III SA/Gd 605/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia 21 stycznia 2016 r. Starosta, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), orzekł o skierowaniu A. L. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Decyzja wydana została na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 grudnia 2015r. w związku z przekroczeniem przez kierowcę limitu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W następstwie odwołania od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami i wyjaśnił, że sformułowanie "starosta wydaje decyzję" nie pozostawia wątpliwości, że rozstrzygnięcia wydawane w oparciu o ten przepis stanowią decyzje związane. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w sytuacji zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych. Organ kierujący nie ma uprawnienia do rozważania celowości skierowania na badania psychologiczne. A. L. został skierowany na badania psychologiczne, ponieważ otrzymał łącznie 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 18 grudnia 2014 r. do dnia 24 listopada 2015 r. Zarzut o niekonstytucyjności przepisów, regulujących zmniejszenie liczby punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego kierowcom, którzy na własny koszt uczestniczyli w szkoleniu, organ uznał za niezasadny. Wskazał, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - w czasie gdy odwołujący się odbył przedmiotowe szkolenie - brzmiał: "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24". Odnosząc się do zarzutu o pozbawieniu strony zagwarantowanej przez przepisy k.p.a. możliwości wzięcia udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że zawiadomienie Starosty o wszczęciu postępowania opatrzone zostało adresem ul. [...], [...]. Taki sam adres widnieje na pocztowym druku potwierdzającym odbiór zawiadomienia. Odwołujący się nie przedłożył żadnego dowodu , że dokument doręczony został jego bratu na adres [...], [...], będącym - co wynika z zapisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - dodatkowym miejscem wykonywania działalności przez firmę Ł. L. Firma Handlowo - Usługowa. Ponadto strona nie załączyła do odwołania przywołanego dowodu, jakim miało być zeznanie świadka Ł. L. na okoliczność doręczenia zawiadomienia na adres jego firmy. W ocenie Kolegium mało prawdopodobne jest, by brat odwołującego nie poinformował go o odebraniu urzędowego pisma Starosty , doręczonego za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję A. L. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez aprobowanie sposobów doręczeń nieznanych polskiemu postępowaniu administracyjnemu, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ II instancji do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 7, art. 105, art. 11 k.p.a. a także reguł wskazanych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Przywołując orzeczenia sądów administracyjnych stanął na stanowisku, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania przed organem I instancji z dnia 9 grudnia 2015 roku, mimo zaadresowania zawiadomienia na adres jego zameldowania (tj. ul. [...], [...]), zostało doręczone w dniu 10 grudnia 2015 r. na adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej jego brata Ł. L. (tj. ul. [...], [...]). Ł. L. odebrał przesyłkę w dniu 10 grudnia 2015 r., w której znajdowało się zawiadomienie, podpisując się nazwiskiem. Skarżący podał, że adres, na który dokonano doręczenia zawiadomienia nie jest jego miejscem zameldowania, miejscem zamieszkania, miejscem pracy, ani miejscem wykonywania przez niego jakiejkolwiek działalności. Wyjaśnił, że brat nie jest jego domownikiem i nie przekazał mu odebranej przesyłki. Do skargi dołączył oświadczenie swojego brata, że to on odebrał przesyłkę kierowaną do skarżącego i nie poinformował go o tym fakcie. Zdaniem skarżącego w dniu 17 grudnia 2015 r., a więc w dniu odbycia szkolenia redukującego liczbę posiadanych punktów karnych o 6 (z łącznie 27 punktów do łącznie 21 punktów) postępowanie przed organem I instancji stało się bezprzedmiotowe i organ I instancji powinien był wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Skarżący podniósł, że art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uprawniał go do odbycia takiego szkolenia, wobec czego liczba posiadanych przez niego punktów powinna być zmniejszona o 6. Zarzucił, że przepis § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który nie zezwala na dokonanie takiego odliczenia osobie , która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń , za które suma punktów przekroczyła 24 - jest wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Na poparcie swego stanowiska przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji nie spełniało wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawierało uzasadnienia prawnego, a w uzasadnieniu faktycznym nie wskazano na dowody, na których organ I instancji się oparł i nie zawarto przyczyn, z powodu których innym dowodom organ ten odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ odwoławczy zaś nie odniósł się do tego zarzutu. Dodatkowo w piśmie z dnia 14 lipca 2016 r. wniósł o uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego. Zarzucił, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu , a nieskuteczne doręczenie narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uchybienie to pociągnęło za sobą wydanie błędnego rozstrzygnięcia, niezgodnego w chwili jego wydania ze stanem faktycznym i nieodpowiadającego prawu. Gdyby został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania przed organem I instancji mógłby wziąć w nim udział i miałby sposobność odniesienia się do zarzucanych mu wykroczeń drogowych, składać wyjaśnienia dotyczące słuszności i legalności otrzymania mandatów karnych , ale przede wszystkim okazałby zaświadczenie o odbyciu szkolenia, redukującego liczbę posiadanych punktów karnych, przedstawiłby argumenty przemawiające za niekonstytucyjnością § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych. Gdyby nie został pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu przed organem I instancji, rozstrzygnięcie byłoby odmienne, ponieważ organ ten powinien umorzyć postępowanie. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia brata, że to on odebrał przesyłkę i nie przekazał jej skarżącemu. Podniósł ponadto, że z uwagi na to, że decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia prawnego, że podstawa prawna jest niekompletna, a uzasadnienie faktyczne nie czyni zadość wymogom k.p.a., została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego jest nieważna, a organ odwoławczy, utrzymując w mocy taką decyzję sam dopuścił się rażącego naruszenia prawa , co czyni nieważną także tę decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2016r., poz.718), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi, dotyczących braku zapewnienia skarżącemu - przez organ I instancji - czynnego udziału w postępowaniu oraz zaaprobowaniu tego stanu rzeczy przez organ odwoławczy. Skarżący twierdzi, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skierowane na adres jego zamieszkania, doręczono pod innym adresem jego bratu, który nie jest ani jego domownikiem, ani inną osobą wymienioną w art. 43 k.p.a. , a brat przesyłki tej mu nie przekazał. Wywodzi, że brak doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zapoznanie się z aktami sprawy, jak też złożenie ewentualnych wyjaśnień przed wydaniem decyzji. Odnosząc się do tych twierdzeń wskazać należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania skutkuje pozbawieniem strony możności obrony jej praw. W niniejszej sprawie, nawet przy założeniu , że skarżącemu faktycznie nie doręczono prawidłowo zawiadomienia o wszczęciu postępowania, mając na uwadze przedstawiane przez skarżącego w dalszym toku postępowania administracyjnego dowody i argumenty uznać należy, że brak skutecznego zawiadomienia nie mógł wpłynąć i nie wpłynął na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy, badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył on liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego ( art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy). W powyższym zakresie decyzję wydaje się na wniosek organu kontroli ruchu drogowego , w tym przypadku Komendanta Wojewódzkiego Policji ( art. 99 ust.2pkt 2 ustawy). W myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz.U. z 2012, poz.1137 ze zm.), Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z art. 130 ust. 2 w/w ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Ewidencja, o której mowa w art.130 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Ani więc organ I instancji, ani samorządowe kolegium odwoławcze nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów naliczonych kierowcy ze względu na naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organy te związane są wnioskiem komendanta Policji o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne, jeśli w ewidencji wykazane jest, że kierowcy temu przyznano ponad 24 punkty karne. Tego rodzaju rozstrzygnięcie ma charakter decyzji związanej. Skarżący – jak wynika z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 grudnia 2015 r. - w okresie od 18 grudnia 2014 r. do dnia 24 listopada 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie 27 punktów za te naruszenia. W tej sytuacji organy zobligowane były do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący w czasie wydawania decyzji miał w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisane łącznie 27 punktów na naruszenie przepisów ruchu drogowego we wskazanym wyżej okresie i że, wobec tego, zostały spełnione przesłanki z art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego , ani także przed sądem nie wykazał , by na skutek odbytego szkolenia, na które się powoływał, organ właściwy do prowadzenia ewidencji zmniejszył mu liczbę punktów. Stwierdzić należy, że nie można było podzielić stanowiska skarżącego, że w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji - 21 stycznia 2016r. - nie przekroczył on liczby 24 punktów, bo odliczyć należało 6 punktów, gdyż w dniu 17 grudnia 2015 r. odbył szkolenie dla kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Skarżący wywodzi, że uprawnienie do takiego "odliczenia" wynika z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Skarżący twierdzi, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz. U. z 2012 r. poz.488), z którego wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 , został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i jest sprzeczny z Konstytucją. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył m.in. orzeczenia sądów administracyjnych w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że wyroki powoływane przez skarżącego dotyczyły rozporządzenia nie obowiązującego obecnie - z 2012 r., a rozporządzenia z 2002 r. Faktycznie na tle przepisów art. 130 ust. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawach postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego ( Dz.U. z 2002 r. nr 236 poz.1998 ze zm.) , w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych wskazywano na możliwość przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy, a nawet na niezgodność § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. z ustawą (np. NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 885/09 czy WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 475/08). Zauważyć jednak należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa stanowisko, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2002 r. w pełni służyła realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W odniesieniu do aspektu przekroczenia delegacji ustawowej do wydania § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. zauważyć należy, że