III SA/Gd 479/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia 27 grudnia 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 978) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie jako: "k.p.a.") Prezydent Miasta [...] orzekł o cofnięciu M. S. (zwanemu dalej "stroną" albo "skarżącym") uprawnienia kategorii B, wynikającego z prawa jazdy nr [...] (nr druku [...]) wydanego dnia 14 czerwca 2007 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji podał, że M. S. w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. W dniu 30 czerwca 2016 r. uzyskał negatywny wynik egzaminu. Tym samym utracił kwalifikacje do kierowania pojazdami w zakresie wymienionego uprawnienia, co zostało potwierdzone wynikiem egzaminu państwowego przeprowadzonego w [...] Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. W związku z powyższym organ pierwszej instancji decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. cofnął stronie uprawnienie do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 9 stycznia 2017 r. (nr [...]) uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu wystąpiono do [...] Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] z zapytaniem, jak została rozpatrzona skarga M. S. z dnia 4 lipca 2016 r. dotycząca unieważnienia egzaminu przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2016 r. W odpowiedzi pisemnej z dnia 21 lutego 2017 r. Dyrektor [...] Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] poinformował organ pierwszej instancji, że Marszałek Województwa [...] uznał skargę M. S. za bezzasadną. W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 31 marca 2017 r. orzekł o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 16 sierpnia 2017 r. (nr [...]) uchyliło powyższa decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 31 marca 2017 r. o cofnięciu uprawnień i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W toku prowadzonego ponownie postępowania wystąpiono do Marszałka Województwa [...] o udzielenie informacji, jakim rozstrzygnięciem zostało zakończone postępowanie prowadzone w związku ze złożoną przez M. S. skargą z dnia 4 lipca 2016 r. w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2016 r. Dyrektor Departamentu Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w piśmie z dnia 31 października 2017 r. poinformował, że skarga złożona przez M. S. uznana została za bezzasadną, a odpowiedź z rozstrzygnięciem sprawy wysłana została skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016 r. W świetle powyższego bezspornym jest fakt, że M. S. uzyskał negatywny wynik z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje, a złożona przez niego skarga dotycząca przeprowadzenia egzaminu została uznana przez Marszałka Województwa [...] za bezzasadną, o czym został zawiadomiony. Organ pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że wnioski dowodowe zawarte w piśmie strony z dnia 23 listopada 2017 r. nie mogły być przedmiotem postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień z powodu uzyskania negatywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Dotyczą one m.in. prawidłowości ustalenia przyznanych stronie punktów karnych, co było już przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego w sprawie skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt III SA/Gd 48/11) oddalił skargę M. S. na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji a wydane orzeczenie jest prawomocne. Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Prezydent Miasta [...] wskazał, że nadanie tego rygoru ma oparcie w interesie społecznym i potrzebie ochrony życia i zdrowia ludzkiego, którym to sprzeciwia się uczestnictwo w ruchu drogowym osób nieposiadających stosownych kwalifikacji. M. S. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 15 i art. 108 k.p.a. oraz art. 49 ust. 1, art. 68 w zw. z art. 7 i art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu skargowym, a tym samym zapoznania się z aktami sprawy dotyczącymi przebiegu egzaminu na prawo jazdy w dniu 30 czerwca 2016 r. Zdaniem skarżącego, podczas egzaminu samochód był niesprawny - paliła się kontrolka ciśnienia opon. Z uwagi na niesprawność techniczną pojazdu egzamin powinien zostać unieważniony. W ocenie skarżącego stanowisko Marszałka Województwa [...] powinno mieć formę decyzji administracyjnej, nie zaś odpowiedzi, jak wskazuje na to treść pisma z 9 sierpnia 2016 r. Tym samym zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest bezpodstawna. Skarżący zanegował także zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił przesłanki uzasadniające cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Ustawodawca stworzył bowiem możliwość cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami określonych kategorii, uzależniając taką decyzję m.in. od wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Co istotne, wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. Kolegium wskazało również, że organ nie bada przyczyn, które spowodowały, że strona poddaje się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Brak jest w tej sytuacji podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia zasadności nałożenia na stronę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. Przesłanką wspólną dla wszystkich przypadków nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia decyzji w życie. Zasadne jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności aby zapobiec sytuacji, w której skarżący będzie uczestniczył w ruchu drogowym nie posiadając stosownych kwalifikacji. