III SA/Gd 552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] oraz z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 552/14. Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r., w sprawie sygn. akt III SA/Gd 552/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi A. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2014 r., nr [...] oraz z dnia 17 marca 2014 r., nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Skarżący nie stawił się na rozprawę i w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku nie wystąpił z wnioskiem o sporządzenie jego uzasadnienia. Wyrok uprawomocnił się w dniu 28 października 2014 r. Pismem z dnia 10 lutego 2015 r. A. M. wniósł o przywrócenie terminu od złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku skarżący skoncentrował się na wykazaniu, że nie został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie, a tym samym nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Napisał, że adresowane do skarżącego zawiadomienie zostało awizowane, a następnie odebrane w placówce pocztowej przez żonę skarżącego – A. M. Skarżący zauważył, że przesyłka nie została mu przekazana. O wydaniu wyroku dowiedział się zatem dopiero w dniu 4 lutego 2015 r., tj. w dniu doręczenia pełnomocnikowi - na jego wniosek - kopii protokołów rozprawy oraz wyroku. W ocenie skarżącego doręczenie zawiadomienia o rozprawie nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. A. M. nie była bowiem - w tym czasie - upoważniona do odbierania korespondencji męża w placówce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów, brak skutecznego zawiadomienia o rozprawie stanowi okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z akt niniejszej sprawy wynika jednak, że skarżący nie stawił się na rozprawie, pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie ww. posiedzenia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, przesyłki nr [...] i nr [...], zawierające zawiadomienie o terminie rozprawy w sprawie sygn. akt jw., zostały skutecznie doręczone skarżącemu w trybie określonym w art. 73 § 1- 4 p.p.s.a. (doręczenie zastępcze). Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych adresata lub obecnego w mieszkaniu dorosłego domownika, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73). W przypadku niepodjęcia zawiadomienia w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (§ 3 cyt. art.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, czyli z upływem czternastu dni od pierwszego awizowania przesyłki. (§ 4 cyt. art.). Przewidziana w art. 73 p.p.s.a. instytucja doręczenia zastępczego pism rodzi domniemanie, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju trybu doręczenia podyktowane jest postulatami płynącymi z zasady ekonomiki procesowej i ma na celu ochronę biegu postępowania przed jego zatamowaniem wskutek np. celowego nieodbierania pisma przez stronę. Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki, jak właściwe doręczenie pisma adresatowi (por. np. postanowienie NSA z dn. 30.10.2014 r., sygn. akt I FZ 313/14). Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek oraz potwierdzonego za zgodność przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w Ł. wydruku z internetowego Systemu Śledzenia Przesyłek Poczty Polskiej wynika, że skierowane do A. M. zawiadomienia o terminie rozprawy - na skutek okoliczności, o jakich mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a. - zostały złożone na okres czternastu dni w Urzędzie Pocztowym w Ł. Przesyłka była dwukrotnie awizowana. Pierwsze zawiadomienia o pozostawieniu przesyłek w urzędzie pocztowym zostały dokonane w dniu 12 sierpnia 2014 r. Powtórne awizowanie przesyłek miało zaś miejsce w dniu 21 sierpnia 2014 r. Mając na uwadze powyższe, doręczenie skarżącemu przesyłki - zawiadomienia o terminie rozprawy - należy uznać za skutecznie dokonane z dniem 26 sierpnia 2014 r. Sąd nie kwestionuje, że A. M. nie była we wskazywanym czasie uprawniona do odbioru kierowanych do skarżącego przesyłek w urzędzie pocztowym. Otrzymane od Naczelnika Urzędu Pocztowego w Ł. pismo z dnia 11 maja 2015 r. potwierdzają, że pełnomocnictwo pocztowe dla A. M. zostało odwołane przez skarżącego w dniu 2 lipca 2014 r. Pomimo tego kierowane do skarżącego przesyłki sądowe zostały omyłkowo wydane przez pracownika poczty A. M. w dniu 27 sierpnia 2014 r. Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu dla oceny zgłoszonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu. Późniejszy odbiór pisma nie obala wynikającego z art. 73 § 4 w. zw. z art. 73 § 1 p.p.s.a. domniemania doręczenia zastępczego, które już zostało dokonane. Nie zmienia to zatem zakresu skutków tego rodzaju doręczenia. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje komu ostatecznie została wydana przesyłka. Nastąpiło to bowiem w dniu 27 sierpnia 2014 r., a więc po skutecznym doręczeniu skarżącemu zawiadomienia o rozprawie - w trybie zastępczym - w dniu 26 sierpnia 2014 r. Domniemanie wynikające z doręczenia zastępczego może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że, mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Domniemanie to może być przede wszystkim obalone w sytuacji, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (por. wyrok NSA z dn. 12.05.2006 r., sygn. akt II FSK 709/05), jak również w sytuacji, gdy uprawdopodobni wystąpienie przeszkody w zachowaniu terminu odbioru pisma, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA z dn. 19.12.2007 r., sygn. akt I OZ 963/07). Tego rodzaju okoliczności nie zostały uprawdopodobnione przez skarżącego, ani też podniesione. Skarżący jedynie wskazał, że odebranie przysyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy nastąpiło po wcześniejszym zawiadomieniu nieobecnej w miejscu zamieszkania strony o jej pozostawieniu w placówce pocztowej i skoncentrował swoją argumentację wyłącznie na wykazaniu, że pismo zostało doręczone niewłaściwej osobie. Jak wskazano wyżej, z uwagi na termin, w którym przesyłki zostały wydane żonie skarżącego, fakt ten nie może uprawdopodobnić braku winy skarżącego w spóźnieniu się ze złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Na marginesie wskazać końcowo należy, że nie jest również możliwe skuteczne wzruszenie prawidłowego doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a. poprzez odwoływanie się do przesłanki braku winy w niepodjęciu awiza (por. wyrok NSA z 10.12.2008 r., sygn. akt I FSK 1338/07; wszystkie cyt. orzeczenia dostępne w bazie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.