art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. W przepisie tym ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Przepisy rozporządzenia miały na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W ocenie Sądu przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Regulacja określona w § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), bowiem kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji. Ponadto ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów w/w ustawy, a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), drugi natomiast poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Pogląd , że § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. nie został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego jest aprobowany ( np. wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 413/11, wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2515/14 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Podkreślenia też wymaga, że organy administracji nie mogły w sprawie dotyczącej skierowania na badania psychologiczne weryfikować prawidłowości wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego , nie może tego czynić także Sąd w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takiej sprawie. To samo dotyczy też kwestii słuszności i legalności otrzymania przez skarżącego mandatów karnych. Mając na uwadze , że podnoszone przez skarżącego argumenty faktyczne i prawne dotyczące nie przekroczenia przez niego 24 punktów nie mogły być uwzględnione przez organy , nie można podzielić zarzutu skarżącego, że niedoręczenie mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania uniemożliwiło mu udział w postępowaniu , co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W złożonym odwołaniu skarżący powołał się na odbyte w dniu 17 grudnia 2015 r. szkolenie dla kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i na – jego zdaniem- zmniejszenie posiadanych przez niego punktów karnych do 21 , z powołaniem się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym i zakwestionowaniem przepisów rozporządzenia, które nie pozwalają na zmniejszenie liczby punktów wobec osoby , która przed rozpoczęciem szkolenia posiadała już ponad 24 punkty karne. Powoływał się też na konieczność zweryfikowania przez organ ilości posiadanych przez niego punktów karnych, jak również na wady uzasadnienia decyzji organu I instancji. Do odwołania dołączył zaświadczenie o odbytym szkoleniu. Tak więc skarżący wszystkie swe argumenty, dotyczące tego, że decyzja o skierowaniu go na przedmiotowe badania nie powinna być wydana i że była wadliwa , przedstawił w toku postępowania przed organami administracji, a konkretnie - przed organem odwoławczym. Nie można w tej sytuacji uznać, by nie branie przez skarżącego udziału w postępowaniu przez organem pierwszej instancji uniemożliwiło mu działanie w sprawie i by miało to jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że, wbrew stanowisku skarżącego , który przedstawia bardzo szeroką argumentację na poparcie twierdzeń o wadliwości działania organów w kwestii doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania ( problem prawidłowości doręczenia przesyłki , braku działań organów w kwestii ustalenia prawidłowości doręczenia ), kwestia prawidłowości doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie jest, sama w sobie, kwestią decydującą o wadliwości bądź niewadliwości wydanych decyzji. Istotne jest natomiast, że - w okolicznościach niniejszej sprawy – jeżeli skarżący faktycznie nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a organy bezzasadnie uznały to zawiadomienie za doręczone mu skutecznie, to i tak to deklarowane przez skarżącego działania, które mógłby podjąć w toku postępowania przed organem I instancji, podjął on na etapie postępowania odwoławczego. Ważne jest też , że i tak działania te - jak wykazano powyżej- nie mogły w żadnym wypadku mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga też , że decyzja wydawana w oparciu o art. 99 ust.1 pkt 3 lit.b ustawy nie wymaga prowadzenia obszernego postępowania dowodowego. Istotne jest, że organ otrzymał wniosek uprawnionego organu, z którego wynika, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ w tym zakresie nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, trudno wobec tego wymagać od organu, by –zgodnie ze stanowiskiem skarżącego- zawierał w uzasadnieniu decyzji jakikolwiek wywody , z których miałoby wynikać, z jakich przyczyn jakimś dowodom dał wiarę , a innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżący , przywołując na poparcie swego stanowiska o wadliwości decyzji organu I instancji liczne orzeczenia sądów i stanowisko doktryny czyni to niejako w oderwaniu od konkretnej sprawy, z jaką mamy do czynienia. Stwierdzić też należy, że choć organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie przywołał wprost treści przepisu art. 99 ust.1 pkt 3 lit.b ustawy, stanowiącego podstawę jej wydania, nie czyni to decyzji tej wadliwą w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Przepis ten bowiem stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (... ) na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył on liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano natomiast, że decyzja została wydana z uwagi na uzyskanie informacji o przekroczeniu liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Tak więc, choć uzasadnienie decyzji organu I instancji jest dość skąpe, nie jest to okoliczność , która mogłaby prowadzić do jej wzruszenia. W ocenie Sądu decyzja organu pierwszej instancji zawiera wskazanie prawidłowej podstawy prawnej. Nie można w tej sytuacji podzielić poglądu skarżącego, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję, która winna być uchylona. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie znajdując podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.