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] M. S. wnosząc o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia podniósł zarzuty naruszenia: I. przepisów prawa materialnego, to jest art. 49 ust. 1, art 68 w zw. z art 72 oraz 103 ust. 1 pkt 1 lit c. ustawy o kierujących pojazdami; II. przepisów postępowania, to jest: - art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności oraz pozbawienie adresata decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, - art. 11 k.p.a. z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia; - art. 15 k.p.a. w zw. z art 7 i 8 k.p.a.; - art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 i § 1 a k.p.a. poprzez udział urzędnika Prezydenta Miasta [...] jak i członka organu kolegialnego w wydaniu decyzji, w sytuacji, w której winien być on wyłączony, - art. 107 k.p.a. poprzez uznanie pisma Marszałka Województwa [...] (znak: [....]) za decyzję administracyjną wbrew oczywistemu naruszeniu wyżej wskazanemu przepisu; - 107 § 3 k.p.a. wobec pominięcia w uzasadnieniu decyzji oceny faktów podanych przez stronę w trakcie postępowania oraz faktów, na których oparto rozstrzygnięcie; - art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy wbrew brzmieniu cyt. przepisu; - art 108 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że ustawodawca jednoznacznie przesądził o charakterze postępowania skargowego w trybie art. 68 ustawy o kierujących pojazdami jako postępowania administracyjnego. Do tego charakteru nawiązał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji własnej z dnia 16 sierpnia 2017 r. Tym samym stanowisko Marszałka Województwa jako organu orzekającego w tym postępowaniu winno mieć formę decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 k.p.a. nie zaś odpowiedzi jak na to wskazuje tekst pisma z dnia 9 sierpnia 2016 r. Do dnia wniesienia skargi taka decyzja nie została skarżącemu doręczona. Fakt wniesienia skargi dotyczącej egzaminu w trybie art. 68 ustawy o kierujących pojazdami jak i brak wydania decyzji w następstwie tej skargi czyniły bezpodstawnymi orzekanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący wskazał ponadto na naruszenie przez organ odwoławczy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 i § 1a k.p.a. poprzez udział członka organu kolegialnego - SKO w [...] - Przewodniczącego M. M. w wydaniu decyzji z dnia 16 sierpnia 2017 r. (nr [...]) jak i w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 19 kwietnia 2018 r. (nr [...]) pomimo tego, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Na gruncie wskazanej regulacji, przyjąć należy, że pojęcie brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji odnosi się nie tylko do postępowania odwoławczego, ale również do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji realizowane jest w następstwie decyzji wydanej wcześniej przez ten sam skład osobowy. Skarżący podniósł również, że decyzje organu pierwszej instancji z dnia 31 marca 2017 r. oraz z dnia 30 stycznia 2018 r. zostały sporządzone przez tę samą osobę. Niezależnie od powyższego skarżący zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu brak obiektywizmu, tendencyjność i selektywność wnioskowania stanowiącego podstawę przyjętych przez organ błędnych ustaleń faktycznych, które nie polegają na prawdzie. Zdaniem skarżącego w postępowaniu dowodowym w sprawie doszło do uchybień w ramach tzw. procesu dowodzenia, gdyż organ administracji, co najmniej nie dołożył należytej staranności w zakresie dogłębnego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokonanie przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy błędnych, gdyż nieodpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy ustaleń faktycznych jest ponadto przyczyną wadliwości uzasadnienia faktycznego kwestionowanej decyzji, w oparciu, o które organ następnie wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Konsekwencją tego jest zarzucane błędne oznaczenie podstawy prawnej, które jako wada istotna decyzji stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Przedmiotem kontroli sądowej skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 grudnia 2017 r., którą cofnięto skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. W świetle art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji oraz osoba ubiegająca się o: a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, b) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok. Należy podkreślić, że w realiach rozpatrywanej sprawy ocenie Sądu nie podlegało rozstrzygnięcie w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jaki i przyczyny uzasadniające przedmiotowe sprawdzenie. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący w dniu 30 czerwca 2016 r. przystąpił do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, jednakże egzamin praktyczny zakończył się wynikiem negatywnym. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zaś tego, czy organ dysponując wskazaną wyżej informacją o uznaniu skargi w przedmiocie unieważnienia egzaminu za niezasadną mógł wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami. Podzielając stanowisko skarżącego co do charakteru postępowania zainicjowanego skargą, o której mowa w art. 68 ustawy o kierujących pojazdami Sąd - mając na uwadze istotę sporu oraz zakres postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - zobligowany jest podkreślić, że obowiązkiem organu orzekającego w powyższym przedmiocie było uprzednie stwierdzenie utraty posiadanych przez skarżącego kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego. Z akt przedstawionych Sądowi wynika, że z tego obowiązku Prezydent Miasta [...] wywiązał się w sposób prawidłowy przeprowadzając określone czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie jakiej treści rozstrzygnięciem zakończyło się postępowanie skargowe. Informacja w tej materii byłą niezbędna z uwagi na konieczność stwierdzenia utraty posiadanych kwalifikacji. Z uzyskanej przez ten organ informacji Dyrektora Departamentu Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia 31 października 2017 r. wynikało wprost, że skarga w przedmiocie unieważnienia egzaminu złożona przez M. S. uznana została za bezzasadną. Istotnym jest w tym miejscu wskazanie, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie miał jakichkolwiek podstaw aby uzyskaną informację zakwestionować a limine. Zapatrywania tego nie zmienia przy tym fakt, że powyższa informacja nie wskazuje w jakiej formie organ "uznał skargę za bezzasadną". Należy ponadto zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego jak i w toku postępowania sądowego skarżący nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że wynik egzaminu sprawdzającego kwalifikacje z dnia 30 czerwca 2016 r. był pozytywny. Nie przedstawił nadto dokumentu, który w następstwie skargi z dnia 4 lipca 2016 r. podważałby prawidłowość przeprowadzenia tego egzaminu. