III SA/Gd 634/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. kierującą O. B. na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat B. W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący zaprzeczył, aby zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do skierowania go na badania lekarskie w związku z brakiem uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Nadto skarżący zarzucił, że organ nie dał pełnomocnikowi skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania. Podniósł w tym względzie, że decyzja jest bezprawna, a jej wykonanie zniweczy cel, dla którego wnoszona jest skarga. Jeżeli badanie zostanie wykonane nie sposób będzie "cofnąć" jego wyniku. W przypadku uwzględnienia skargi doprowadzi to do sytuacji, w której pomimo uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia - uchylenia decyzji o skierowaniu do lekarza - badanie lekarskie zostanie wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi unormowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki - czy zachodzi - "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". W tym miejscu Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie stanu zdrowia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał dostatecznie na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazał, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania opisywanej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje przeprowadzenie badania. Ograniczył się zatem do podania, na czym polega wykonanie decyzji kierującej na badania. Nie podał natomiast, jaka – konkretnie - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać przeprowadzenie lekarskiego badania stanu zdrowia skarżącego. Zatem przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżący nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazał na - pozostającą bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku - możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd i utożsamił wykonanie decyzji ze skutkiem takiego wykonania. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że wykonanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., ze względu na treść rozstrzygnięcia, jego zakres i charakter prawny, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem skargi, w związku z którą wniesiono wniosek, jest bowiem decyzja, która – jedynie - kieruje skarżącego na badania lekarskie. Decyzja ta nie upoważnia ani do zatrzymania prawo jazdy, ani do cofnięcia uprawnień w zakresie kierowania pojazdami. Samo wykonanie badania nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I OZ 804/12, czy postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 582/13, postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 742/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa gov.pl). Decyzja w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie nie powoduje automatycznie pozbawienia prawa jazdy, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy. Sama obawa, że wykonanie badania doprowadzi - w przyszłości - do podjęcia aktów administracyjnych, które spowodują utratę uprawnień do kierowania pojazdami, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazano wyżej, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. Ewentualna decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami - w razie stwierdzenia na podstawie badań lekarskich istnienia ku temu przeciwwskazań - będzie podlegała zaskarżeniu w odrębnym trybie. Jako odrębny akt administracyjny nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Reasumując, sąd stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został przez skarżącego uzasadniony, a zachodzi sytuacja, że charakter zaskarżonego aktu nie wskazuje, aby mógł on wywołać negatywne dla skarżącego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.