III SA/Gd 529/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi C.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 26 marca 2015 r. nr [...] Decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 26 marca 2015 r. odmawiającą przyznania C. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, A. S.. Organy wskazały, że zgodnie z art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2015, poz. 114 ze zm.) prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało uzależnione od dodatkowego wymogu, w świetle którego niepełnosprawność u osoby wymagającej opieki musi powstać nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W ocenie organów warunek ten nie został spełniony, na co wskazuje przedłożone do akt sprawy orzeczenie o niepełnosprawności A. S. z dnia 2 lipca 2010 r., w którym wskazano, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od czerwca 2010 r., ale nie można ustalić daty powstania niepełnosprawności. Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO podkreśliło, że na powyższe nie ma wpływu wyrok TK z 21 października 2014 r., sygn.. akt K 38/13, którym stwierdzono niezgodność art. 17 ust. 1b z art. 32 Konstytucji RP. W wyroku tym Trybunał wskazał wyraźnie, że skutkiem wejścia wyroku w życie nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b cyt. ustawy, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani "wykreowanie" prawa do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Wnioskodawczynię poinformowano w toku postępowania o innych formach pomocy dla osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi członkami rodziny tj. specjalnym zasiłku opiekuńczym. C. K. wnosząc skargę do Sądu, wskazała, że wymienionym wyrokiem TK stwierdził niezgodność art. 17 cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Skarżąca nadmieniła, że stan zdrowia ojca pogarsza się, co wiąże się z większą opieką nad chorym. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga C. K. zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 20 kwietnia 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 26 marca 2015 r. o odmowie przyznania C. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Organy uznały, ze skarżąca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2015, poz. 114 ze zm.). C. K. kwestionuje powyższe stanowisko. Powołuje się przy tym na skutki płynące z wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r., które - w ocenie skarżącej - nie zostały uwzględnione przez organy w procesie stosowania prawa. Zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, skarżąca wnioskiem z dnia 23 lutego 2015 r. wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem –A. S.. A. S. urodził się 4 lutego 1930 r. Na mocy orzeczenia z 2 lipca 2010 r. został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu stwierdzono, że nie można ustalić daty, od której istnieje niepełnosprawność. A. S. nie może funkcjonować bez pomocy opiekuna i wymaga całodobowej opieki. Zły stan zdrowia ojca skarżącej jest spowodowany chorobą Alzheimera, chorobami serca, miażdżycą, nadciśnieniem, kłopotami z prostatą. A. S. ma zaniki pamięci. Nie kontroluje potrzeb fizjologicznych. Nie porusza się samodzielnie. Nie potrafi się samodzielnie podpisać. Trudno nawiązuje kontakt z otoczeniem. Skarżąca oświadczyła, że jest jedyną bliską dla ojca osobą, która obecnie ma realną możliwość sprawowania opieki nad ojcem, w takim zakresie, w jakim wymaga tego pogarszający się stan fizyczny i psychiczny A. S.. Inne osoby spośród rodzeństwa skarżącej pracują lub też mają kłopoty ze zdrowiem. Matka skarżącej – E. S. - która wcześniej opiekowała się ojcem, zmarła w 2010 r. Skarżąca nie pracuje. Nie ma uprawnień do emerytury i renty. Nie zgłasza większych kłopotów ze zdrowiem. Od 2010 r. opiekuje się ojcem, który obecnie często myli skarżącą ze swoją zmarłą żoną E.. Opierając się na wywiadzie środowiskowym z 4 marca 2015 r. organ I instancji wskazał, że A. S. mieszka ze skarżącą, jej mężem i synem ,a "usługi opiekuńcze i pielęgnacyjne w domu chorego świadczy córka C. K.. Mają one charakter stały i świadczone są przez 24 