III SA/Gd 447/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 26 czerwca 2015 r. M. T. wystąpiła do Dzielnicowego Ośrodka Pomocy Społecznej Nr [...] w G. o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup żywności, leków, środków higieny, odzieży itp. Decyzją z dnia 24 lipca 2015 r. (nr [...]) Prezydent Miasta odmówił przyznania wnioskodawczyni pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na żywność, leki, środki higieny, odzież, buty, opłaty za prąd i gaz, koszty przejazdu, koszty telefoniczne, koszty leczenia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", art. 2, art. 8 ust. 3, art. 12, art. 17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że po wnikliwym przeanalizowaniu sytuacji życiowej i bytowej strony nie dał wiary oświadczeniu strony o prowadzeniu odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego, przyjmując, że M. T. jest osobą pozostającą w rodzinie składającej się z czterech osób. Miesięczny dochód rodziny T. wyliczono w wysokości 2.552,20 zł. Składają się na nań: renta socjalna na A. T. w kwocie 643,02 zł, dwa zasiłki pielęgnacyjne na rzecz A. i I. T. po 153 zł, świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez K. T. w kwocie 1.200 zł miesięcznie, dodatek mieszkaniowy w kwocie 387,78 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 15,40 zł. Poza tym rodzina jest w posiadaniu kwoty ponad 32.487 zł, wypłaconej (w grudniu 2014 r.) tytułem zaległego i bieżącego świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego K. T., a także wypłaconego zaległego dodatku z pomocy rządowej w kwocie 600 zł, natomiast w marcu 2015 r. otrzymała kwotę 2400 zł tytułem zaległych świadczeń z pomocy rządowej dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne, a w kwietniu 2015 r. także 800 zł z tego tytułu. Zatem posiadane przez rodzinę środki pozwalają na pokrycie wydatków bieżących oraz na kilka kolejnych miesięcy. Organ uznał także, że okoliczności sprawy nie wskazują także na szczególnie uzasadniony przypadek przyznania świadczenia, o jakim mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. M. T. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 stycznia 2016 r. (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1-2 i art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego rodzina ma możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych przy wydatnym wsparciu budżetu domowego ze środków wypłaconych w ciągu niespełna czterech miesięcy w łącznej kwocie ponad 35.000 zł. Organ stwierdził, że w związku z tym rodzina strony znajduje się w znacznie lepszej sytuacji, niż przeciętna rodzina objęta pomocą tego Ośrodka, w których to rodzinach też znajdują się osoby niepełnosprawne. Strona nie wykazała, by poniosła jakiekolwiek koszty leczenia czy zakupu leków. Ponadto, nie prowadząc własnego gospodarstwa domowego nie jest zobowiązana do opłacania rachunków za media (rachunki te wystawiane są na jej rodziców), a ponadto przez cały 2014 r. rodzina strony korzystała z pomocy rzeczowej. W tej sytuacji zaspokojenie potrzeb bytowych może nastąpić przy pomocy środków znajdujących się w dyspozycji rodziny, tak więc sytuacji rodziny nie cechują okoliczności, które mogłyby zostać uznane za szczególnie uzasadniony przypadek przyznania specjalnego zasiłku celowego. Ponadto organ wyjaśnił, że właściwy ośrodek pomocy społecznej w ciągu pierwszych czterech miesięcy 2015 r. udzielił pomocy 58 rodzinom, średnio w wysokości 314 zł czyli niecałych 100 zł na miesiąc. Niezasadne byłoby zatem udzielenie pomocy rodzinie mającej obok dochodów bieżących znaczne zasoby pieniężne, w sytuacji, gdy ośrodek udziela jednocześnie pomocy dużej ilości rodzin znajdujących się w gorszej sytuacji niż rodzina strony. Bez wątpienia też organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że strona nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. M. T. nie ma własnego dochodu, mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, ani żadnych własnych sprzętów gospodarstwa domowego. Rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Otrzymuje też dodatek mieszkaniowy przyznany na podstawie stosunku wydatków mieszkaniowych i dochodów czteroosobowego gospodarstwa domowego. Wydatki mieszkaniowe są zatem opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. Strona sprawuje opiekę nad matką. Zakres tej opieki oraz zakres obowiązków domowych organ pierwszej instancji ustalił m.in. w sprawie toczącej się przed Kolegium pod sygn. akt [...] (sprawa zasiłku okresowego na wniosek małżonków K. i I. T.). Z oceny sytuacji rodziny wynika, że oprócz czynności związanych z pielęgnacją matki strona gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie - wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie. Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, wspólnie robi zakupy. W toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego nie ustalono, aby ta sytuacja uległa jakimkolwiek zmianom, zatem M. T. czynnie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe całej rodziny. Wprawdzie rodzice strony oświadczyli, że nie będą finansować składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, jednak fakt ten nie przesądza o samodzielnym utrzymaniu członka rodziny czy wspólnym prowadzeniu gospodarstwa domowego. W ocenie organu odwoławczego strona działa za namową ojca, który próbuje uzyskać w ten sposób dostęp do świadczeń z pomocy społecznej, ponieważ sam po otrzymaniu stałego świadczenia pielęgnacyjnego oraz zaległych świadczeń w wysokiej kwocie nie może uzyskać kolejnych świadczeń z pomocy społecznej w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego. Na koniec organ odwoławczy zwrócił także uwagę na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w których uznano, iż M. T. jest osobą pozostającą w rodzinie w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej (sygn. akt II SA/Gd 822/15; sygn. akt III SA/Gd 825/15). M. T. zaskarżyła wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez zanegowanie wiarygodności wyjaśnień skarżącej oraz oświadczeń K. T. i A. T. - dotyczących prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego. Ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 39 ust. 1 i art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia, gdy zostały spełnione przesłanki do jego przyznania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stanowisko organów jest błędne, gdyż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W ocenie skarżącej istotą wspólnego gospodarowania jest również pozostawanie na utrzymaniu innej osoby, czego wobec skarżącej nie można powiedzieć. Organ natomiast nieprawidłowo ustalił, że skarżąca pozostaje na utrzymaniu pozostałych członków rodziny pomijając przy tym treść wyjaśnień skarżącej, K. T. i A. T. Podała również, że ostatnio uległa wypadkowi, a jej dochód wynosi zero. Okoliczności te przemawiają za przyznaniem świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz dodając, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku rozpoznając wniosek M. T. o udzielenie pomocy prawnej, na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 k.k. oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie złożonego dokumentu źródłowego ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i siostrą (postanowienie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt III SO/Gd 10/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Na wstępie podnieść trzeba, iż stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Stosownie natomiast do treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności. Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1464/06: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Ponadto, organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega ponadto wątpliwości, iż organ pomocy społecznej nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również każdorazowo udzielać świadczeń jedynie w wysokości oczekiwanej przez te osoby. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, skarżąca nie prowadzi odrębnego, jednoosobowego gospodarstwa domowego. Z przepisu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej wynika bowiem, że osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią "rodzinę" w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. W ocenie Sądu taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca mieszka z rodzicami i siostrą w trzypokojowym mieszkaniu stanowiącym własność rodziców. Nie ma swojego pokoju, nie ma własnego łóżka ani żadnych innych sprzętów gospodarstwa domowego. Skarżąca korzysta ze sprzętu gospodarstwa domowego, jaki znajduje się w mieszkaniu. Nie ma własnego dochodu. Cała rodzina utrzymuje się z szeregu świadczeń socjalnych. Wydatki mieszkaniowe są opłacane z dodatku mieszkaniowego i dochodów innych członków rodziny. Skarżąca sprawuje opiekę nad matką, gotuje obiady, przygotowuje inne posiłki, sprząta mieszkanie, robi pranie