III SA/Gd 41/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na czynność Starosty z dnia 4 stycznia 2013 r. [[...]] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. skarżąca – A. D. wystąpiła do Starosty z żądaniem zwrotu 425 zł nadpłaty pobranej przez organ za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [[...]] który został sprowadzony z zagranicy i zarejestrowany 7 lipca 2004 r., wskazując jako uzasadnienie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn.akt 6/04; Dz. U. z 2006 r. Nr 15, poz. 119). Stwierdzono w nim niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 z późn. zm.) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na żądanie skarżącej Starosta pismem z 4 stycznia 2013 r. (znak: [[...]]) odmówił zwrotu żądnej kwoty tytułem zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Organ wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez skarżącą wyroku orzekł, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu traci moc obowiązującą 1 maja 2006 r. Nie można zatem kwestionować skutków prawnych wywołanych zastosowaniem § 1 rozporządzenia przed tym dniem, jak tego żąda skarżąca. Organ wskazał ponadto, że udzielona przez niego odpowiedź jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i że służy od niej skarga do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu Starosty na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. A. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem Starosty - skargę na czynność Starosty z dnia 4 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, wskazując, że w K. wnioskujący w podobnej sprawie otrzymał zwrot pieniędzy. Skarżąca zwróciła się do Sądu o interpretację wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał m.in., że żądanie skarżącej uległo przedawnieniu na podstawie art. 4421 § 1 Kodeksu cywilnego, należy bowiem przyjąć, że dowiedziała się ona o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia w dacie publikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. w publikatorze z dnia 30 stycznia 2006 r. Ponadto, organ podtrzymał swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie, iż powoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w zakresie mocy obowiązującej § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, wywiera skutki na przyszłość, czyli od dnia, w którym Trybunał wskazał utratę jego mocy obowiązującej (tj. od dnia 1 maja 2006 r.), tak więc konsekwencje prawne wynikające z wyroku nie mogą być stosowane do opłat za wydanie karty pojazdu pobranych przy rejestracji pojazdów dokonanych przed dniem 1 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności ocenia, czy skarga jest dopuszczalna, a zatem, czy może być rozpoznana merytorycznie. W tym celu Sąd bada, czy nie zachodzi którakolwiek z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Ocenie Sądu podlegało zatem na wstępie, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie. Przedmiotem złożonej przez A. D. skargi jest odmowa wypłaty przez Starostę kwoty 425 zł tytułem zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [[...]]. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji. Obowiązek uiszczenia tej opłaty ma niewątpliwie charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a organ jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, przy czym nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Analogicznie zatem, w przypadku żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu, organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a więc podejmuje w tym zakresie akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SA/Rz 114/12, LEX nr 1145857). Prowadzi to do wniosku, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 z późn. zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, ONSAiWSA z 2008 r., nr 2, poz. 21). W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§1), a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Jak zostało wcześniej wskazane rozpoznanie żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu nie następuje w formie decyzji bądź postanowienia, a zatem na działanie organu polegające na odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu nie służy żaden ze środków zaskarżenia wskazanych w art. 52 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji, wniesienie skargi na czynność organu administracji w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu jest dopuszczalne pod warunkiem wypełnienia przez skarżącego przesłanek określonych w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że Starosta, pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. (znak: [[...]]), odmówił skarżącej zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [[...]]. W treści pisma organ pouczył skarżącą o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku po uprzednim wezwaniu Starosty na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, zgłoszonym w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma (zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a.). Skarżąca wezwana pod rygorem odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. do złożenia oświadczenia na piśmie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu występowała do Starosty o usunięcie naruszenia prawa dokonanego wskutek odmowy zwrotu należności za kartę pojazdu pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. i – w przypadku twierdzącej odpowiedzi - nadesłania odpisu pisma wzywającego, nie udzieliła odpowiedzi i nie przedstawiła odpisu pisma wzywającego Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Jak zostało powyżej wyjaśnione, warunkiem skutecznego wniesienia do Sądu skargi w niniejszej sprawie było uprzednie - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o odmowie zwrotu żądanej opłaty - wystąpienie przez nią do Starosty z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o czym skarżąca została przez organ pouczona. Zaniechanie przez skarżącą wypełnienia tego wymogu powoduje, że złożona przez A. D. skarga na czynność Starosty z dnia 4 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu oceniona musi zostać jako niedopuszczalna, gdyż została złożona z naruszeniem trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. bez uprzedniego wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, gdy złożona skarga nie jest dopuszczalna zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który obliguje Sąd do odrzucenia skargi (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., W-wa 2011, s. 217; por. także: postanowienie NSA z dnia 9 maja 2012 r., II GSK 729/12, LEX nr 1166155 oraz postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., II GSK 136/07, LEX nr 374841). Z tej przyczyny skarga nie mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.