godziny na dobę." Skarżąca myje, ubiera i karmi ojca. Pomaga przy wstawaniu i kładzeniu się do łóżka. Pomaga poruszać się po mieszkaniu i na wózku inwalidzkim poza domem. Czuwa nad higieną osobistą ojca – obcina paznokcie, włosy, pierze ubrania, zmienia pieluchomajtki. Sprząta, przygotowuje posiłki, kupuje i dawkuje lekarstwa oraz robi pozostałe zakupy. Dwa, trzy razy w miesiącu jeździ z ojcem do lekarza. Załatwia wszystkie sprawy urzędowe, do których została upoważniona. Stale towarzyszy ojcu, który przy większości wykonywanych czynności potrzebuje pomocy drugiej osoby. C. K. jest opiekunem dorosłej osoby niepełnosprawnej. A. S. ma obecnie 85 lat. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na gruncie obowiązujących przepisów, opiekunowi może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 cyt. ustawy, pomimo, że nie da się ustalić momentu powstania niepełnosprawności dorosłej osoby niepełnosprawnej, która pozostaje pod jego opieką. Strony niniejszego postępowania zgodnie wskazują, że dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie, konieczne jest wzięcie pod uwagę treści i skutków płynących z wyroku Trybunał Konstytucyjny wyroku o sygn. akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r. dla określania ich wpływu na sytuację prawną skarżącej. Sąd podziela stanowisko, że kwestia ta jest kluczowa dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ponieważ strony pozostają w sporze co tego w jaki sposób ww. wyrok wpłynął na sytuację prawną opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Rzeczą Sądu jest zatem zbadanie, czy organy w prawidłowy sposób ustaliły zakres normy prawnej, na podstawie której powinien zostać rozpoznany wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organy jako wyłączny powód odmowy przyznania świadczenia, wskazały na okoliczność niestwierdzonego przez zespół orzekania o niepełnosprawności - ale w ocenie organów prawdopodobnego - późnego powstania niepełnosprawności u ojca skarżącej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że niespełnienie warunku dotyczącego momentu powstania niepełnosprawności ustalono na postawie przedłożonego do akt orzeczenia o niepełnosprawności, które potwierdza, że dotyczy dorosłej osoby w podeszłym wieku. Organy zgodnie podkreśliły, że warunkująca przyznanie świadczenia przesłanka wymagająca wcześniejszego powstania niepełnosprawności wynika wprost z art. 17ust. 1b cyt. ustawy. Przepis ten został powołany jako postawa prawna wydania obu skierowanych do C. K. decyzji. Treść tego przepisu jest następująca: świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że choć Trybunał Konstrukcyjny orzekł wcześniej o niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1 b cyt. ustawy, to jednak nie zmieniło to sytuacji prawnej C. K. i pozwoliło na odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na tej właśnie podstawie i z tego powodu. Skarżąca zaś - chcąc uzyskać od państwa w związku z opieką nad dorosłą osobą niepełnosprawną pomoc finansową, inną niż specjalny zasiłek opiekuńczy – musi poczekać na nowe rozwiązania ustawowe w tej materii, które zgodnie z postulatami Trybunału Konstytucyjnego dopiero ukształtują sytuację opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, w sposób zgodny z zasadą równości obywateli wobec prawa. Organ argumentuje, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 w jego ocenie wynika, że, cyt.: "skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie prawa do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy wyłącznie do ustawodawcy, który – biorąc pod uwagę skutki społeczne rozstrzygnięć podejmowanych w badanej materii – powinien tego dokonać bez zbędnej zwłoki". Konkludując przytoczony cytat, organ odwoławczy stwierdził, jak wskazano już wyżej, że choć ww. wyrok orzekł o niekonstytucyjności art. 17 ust. 1 b, który stanowił postawę wydania zaskarżonej decyzji, nie zmieniło to sytuacji prawnej C. K., która musi czekać na uporządkowanie przez ustawodawcę systemu świadczeń dla opiekunów osób niepełnosprawnych. Tymczasem 2 pkt sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 