III SA/Gd 62/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 listopada 2014 r., mocą której organ uznał, że w wyniku nielegalnie wprowadzonego na teren Wspólnoty towaru w dniu 1 sierpnia 2009 r. powstał dług celny w przywozie w wysokości 35 798 zł. Pismem z dnia 17 marca 2016 r. skarżący, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazał, że ma na utrzymaniu rodzinę, jego jedynym źródłem dochodów jest zatrudnienie w firmie A. Sp. z o.o. w S., a jego wynagrodzenie wynosiło - średnio za okres ostatnich 3 miesięcy - 4057 zł brutto. Nadto wyjaśnił, że ponosi duże koszty utrzymania domu, spłaca co miesiąc raty kredytu hipotecznego. Połowa wynagrodzenia skarżącego potrącana jest na poczet spłaty zaległości celnych oraz podatku VAT nałożonych wskutek skarżonych decyzji. Skarżący stwierdził, że sytuacja ta w konsekwencji doprowadzi do utraty płynności finansowej i wskazał, że już obecnie ma kłopoty z terminową spłatą kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 402/16 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że "uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. też postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11)". Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje utratę płynności finansowej (niezależnie od tego, czy utratę płynności finansowej można uznać za "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków") – to zważyć należy, że trudno uznać, iż sytuacja taka może faktycznie nastąpić. Skarżący ma stałe źródło dochodów i – jak wynika z zaświadczenia jego pracodawcy z dnia 16 lutego 2016 r. (k.35) – zatrudniony jest na czas nieokreślony i nie znajduje się w okresie wypowiedzenia. Ponadto, co wynika z oświadczenia skarżącego i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - stałe źródło dochodu ma także żona skarżącego, która także zatrudniona jest na czas nieokreślony i nie znajduje się w okresie wypowiedzenia ( zaświadczenie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 lutego 2016 r. k. 36). Coraz częstsze kłopoty ze spłatą kredytu na czas, o których pisze skarżący, nie są równoznaczne z faktycznymi opóźnieniami w spłacie kredytu, a żadnych dokumentów potwierdzających opóźnienia w płatności rat kredytu skarżący nie przedstawił. Nie można w tej sytuacji podzielić stanowiska skarżącego, że jego sytuacja finansowa w najbliższej przyszłości spowoduje skutek, na jaki wskazuje. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie powołał się na żadne przesłanki, które pozwalałyby Sądowi zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedstawił żadnych konkretnych argumentów, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Kondycja finansowa skarżącego, określana przez zainteresowanego jako zła, nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takimi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oczywistym jest, że z tego tytułu strona poniesie koszty obciążające jej budżet domowy, jest to jednak normalną konsekwencją wykonania decyzji, której zasadności nie można podważać na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd podziela też pogląd wyrażony w przywołanym wyżej postanowieniu NSA z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 402/16, że trudna sytuacja materialna strony może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, ale nie jest wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania danego aktu, bowiem przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.