III SA/Gd 593/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 18 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej M. L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, Wójt Gminy odmówił M. L. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na córkę M. K. Organ I instancji stwierdził, że M. K. zamieszkuje w domu jednorodzinnym z mężem i rodzicami oraz siostrą i jej rodziną. Legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, od urodzenia choruje na mózgowe porażenie dziecięce. Dotychczasową opiekę sprawowała matka M. L. W dniu 8 września 2018 r. M. K. zawarła związek małżeński, a jej mąż G. K. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W świetle art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych należało zatem odmówić M. L. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia 18 czerwca 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. L., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzję z dnia 29 kwietnia 2019 r. organ I instancji wydał po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 1 kwietnia 2019 r. , w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2018 r., uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia 10 października 2018 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, w której to decyzji Kolegium nakazało zbadać spełnienie przesłanki dotyczącej sytuacji rodziny, w tym możliwość sprawowania opieki przez męża M. K. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło pogląd, że wbrew literalnemu brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych sam fakt, że osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest przesądzający, bowiem istnieją sytuacje, w których pomimo pozostawania przez osobę niepełnosprawną w związku małżeńskim z osobą, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. Jak stwierdziło Kolegium uzupełnione postępowanie dowodowe potwierdza, że w przypadku rodziny M. L. nie ma przeszkód obiektywnych w sprawowaniu opieki nad żoną przez jej męża. W tym zakresie do odmiennego wnioskowania nie prowadzi fakt zatrudnienia tej osoby. W ocenie Kolegium obowiązek alimentacyjny, w tym dotyczący świadczenia pomocy, spoczywa na mężu M. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję M. L. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. , zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony zawartej w art. 7a § 1 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania obywateli zawartej w art. 8 § 1 k.p.a. oraz zasady utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw zawartej w art. 8 § 2 k.p.a. Naruszenie ww. przepisów postępowania skutkowało, zdaniem skarżącej, brakiem zastosowania przez organ przepisu prawa materialnego -art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sytuacji, gdy skarżąca jest osobą, która obecnie nie podejmuje, a wcześniej zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca podniosła, że Wójt Gminy decyzją z dnia 10 października 2018 r. pozbawił ją prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 grudnia 2018 r., nr [...], powyższą decyzję uchyliło wskazując , że organ pierwszej instancji zaniechał ustaleń dotyczących możliwości sprawowania opieki przez męża córki skarżącej, który nie jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postępowanie zostało umorzone decyzją Wójta Gminy z dnia 26 lutego 2019 r., w której to decyzji organ podał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, mając na względzie stan faktyczny oraz obiektywne przesłanki niemożności sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną M. K. przez współmałżonka G. K., uwzględniając interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, zasadne jest dalsze pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego na ww. niepełnosprawną przez matkę M. L. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ustalenia faktyczne ograniczyły się do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, z którego wynika, w jakich warunkach mieszkaniowych przebywa córka skarżącej. Ustalenie, że to skarżąca sprawuje nad córką opiekę nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została oparta na art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ I instancji nie wypowiedział się natomiast o możliwości sprawowania opieki lub jej braku przez małżonka osoby niepełnosprawnej. Zdaniem skarżącej, skoro organom znana była treść poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego korzystnej dla skarżącej, powinny one były na podstawie art. 7a § 1 k.p.a. rozstrzygnąć sprawę na korzyść skarżącej. Skarżąca otrzymywała przez wiele lat świadczenie pielęgnacyjne, nawet po tym, jak jej córka zawarła związek małżeński. Obecna sytuacja jest więc związana z pozbawieniem przyznawanego przez wiele lat uprawnienia. Niejednolite postępowanie organów narusza również zasadę pogłębiania zaufania wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. Okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego oraz okres, za który odmówiono tego świadczenia nie różnią się ani pod względem faktycznym, ani prawnym. Organy naruszyły również zasadę utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw zawartą w art. 8 