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że skoro skarżący w następstwie skargi z dnia 4 lipca 2016 r. domagał się wydania stosownej decyzji administracyjnej przez Marszałka Województwa [...] mógł skorzystać z przewidzianych przez prawo środków dyscyplinujących organ administracji publicznej do załatwiania sprawy w tej formie, to jest ponaglenia oraz - następnie - skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Z takiej możliwości - jak wynika z akt przedstawionych Sądowi - skarżący nie skorzystał. Analiza składanych przez skarżącego pism procesowych uzasadnia przy tym uznanie, że skarżący jest osobą posiadającą odpowiednią wiedzę prawniczą oraz świadomą powinności należytej dbałości o swoje interesy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami, przewidującego wydanie przez starostę decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wobec uzyskania przez skarżącego negatywnego wyniku egzaminu państwowego, nie budzi żadnych wątpliwości okoliczność, że spełniona została przesłanka skutkująca obowiązkiem wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Niepodważony skutecznie, negatywny wynik egzaminu oznacza bowiem, że dana osoba nie posiada wymaganych kwalifikacji do kierowania pojazdami. Oczywistym jest przy tym wskazanie, że żaden z organów rozpoznających sprawę w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie miał podstaw do czynienia własnych ustaleń i ocen co do przebiegu samego egzaminu oraz jego wyniku. Brak było przy tym podstaw do uznania zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 49 ust. 1 oraz art. 68 w zw. z art. 72 ustawy o kierujących pojazdami. Należy mieć bowiem na uwadze, że wskazane regulacje ustawy o kierujących pojazdami nie stanowiły podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego Sąd wskazuje, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą w zgodzie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, zdaniem Sądu, organy wydając kwestionowane przez skarżącego decyzje oparły się na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Należy w tym miejscu podkreślić, że organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisów art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kierujących pojazdami oraz oceniły w sposób pełny wagę poszczególnych argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Sąd uznał także, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji spełniają w pełni wymogi ustawowe określone w art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów Sąd wskazuje, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r.; sygn. akt I OSK 575/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Sąd stwierdza, że w realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżący nie wykazał bowiem okoliczności, których spełnienie warunkowałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Stosownie do treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei art. 27 § 1 i § 1a k.p.a. stanowią, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1, a także w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Ustawodawca rozróżnił zatem dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a.) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. (art. 27 § 1a k.p.a.). Udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczy więc sytuacji, w której członek organu kolegialnego brał udział w wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji lub brał udział w wydaniu decyzji przez ten organ kolegialny, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wówczas w takim postępowaniu z mocy prawa wyłączeni są członkowie organu kolegialnego, gdyż brali udział w wydaniu decyzji, która została zaskarżona. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Skarżący upatruje naruszenia wskazanych wyżej przepisów w tym, że ten sam członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] brał udział w wydaniu decyzji objętej skargą (z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...]) oraz decyzji tego organu z dnia 16 sierpnia 2017 r. (nr [...]). Nie ulega jednakże wątpliwości, że żaden z orzekających w sprawie członków Kolegium nie brał udziału w wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a tylko wówczas doszłoby do naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. Należy w tym miejscu wskazać, że ani literalne brzmienie przepisów normujących instytucję wyłączenia pracownika czy członka organu kolegialnego, ani system gwarancji procesowych, wynikający bezpośrednio z przepisów Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) ani wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r. (sygn. akt P 57/07; publ. OTK-A 2008/10/178) odnoszący się do omawianej regulacji nie dają podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Omawiany przepis stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (zob. w tej materii wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 maja 2013 r.; sygn. II FSK 1699/11 oraz z dnia 5 listopada 2014 r.; sygn. akt I OSK 1993/14; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Analogicznie postrzegać należy zarzut nieprawidłowego – w ocenie skarżącego – sporządzenia przez tę samą osobę decyzji organu pierwszej instancji z dnia 31 marca 2017 r. oraz z dnia 30 stycznia 2018 r. W świetle art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sytuację tę należy odróżnić od sytuacji, kiedy to w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego mającej swą podstawę w art. 138 § 2 k.p.a. sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ pierwszej instancji. Również zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. jest całkowicie bezzasadny. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Z wykładni językowej wskazanego przepisu mogłoby wynikać, że tzw. zakaz reformationis in peius oznacza niedopuszczalność orzekania przez organ odwoławczy "na niekorzyść strony odwołującej się". W istocie zakazem tym objęta byłaby każda decyzja organu odwoławczego nieuwzględniająca odwołania, w szczególności decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy negatywną dla strony decyzję organu pierwszej instancji. Należy mieć jednakże na uwadze, że zakres tego zakazu jest niewątpliwie węższy i wyraża się w tym, że organ odwoławczy nie może pogarszać – określonej decyzją organu pierwszej instancji – sytuacji prawnej strony odwołującej się. W realiach rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia nie wydał. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami. W okolicznościach sprawy celem zabezpieczenia życia i zdrowia ludzkiego zasadnym było nadto nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. uznać należy za niezasadny. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy administracji publicznej obydwu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu w granicach rozstrzyganej sprawy, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.