brzmi następująco: " Art. 17 ust. 1b ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji". Powyższe oznacza, że przepis ten jako niekonstytucyjny nie może mieć zastosowania wobec opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. W takim bowiem zakresie Trybunał wprost stwierdził jego niekonstytucyjność. W powołanym wyroku Trybunał wyraźnie wskazał bowiem, że w sytuacji przeciwnej, tj. w przypadku stosowania przepisu w omawianym zakresie, będzie to prowadziło do odmiennego i niedopuszczalnego z punktu widzenia zasady równości ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnoprawnych Nie jest więc prawdą, że wydany przez Trybunał wyrok nie zmienia sytuacji prawnej C. K.. Przeciwnie, wynika z niego, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym, (tj. dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 cyt. ustawy, tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Organy z tego obowiązku się nie wywiązały, skupiając swoją uwagę wyłącznie na wskazaniu, że skarżąca nie spełnia warunku przyznania świadczenia, który nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ jest niekonstytucyjny. Skarżąca zasadnie wskazała, że w jej konkretnej sprawie organy uwzględniając skutki wyroku TK, nie były uprawnione do wydania decyzji w oparciu o art. 17 ust. 1b cyt. ustawy. Jednocześnie nie rozważyły, czy skarżąca spełnia pozostałe, obowiązujące ją warunki przyznania świadczenia, określone w art. 17 ust. 1 cyt. ustawy (rezygnacja z pracy, stopień niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej, stopień pokrewieństwa z opiekunem, obowiązek alimentacyjny opiekuna). Co do zasady okoliczności, że skarżąca jest osobą, która rezygnuje z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad spokrewnioną w linii prostej osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wobec której na skarżącej spoczywa obowiązek alimentacyjny nie została zakwestionowana przez organy. Skarżąca została pouczona jednocześnie, że najbardziej odpowiednią dla niej formą pomocy, o którą może się starać, byłby specjalny zasiłek opiekuńczy. Za wyrokiem Trybunału Sąd wskazuje, że opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych mają prawo ubiegać się o specjalny zasiłek opiekuńczy, pod warunkiem, że nie przekroczą limitu dochodu, o którym mowa w art. 16a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wsparcie finansowe udzielone w tym wypadku stanowić będzie jedynie część kwoty, którą można uzyskać w ramach świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał Konstytucyjny wskazał jednak powyższy argument właśnie dla zobrazowania niedopuszczalnego różnicowania w ustawie o świadczeniach rodzinnych sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, co miałoby miejsce w przypadku stosowania wobec takich osób art. 17 ust. 1b ustawy i odmawiania tym samym części z nich możliwości skutecznego ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, które w większym stopniu pozwala zrekompensować brak możliwości stałego zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawnym najbliższym członkiem rodziny, niż specjalny zasiłek opiekuńczy. Dodatkowo mając na uwadze, że gospodarstwo domowe skarżącej funkcjonuje dzięki świadczeniom emerytalno-rentowym otrzymywanym przez niepełnosprawnego ojca i męża skarżącej, który również jest osobą niepełnosprawną, przyjmując stanowisko organów nie jest jednak wykluczone, że skarżąca nie mogłaby skorzystać z żadnego ze świadczeń przewidzianych dla opiekunów osób niepełnosprawnych. Uzasadniając stanowisko o braku wpływu orzeczenia TK na sytuację skarżącej, organ odwoławczy ograniczył się do powołania, bez głębszej refleksji, zacytowanego wyżej fragmentu uzasadnienia tego wyroku. Sąd podkreśla, że treść uzasadnienia wyroku, ani tym bardziej interpretacja fragmentu uzasadnienia, gdyby była dokonana przez organy, nie może modyfikować treści sentencji wyroku, ani też zmieniać wynikających z przepisów prawa skutków orzeczeń wydawanych przez Trybunał Konstytucyjny. Ze swej istoty stwierdzenie niekonstytucyjności tworzy nowy stan prawny od chwili wejścia wyroku