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty sformułowane przez skarżącą zasługiwały na uwzględnienie. Kontrolowanymi decyzjami organy odmówiły przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką, ze względu na pozostawanie przez córkę skarżącej w związku małżeńskim oraz nielegitymowanie się przez męża córki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2018r., poz.2220 ze zm. ), zwanej dalej "ustawą", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organy obu instancji podjęte rozstrzygnięcia oparły na przepisie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy , który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowano pogląd, że systemowa i celowościowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych wykracza poza językowe brzmienie tego przepisu, lecz jest uzasadniona koniecznością takiego odczytywania norm prawnych, aby ich treść nie pozostawała w sprzeczności z Konstytucją RP. Negatywna przesłanka zawarta w ww. przepisie, rozumiana w sposób bezwzględny, wywołuje daleko idące negatywne konsekwencje dla rodziny i małżeństwa. Gdy stan zdrowia obydwojga małżonków powoduje, że nie są oni w stanie być dla siebie wzajemnie wsparciem, pozostali członkowie rodziny, którzy chcą - a jednocześnie mają również obowiązek - sprawować nad nimi opiekę, nie mogą uzyskać świadczenia, które uzyskaliby, gdyby taki związek małżeński nie istniał. Tak rozumiany przepis oznacza pewnego rodzaju sankcję dla osób pozostających w związku małżeńskim i w konsekwencji taka wykładnia nie może się ostać w świetle art. 18 Konstytucji RP. Zatem osoby pozostające w związku małżeńskim, których małżonkowie z uwagi na wiek lub stan zdrowia nie są w stanie sprawować nad nimi opieki, powinny być traktowane jednakowo, jak osoby, które w związku małżeńskim nie pozostają. Obydwie bowiem kategorie osób w jednakowym stopniu wymagać będą opieki osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1622/15, nie publ., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2015 r., I OSK 352/15 oraz z dnia 18 października 2016 r., I OSK 1171/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w niniejszej sprawie przychyliło się w pełni do przedstawionej powyżej wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy przyjmując, że sam fakt, że osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest przesądzający. Organ ten wskazał , że istnieją sytuacje, w których pomimo pozostawania przez osobę niepełnosprawną w związku małżeńskim z osobą, która formalnie nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prawidłowo przyjmując wskazaną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy podjęło rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że organ ten nie powołał się na jakiekolwiek ustalenia faktyczne dotyczące możliwości sprawowania opieki nad M. K. przez jej współmałżonka G. K. Pogląd Kolegium o braku obiektywnych przeszkód w sprawowaniu tejże opieki nie znajduje potwierdzenia w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych, które miałyby zawierać "uzupełnione postępowanie dowodowe". Stwierdzić należy, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 kwietnia 2019 r., nie stanowi kontynuacji postępowania , w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 grudnia 2018 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 10 października 2018 r. , uchylającą decyzję z dnia 12 stycznia 2018 r. w sprawie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - i przekazało sprawę do ponownego rozparzenia. Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej z dnia 1 kwietnia 2019 r. Są to w tej sytuacji dwa odrębne postępowania i w każdym z nich co do zasady organy winny dokonać dokładnego ustalenia stanu faktycznego w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Nie można oczywiście wykluczyć sytuacji, w której dokonane wcześniej ustalenia faktyczne i zebrany uprzednio materiał dowodowy zostaną wykorzystane przez organy rozpatrujące nową sprawę. Przedłożone akta administracyjne nie świadczą jednak o tym, by taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnić należy, że w decyzji z dnia 4 grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - przyjmując pogląd, że pozostawanie w związku małżeńskim przez osobę wymagającą opieki nie może być uważane za przesłankę odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy małżonek obowiązany do sprawowania opieki nie jest obiektywnie zdolny tego obowiązku wypełnić, a zrealizować tę pomoc jest w stanie osoba zobowiązana do alimentacji w dalszej kolejności - wskazało, że organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń, czy istnieją obiektywne przeszkody po stronie męża córki skarżącej, uniemożliwiające mu wykonywanie obowiązków nałożonych przez art. 23 i art. 27 k.r.o. i czy jest zdolny wypełnić obowiązek alimentacyjny wobec swojej współmałżonki. Kolegium dodało, że jeśli współmałżonek nie jest w stanie tego obowiązku wypełnić i w jego zastępstwie tę pomoc jest w stanie realizować skarżąca, to organ I instancji winien to wykazać w postępowaniu dowodowym, bowiem nie można z góry założyć, że tylko niepełnosprawny w stopniu znacznym współmałżonek nie jest zdolny do sprawowania opieki nad