wspólnie dla całej rodziny, a nie tylko dla siebie. Rodzina wspólnie korzysta ze wszystkich pomieszczeń i sprzętów gospodarstwa domowego, posiadanych środków pieniężnych oraz ściśle współpracuje w załatwianiu spraw życia codziennego. W tym miejscu – odnosząc się do zarzutu odmowy przez organy wiarygodności twierdzeniom skarżącej i pozostałych członków rodziny (ojca – K. T. i siostry – A. T.) dotyczących samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego przez skarżącą – Sąd pragnie wskazać, że w myśl art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej zwanej "k.p.a.", organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, natomiast – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. ab initio - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie sprostały powyższym wymogom. Zasadna była – w ocenie Sądu – odmowa wiarygodności wyjaśnieniom składanym przez samą skarżącą, gdyż – jak podkreślił organ odwoławczy - wyjaśnienia strony bezpośrednio zainteresowanej wynikiem sprawy mają nikłą wartość dowodową, a ponadto pozostawały one w sprzeczności całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z ustaleniami dokonanymi w trakcie przeprowadzonego przez pracownika DOPS nr [...] w G. wywiadu środowiskowego, jak również z wiedzą organów nt. rodziny, posiadaną niejako "z urzędu", ponieważ rodzina T. jest objęta systematyczną pomocą i opieką społeczną od 2011 r. Z tego powodu nie sposób uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącej wskazujących na pozbawienie jej z dnia na dzień przez K. i A. T. jakichkolwiek środków utrzymania, a tym samym przyjąć za wiarygodny fakt rozpoczęcia przez nią samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego. Abstrahując od tego, że aspekt "samodzielnego utrzymywania się" (dysponowania środkami finansowymi i ponoszenia wydatków na gospodarstwo domowe) stanowi wyłącznie jeden z elementów "wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania", o którym mowa w art. 6 pkt 14 ustawy (czyli wspólnego mieszkania i korzystania z lokalu, z jego mediów, codziennego przyczyniania się do funkcjonowania danej wspólnoty/rodziny, tj. wzajemnej troski i opieki domowników, wykonywania prac związanych z prowadzeniem "domu" – prania, sprzątania, przygotowywania posiłków), to zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, iż taka nagła zmiana w sytuacji skarżącej, polegająca na rzekomym prowadzeniu przez nią odrębnego gospodarstwa domowego, wynika nie z rzeczywistego stanu rzeczy, lecz najprawdopodobniej z działań ojca wnioskodawczyni próbującego uzyskać w ten sposób – na skutek uzyskania po kilkuletnim postępowaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i otrzymania w tej sytuacji zaległych świadczeń w wysokiej kwocie – dostępu do kolejnych świadczeń z pomocy społecznej, których w obecnej sytuacji z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, rodzina nie może uzyskać. Całokształt materiału dowodowego wskazuje, że ojciec ma ogromny wpływ na skarżącą, co z jednej strony obrazuje treść wywiadu środowiskowego przeprowadzanego ze skarżącą, w którym K. T. uczestniczył, kontrolował jego przebieg i nie pozwalał na swobodne wypowiedzi córki, a z drugiej wskazują działania ośrodka polegające na wszczęciu procedury "Niebieska Karta" związanej z podejrzeniem przemocy psychicznej wobec pełnoletniej córki (skarżącej). Z tego też powodu należało przyjąć za w pełni uzasadnione pozostaje stanowisko organów o odmowie wiarygodności "zaprzestania" utrzymywania skarżącej przez jej siostrę – A. T., która jest osobą chorą (schizofrenia) i niepełnosprawną psychicznie w stopniu znacznym, tym samym należy przyjąć - pozostającą pod całkowitym wpływem ojca. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że skarżąca – na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – składając do tut. Sądu wniosek o udzielenie pomocy prawnej, w jego treści - pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 k.k. – oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami i siostrą. Mając zatem powyższe na uwadze w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny związany z okolicznościami wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania skarżącej, i w konsekwencji zasadnie uznały, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wespół z pozostałymi członkami rodziny T. W tej sytuacji organy zasadnie przyjęły, że dochód czteroosobowej rodziny, ustalony na podstawie art. 8 ust. 3 i 4 ustawy - w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku - wyniósł 2.552,20 zł. Składały się na niego: renta socjalna A. T. w kwocie 643,02 zł, dwa zasiłki pielęgnacyjne na rzecz A. i I. T. po 153 zł, świadczenie pielęgnacyjne otrzymywane przez K. T. w kwocie 1200 zł miesięcznie oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 387,78 zł wraz z dodatkiem energetycznym w kwocie 15,40 zł. Miesięczny dochód na osobę w rodzinie wyniósł 638,05 zł, a więc został osiągnięty w wysokości przekraczającej kryterium dochodowe ustalone w art. 8 ust. 1 ustawy w kwocie 456 zł na osobę w rodzinie (wysokość obowiązująca na dzień złożenia wniosku). Prawidłowo zatem organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego w trybie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. Odnosząc się natomiast do odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 ustawy, przede wszystkim wskazać należy, że przepis ten wymaga, dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, wystąpienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Jak podkreśla się w ugruntowanym już na tym tle orzecznictwie sądów administracyjnych, chodzi tu o zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym. Sytuacje, których nie sposób przewidzieć, ani im zapobiec przy dołożeniu nawet najwyższej staranności. Muszą one mieć charakter wyjątkowy. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania za taki "szczególny przypadek" sytuacji skarżącej. Jak wynika z akt sprawy skarżąca i jej rodzina regularnie korzystają ze wsparcia z pomocy społecznej. Sytuacja rodziny jest znana pracownikom Ośrodka. Istotne w sprawie jest to – co podkreślił w uzasadnieniu organ odwoławczy – że odmowa przyznania zasiłków celowych na wskazane we wniosku cele jest uzasadniona, skoro rodzina regularnie (comiesięcznie) wnosząc o udzielenie pomocy na te same lub zbliżone cele, korzysta z pomocy finansowej w postaci innych zasiłków celowych, a zatem nie jest pozbawiona pomocy ze strony gminy. Wszelkiego rodzaju zasiłki i dodatki są jej jedynym źródłem dochodu. Organ słusznie też wskazał, że rodzina ma możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych przy stosunkowo dużym wsparciu budżetu domowego ze środków wypłaconych z tytułu zaległych świadczeń (w okresie od grudnia 2014 r. do kwietnia 2015 r.) w łącznej kwocie ponad 35.000 zł. Z uwagi zaś na ograniczone możliwości finansowe ośrodka oraz konieczność rozdzielenia rozważnie i sprawiedliwie środków przeznaczonych na zasiłki celowe pomiędzy wszystkich potrzebujących, nie było możliwe udzielenie skarżącej wnioskowanej pomocy. Ośrodek udziela jednocześnie pomocy dużej ilości rodzin znajdujących się w gorszej sytuacji niż rodzina wnioskodawczyni. W związku z powyższym uznać należy, że odmowa przyznania w niniejszej sprawie wnioskowanej przez skarżącą pomocy została należycie umotywowana a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego odmawiając przyznania zasiłku celowego. Organ administracji publicznej orzekający w tym przedmiocie nie ma bowiem obowiązku przyznania świadczenia w każdym przypadku. Uznanie administracyjne obejmuje w swym zakresie ocenę warunków uzasadniających przyznanie pomocy, jak również decyzję co do jej wysokości. Ponadto udzielanie świadczeń z pomocy społecznej nie polega na ich przyznawaniu jedynie w wysokości oczekiwanej przez beneficjentów (czy też w wysokości "wyrównującej" różnicę pomiędzy posiadanym przez daną osobę/rodzinę dochodem a ustanowionym dla niej kryterium dochodowym). Nie ulega ponadto wątpliwości, że rolą pomocy społecznej jest leżące w zakresie jej możliwości finansowych zaspokajanie potrzeb prowadzących do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej określonych osób bądź rodzin. W związku z tym Sąd przyjmuje za zasadną argumentację organów, że korzystanie ze świadczeń z pomocy społecznej nie może stanowić dla skarżącej źródła jej stałego utrzymania, tym bardziej, że sama skarżąca nie podejmuje żadnych starań, by polepszyć swoją sytuację i zająć się własnym rozwojem. Jeżeli zaś organ pomocy społecznej ocenił z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby strony, a z drugiej własne możliwości finansowe i uznał, że nie istnieje możliwość przyznania stronie zasiłku celowego w żądanej wysokości, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/05, LEX nr 194040 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 387/08; publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.