w życie, chyba, że Trybunał Konstytucyjny wydając wyrok skorzysta z przewidzianej w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP możliwości wydłużenia mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów. W odniesieniu do art. 17 ust. 1b cyt. ustawy Trybunał nie skorzystał z tej możliwości. Wyrok K 38/13 został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 października 2014 r. pod poz. 1443 i z tym dniem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie. Oznacza to, że bezpośrednim skutkiem ww. orzeczenia jest stwierdzenie niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b cyt. ustawy (w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności) począwszy od dnia jego ogłoszenia tj. od dnia 23 października 2014 r. Przytoczona wyżej treść pkt 2 sentencji wyrok K 38/13 z dnia 21 października 2014 r. jest jasna i nie budzi wątpliwości. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Przyjęcie jak tego chcą organy, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu nie przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego, jest w ocenie Sądu sprzeczne z zasadami państwa prawa, które organy mają obowiązek wcielać w życie. Zgodnie z art. 6 Kpa organy administracji posiadają bowiem uprawnienie do działania jedynie na mocy obowiązujących przepisów. W tej konkretnej sprawie organy nie ustaliły treści normy prawnej, na podstawie której mogły i miały obowiązek rozpatrzyć wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organy w istocie zakwestionowały prawotwórczy charakter orzeczeń TK stwierdzających niekonstytucyjność przepisów. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stoi zaś na stanowisku, że prawotwórczy charakter orzeczeń TK stwierdzających niekonstytucyjność przepisów prawa, zawsze powinien determinować kierunek dalszych analiz konkretnej sprawy, a przede wszystkim tezę, że ocena wszelkich konsekwencji prawnych rozstrzygnięcia TK musi uwzględniać kształtujący efekt tego rozstrzygnięcia (następujący od momentu wejścia w życie). Faktem jest, że wejście w życie takiego wyroku, który tak jak w przedmiotowej sprawie ma charakter zakresowy negatywny, samo w sobie nie tworzy nowych przepisów prawa. Poważnym błędem jest jednak twierdzeniem, że ten fakt prawny nie modyfikuje przepisów już uchwalonych przez ustawodawcę, tak aby również w czasie oczekiwania na wprowadzenie nowych rozwiązań systemowych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, wszyscy opiekunowie dorosłych osób niepełnosprawnych, tj. zarówno tych, które stały się niepełnosprawne przed i po ukończeniu 18 lat, byli traktowani jednakowo. Tym samym przytaczany przez organy fragment uzasadnienia wyroku TK, nie stoi w sprzeczności z przestawionym wyżej stanowiskiem Sądu. Fragment ten można rozumieć wyłącznie jako zgłoszony przez Trybunał postulat podjęcia bezzwłocznych działań ustawodawczych, które w przyszłości doprowadzą do kompleksowego zreformowania systemu świadczeń dla osób i opiekunów osób niepełnosprawnych, w sposób zasygnalizowany przez Trybunał. Powyższe nie oznacza więc w żaden sposób, aby poprzez swoje uzasadnienie Trybunał mógł przesądzić o tym, że sentencja wyroku może obowiązywać w innym zakresie, niż wynika to z jasnych zasad prawa konstytucyjnego (art. 190 Konstytucji), które obowiązują przecież również także Trybunał, stojący na straży ich przestrzegania. Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy stwierdzić należy ponadto, że postulat jednakowego traktowania osób niepełnosprawnych bez różnicowania przysługujących im praw z uwagi na moment powstania niepełnosprawności, musi również dotyczyć osób, w stosunku do których uprawniony organ orzekł o niemożności ustalenia momentu powstania niepełnosprawności, co jasno wynika z zakresu, w jakim TK orzekł o niekonstytucyjności art. 17 ust. 1 b cyt. ustawy. Stosowanie warunku z art. 17 ust. 1 b cyt. ustawy wobec takich osób, również powoduje nierówne traktowanie podobnych podmiotów, wyłącznie z uwagi na kryterium związane z momentem powstania niepełnosprawności. W grupie osób niepełnosprawnych, wobec których nie można stwierdzić, kiedy