małżonkiem tego wymagającym. Wójt Gminy, ponownie rozpatrując sprawę, na skutek opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2018 r., decyzją z dnia 26 lutego 2019 r., nr [...], umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 27 września 2018 r. w sprawie ustalenia zasadności pobierania przez M. L. świadczenia pielęgnacyjnego na córkę M. K. (decyzja, na którą skarżąca powoływała się w skardze i którą przedłożyła do akt - k. 30 ). W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, mając na uwadze stan faktyczny oraz obiektywne przesłanki niemożności sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną M. K. przez współmałżonka G. K., uwzględniając interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, zasadne jest dalsze pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego na ww. niepełnosprawną przez matkę M. L. Do akt administracyjnych rozpoznawanej obecnie sprawy nie został dołączony materiał dowodowy zebrany przez Wójta Gminy, dotyczący możliwości - lub ich braku - sprawowania przez G. K. opieki nad niepełnosprawną żoną M. K. Zauważyć też należy, że w istocie nie wiadomo – z uwagi na sprzeczne ze sobą stwierdzenia organu odwoławczego, zawarte w uzasadnieniu decyzji, czy organ ten rozpatrywał odwołanie skarżącej pozostając w przekonaniu, że postępowanie jest kontynuacją postępowania wszczętego przed dniem 10 października 2018 r. ( data decyzji organu pierwszej instancji nr [...]), o czym mogłyby świadczyć sformułowanie "powyższą decyzję wydano w związku z decyzją Kolegium (...)", czy też rozpatrywał odwołanie mając świadomość, że jest to postępowanie "nowe", o czym mogłoby świadczyć wskazanie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na skutek wniosku z dnia 1 kwietnia 2019 r. Na podstawie przedłożonych Sądowi akt administracyjnych nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prowadził – przed wydaniem decyzji z dnia 29 kwietnia 2019 r. - postępowanie dowodowe, które nie znalazło odzwierciedlenia w przedłożonych aktach administracyjnych , a które to postępowanie organ odwoławczy uznał za "uzupełnienie" materiału dowodowego ( przy czym brak jest wskazania tych dowodów i ich oceny), czy też postępowanie takie prowadzone nie było, a stwierdzenie organu odwoławczego, dotyczące oceny materiału dowodowego, jest całkowicie gołosłowne. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona niniejszą skargą decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy naruszył wynikający z art. 7 k.p.a. wymóg podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto uchybiono wymogom art. 77 § 1 k.p.a., z którego wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wydanie decyzji bez zachowania tych wymogów stanowi ponadto naruszenie, zawartej w art. 80 k.p.a., zasady swobodnej oceny dowodów. Należy dodać, że w uzasadnieniu decyzji administracyjnej powinny zostać zawarte wszelkie dane umożliwiające weryfikację prawidłowości stanowiska organu. Brak w zaskarżonej decyzji należytego uzasadnienia stanowiska organu w opisanym wyżej zakresie stanowi naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zgodnie z którym każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zatem zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, Baza Orzeczeń LEX 166546). Skarżąca zarzucała naruszenie art. 7a § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Pomijając w tym miejscu kwestię, czy w sprawie dotyczącej przyznania prawa do świadczenia możliwe jest naruszenie przywołanego przepisu stwierdzić należy, że wątpliwości, o jakich w nim mowa, muszą dotyczyć treści normy prawnej. Skarżąca nie tylko nie przedstawiła odmiennej niż zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładni normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy , lecz wykładnię tę podziela. Rozstrzygnięcie wątpliwości jest możliwe tylko w sytuacji, gdy takie wątpliwości rzeczywiście istnieją. Zaskarżona decyzja jest natomiast dotknięta wadą procesową, polegającą na podjęciu rozstrzygnięcia bez ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Przedwczesne jest także, na obecnym etapie postępowania rozważanie, czy doszło do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Wobec braku dokonania ustalenia stanu faktycznego sprawy i materiału dowodowego w zakresie istotnym dla wyniku sprawy, to jest w odniesieniu do możliwości sprawowania przez G. K. opieki nad niepełnosprawną żoną M. K., nie jest możliwe odkodowanie przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał, że nie ma przeszkód obiektywnych w sprawowaniu tej opieki. Mając na uwadze powyższe Sąd, stwierdzając naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu. Organ odwoławczy ustali , czy dysponuje pełnymi aktami administracyjnymi postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji na skutek wniosku skarżącej z dnia 1 kwietnia 2019 r. W zależności od dokonanych ustaleń rozważy konieczność właściwego zastosowania art. 136 k.p.a. Uwadze organu nie powinno także ujść postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy z dnia 26 lutego 2019 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na koszty postępowania składa się 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.