie ma jakiegokolwiek znaczenia akcentowany przez skarżącego fakt wydania przez Sąd Rejonowy w K. w dniu 17 października 2012 r. "pierwszego" wyroku uniewinniającego skarżącego (sygn. akt IIK 443/12) i twierdzenie o tym, że już po wydaniu tego wyroku skarżący zgłaszał swoją gotowość do podjęcia służby. Z tego powodu nie można czynić organom zarzutu naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) poprzez niepełne zgromadzenie i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego. Kończąc należy – w odniesieniu do zarzutu skargi – raz jeszcze podkreślić, że wobec jednoznacznego brzmienia art. 42 ust. 2 ustawy nie można przyjąć, iż oświadczenie woli policjanta o powrocie do służby może być dokonane ze skutkiem zawieszającym, przed datą uprawomocnienia się orzeczenia uniewinniającego policjanta. Czasowe ramy uprawnienia policjanta do reaktywacji stosunku służbowego zostały jasno określone w art. 42 ust. 2 ustawy, a zatem – jak słusznie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – organy nie są uprawnione do czynienia domniemania o podtrzymywaniu przez policjanta woli (chęci) powrotu do służby, która została przez niego wyrażona na długi czas przed dniem uzyskania przez wyrok uniewinniający prawomocności (czyli przed dniem przywrócenia do służby zgodnie z art. 42 ust. 6 w zw. z ust. 1 ustawy). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.