powstała ich niepełnosprawność, znajdą się bowiem i osoby, których niepełnosprawność powstała przed 18 rokiem życia, jak i osoby, których niepełnosprawność powstała później. W przypadku jednych i drugich nie da się tego jednak jednoznacznie ustalić, a da się jedynie domniemywać np. na podstawie wieku czy schorzeń, na które cierpi dana osoba niepełnosprawna - tak jak uczyniły to organy w przedmiotowej sprawie. Pokazuje to, że przyjęte przez ustawodawcę kryterium momentu powstania niepełnosprawności poza wszelką wątpliwość jest dyskryminujące i jako takie nie może być stosowane ani obecnie, ani w przyszłości. Obecnie, na mocy wyroku TK, kryterium to zostało wyłączone z zakresu normy prawnej wynikającej z art. 17 cyt. ustawy. W przyszłym stanie prawnym ustawodawca został zobowiązany uwzględnić zawarte w uzasadnianiu TK postulaty, aby nowy, zreformowany system świadczeń dla opiekunów osób niepełnosprawnych, został oparty o inne i zgodne z Konstytucją kryteria. Wbrew wyrażonej przez specjalistów ds. niepełnosprawności opinii, że w przypadku A. S. nie da się ustalić momentu powstania niepełnosprawności, organy uznały, że ojciec skarżącej nie mógł stać się niepełnosprawny przed 18 lub przed 25 r. życia, ponieważ jest dorosły, w podeszłym wieku i ma 85 lat. Rozpoznawana sprawa pokazuje, że chcąc stosować art. 17 ust. 1b wobec dorosłych osób niepełnosprawnych, w zakresie, w jakim został on uznany za niekonstytucyjny, organy z uwagi na treść tego przepisu zawsze będą dążyły do samodzielnego ustalenia daty powstania niepełnosprawności. Nawet w przypadku takich osób, wobec których zespół do spraw orzekania do niepełnosprawności stwierdził, że momentu tego określić się nie da. Uwzględnienie, że z chwilą wejścia w życie ww. wyroku TK przepis art. 17 b ust. 1 nie obowiązuje w zakresie, w jakim dyskryminuje osoby niepełnosprawne, zamyka pole do tego rodzaju rozważań. Na gruncie spraw dotyczących odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kwestia dopuszczalności zastosowania w tych sprawach art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych, podzieliła orzecznictwo sądów administracyjnych. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd stoi jednak na stanowisku, że kwestia rekonstrukcji normy prawnej po wydaniu przez TK jakiegokolwiek tzw. wyroku zakresowego, czyli stwierdzającego niekonstytucyjność danego przepisu w określonym zakresie, sama w sobie tj., że jest konieczna, nie powinna budzić kontrowersji w orzecznictwie. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. IV SA/Gl 1085/14 czy wyroku NSA z dnia 10 lutego 2015 r. I OSK 2926/14. W wyrokach tych rozstrzygnięcie oparto bowiem na założeniu, że wejście w życie wyroku TK akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r. nie ma wpływu na kształt obowiązujących przepisów, z uwagi na zawarte w uzasadnieniu tego wyroku wyjaśnienia Trybunału. Wyroki Trybunału Konstytucyjnego są wiążące, co do swojej sentencji, ta zaś w przedmiotowej sprawie wyraźnie mówi o niekonstytucyjności przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. W odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału o sygn. akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r., sądy administracyjne orzekły o konieczności uchylenia decyzji odmawiających świadczenia m.in. w wyrokach takich jak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1026/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 366/15 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 623/15. Stanowisko to podziela również orzekający w niniejszej sprawie Sąd. Argumenty na poparcie tego stanowiska, jak wskazano wyżej, wywodzą się wprost z analizy art. 190 Konstytucji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 135 tej ustawy uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej, badając, czy ustalony w sprawie stan faktyczny wypełnia dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przy uwzględnieniu zakresu, w jakim przepis ten został uznany za niekonstytucyjny począwszy od dnia 23 października 2014 r. na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 38/13.