III SA/Gd 736/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 28 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 stycznia 2014 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, którą uchylono decyzję własną z dnia 16 października 2013 r. o zarejestrowaniu samochodu osobowego marki VW Touran nr rej. [...] oraz odmówiono rejestracji tego pojazdu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją ostateczną z dnia 16 października 2013 r. Prezydent Miasta dokonał rejestracji powyższego samochodu na rzecz S. L.. Pismami z dnia 18 listopada 2013 r. i z dnia 11 grudnia 2013 r. Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji poinformowało Prezydenta Miasta, że pojazd ten został zabezpieczony oraz poddany badaniom mechanoskopijnym, w wyniku których stwierdzono, że posiada przerobiony numer identyfikacyjny VIN. Ponadto w trakcie śledztwa ustalono, że pojazd został skradziony w dniu 18 sierpnia 2009 r. na terenie Polski obywatelowi Niemiec. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji ww. samochodu osobowego. Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylił decyzję własną z dnia 16 października 2013 r. o zarejestrowaniu samochodu osobowego oraz powołując się na art. 104 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 3a pkt 1, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym odmówił rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu wskazano, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien mieć nadane przez producenta cechy identyfikacyjne w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Pole numerowe nie może nosić śladów ingerencji w celu umyślnego zniszczenia lub sfałszowania. Treść opinii biegłego z zakresu mechanoskopii wskazuje natomiast, że przedstawione przy rejestracji przedmiotowego pojazdu dokumenty są niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie udokumentowania prawa własności tego pojazdu, a nadto nie odpowiada on warunkom technicznym określonym prawem. Organ powołał się na wyrok NSA w Gdańsku z dnia 7 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 40/00, lex 76098. W ocenie organu, w sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, co wywołuje skutek podobny jak wyrejestrowanie pojazdu. Wniosek strony bowiem nie spełnia wymaganych prawem warunków niezbędnych do rejestracji. W odwołaniu od tej decyzji S. L. podniósł, że w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Apelacyjną w S., nie zapadły żadne prawomocne rozstrzygnięcia. Opinia w zakresie badań mechanoskopijnych, na którą powołuje się organ, może być kwestionowana po wydaniu postanowienia o zwrocie pojazdu podmiotowi innemu niż właściciel, co może skutkować dopuszczeniem dowodu z kolejnej opinii, której treść nie musi być zgodna z ekspertyzą dotychczasową. Ponadto wskazał, że zostało wszczęte postępowanie cywilne o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowego pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako zgodną z prawem. Na wstępie obszernego uzasadnienia przedstawiono dokonane ustalenia w sprawie i dotychczasowy przebieg postępowania. Organ odwoławczy przywołał przepisy k.p.a. regulujące postępowanie wznowieniowe oraz przepisy materialne dotyczące rejestracji pojazdu. Wskazano m.in., że brak całkowitej pewności, że osoba rejestrująca pojazd jest rzeczywiście do tego upoważniona i jest prawowitym właścicielem, jest nową okolicznością (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Natomiast sfałszowanie numeru nadwozia powoduje m.in., że dokumenty, w oparciu o które pojazd był uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności samochodu. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu sankcjonuje fałsz dowodu i nadaje właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, który potwierdza nieprawdziwe dane. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo w wyniku wznowienia postępowania uchylił decyzję o rejestracji pojazdu i orzekł o odmowie jego rejestracji. W toku bowiem postępowania wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ponadto z dołączonej do akt opinii kryminalistycznej wynika, że numer identyfikacyjny VIN pojazdu został przerobiony i numer pod którym dokonano rejestracji samochodu jest numerem nieprawdziwym. Stwierdzenie, że identyfikator znamionowy pojazdu nie jest zamontowany w sposób fabryczny stanowi też przesłankę odmowy rejestracji samochodu z uwagi na wymogi prawa. W toku postępowania na podstawie prawidłowych numerów VIN ustalono m.in. prawowitego właściciela pojazdu w momencie kradzieży. Do kradzieży samochodu, przerobienia jego numerów VIN i samodzielnego zamontowania identyfikatora znamionowego pojazdu doszło przed jego rejestracją. Powyższe okoliczności faktyczne nie były jednak znane organowi w dniu wydania decyzji o rejestracji. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem skarżącego, że opinia kryminalistyczna, która może zostać podważona, nie może być jednym z dowodów w sprawie rejestracji pojazdu. Natomiast okoliczność, że skarżący może nabyć prawo własności samochodu w drodze zasiedzenia nie zmienia faktu, że rejestracja z dnia 16 października 2013 r. została dokonana mimo, iż w dniu wydania decyzji istniały okoliczności faktyczne nie znane organowi pierwszej instancji, które przemawiały za odmową rejestracji. S. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego zarzucił jej niezgodność z prawem z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania. Okoliczność, że doszło do zabezpieczenia pojazdu, a następnie ustalenie, że pojazd posiada przerobione numery, nie przesądza jednoznacznie o fakcie jakoby nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu, czy dokonywał w nim wskazanych zmian. Zważywszy, że wobec skarżącego nie toczy się postępowanie karne w związku z przerobieniem czy kradzieżą pojazdu, należy traktować go jako prawowitego właściciela pojazdu, uprawnionego do jego rejestracji. Tym samym, nie zachodziły okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie rejestracji pojazdu. Skarżący w dalszym ciągu pozostaje w posiadaniu przedmiotowego pojazdu, a odmowa jego rejestracji stanowi naruszenie jego praw do używania i rozporządzania pojazdem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 stycznia 2014 r., którą uchylił decyzję własną z dnia 16 października 2013 r. o zarejestrowaniu samochodu osobowego marki VW Touran nr rej. GD [...] oraz odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowił art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej - "k.p.a." oraz przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) - dalej jako "ustawa". Na wstępie trzeba wskazać, że przedmiotowe decyzje zostały wydane w ramach postępowania nadzwyczajnego jakim jest - wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, Zarys wykładu, W-wa 1983, str. 242). Innymi słowy instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Podkreślić trzeba, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy decyzją ostateczną z dnia 16 października 2013 r. Prezydent Miasta dokonał rejestracji samochodu osobowego marki VW Touran nr rej. GD [...] na rzecz S. L. Po wydaniu ww. decyzji Prezydent Miasta został powiadomiony pismami z dnia 18 listopada 2013 r. i z dnia 11 grudnia 2013 r. przez Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji o dokonaniu zabezpieczenia od S. L. przedmiotowego samochodu. Jednak, co jest ważne dla niniejszej sprawy, z powyższych pism i załączonych do nich postanowień w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia 19 listopada 2013 r. oraz w przedmiocie uzupełnienia postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych z dnia 11 grudnia 2013 r. wynikało, że pojazd ten został zabezpieczony w ramach prowadzonego przez CBŚ KGP Zarząd w G. W. śledztwa [...] pod nadzorem Prokuratury Apelacyjnej w S. i poddany badaniom mechanoskopijnym, w wyniku których stwierdzono, że posiada przerobiony numer identyfikacyjny VIN. Ponadto, że pojazd ten został skradziony w dniu 18 sierpnia 2009 r. na terenie Polski. Następnie w toku postępowania ustalono, że właścicielem pojazdu w chwili kradzieży był R. S. Poszkodowanemu zostało w dniu 28 września 2009 r. wypłacone odszkodowanie i własność pojazdu przeszła na niemieckie towarzystwo ubezpieczeniowe, które z kolei udzieliło pełnomocnictwa do odbioru pojazdu J. L. - A. Do akt sprawy została dołączona przez Prokuraturę Apelacyjną w S. uwierzytelniona opinia kryminalistyczna nr [...] z dnia 12 listopada 2013 r. biegłego sądowego z zakresu badań mechanoskopijnych przedmiotowego pojazdu, w której stwierdzono, że posiada on niefabryczne oznaczenie indentyfikacyjne nadwozia (vide: - k. 19 - 23 akt administracyjnych). Jak wynika z jej treści w wyniku trawienia chemicznego ustalono fabryczne oznaczenie indentyfikacyjne nadwozia pojazdu –[...], wcześniej stwierdzając, że oznaczenie to posiada cechy naniesienia niefabrycznego. Ustalono również, że identyfikator znamieniowy pojazdu posiada cechy niefabrycznego wykonania i namocowania. W opinii tej ustalono także fabryczne oznaczenie identyfikacyjne PKN pojazdu o treści [...] i rok produkcji 2006 r. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądnie strony. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Prezydent Miasta w związku z ww. okolicznościami faktycznymi, jako organ który wydał decyzję w ostatniej instancji, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2013 r. wznowił postępowanie w sprawie - art. 149 § 1 i 2 w zw. z art.150 k.p.a. Należy tu podzielić stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 66/12, dostępny w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia. nsa.gov.pl, w którym stwierdzono, że brak całkowitej pewności, iż osoba rejestrująca pojazd jest rzeczywiście do tego upoważniona i jest prawowitym właścicielem, jest nową, istotną okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jest oczywistym, że w dniu wydawania decyzji ostatecznej organowi nie były znane powyższe okoliczności faktyczne, w tym przede wszystkim fakt dokonania kradzieży przedmiotowego pojazdu na terenie Polski, który w chwili kradzieży stanowił własność obywatela Niemiec - R. S., ani fakt posiadania przez niego niefabrycznego oznaczenia indentyfikacyjnego nadwozia. Okoliczności te, istniejące w dniu wydania decyzji, były istotnymi dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i niewątpliwie stanowiły przeszkodę do dokonanie rejestracji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, organ może dokonać rejestracji tylko w oparciu o ustalony niesporny stan własnościowy. Okoliczność zaś kradzieży samochodu, który został przez organ zarejestrowany, była poza sporem. Nie można więc podzielić argumentacji zawartej w skardze, że skoro wobec skarżącego nie toczy się postępowanie karne w związku z przerobieniem czy kradzieżą pojazdu, to należy traktować go jako prawowitego właściciela pojazdu, uprawnionego do jego rejestracji. Należy bowiem podkreślić, że w tym przypadku mamy do czynienia z postępowaniem - o charakterze rejestrowym, co przekłada się bezpośrednio na zakres kognicji organów rozpatrujących wniosek. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy rejestracja pojazdu następuje na wniosek właściciela. Osoba, na rzecz której ma nastąpić rejestracja, powinna udokumentować swoje prawo własności do pojazdu mającego być przedmiotem rejestracji. Zarejestrowany może bowiem być jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2000 r., sygn. akt II SA 2371/99, OSS 2000, nr 4, s.96). Organ rejestrowy dokonuje rejestracji pojazdu na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, które zgodnie z zawartym w art. 72 ust. 1 cyt. ustawy katalogiem poza wnioskiem, zawsze obejmuje dowód własności pojazdu. Organy są związane przepisami określającymi przesłanki i zasady rejestracji pojazdu oraz dopuszczenia go do obrotu. Zostały one określone m.in. w przepisach rozdziału 2, działu III ustawy. Organ administracji właściwy w sprawach rejestracji ma obowiązek odmówić jej dokonania w sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II SA 1093/98, lex nr 41322). Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że dokument potwierdzający własność pojazdu musi być prawdziwy nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodny ze stanem faktycznym (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA 2506/99, lex nr 55319). Wskazuje się przy tym, że przymiot dokumentu prawdziwego posiada jedynie dokument, który bezspornie posiada łącznie trzy cechy: 1. został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, 2. treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, 3. dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu wystawca. Zatem dokumenty, które nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu prawnego pojazdu, nie mogą stanowić podstawy do zarejestrowania. Na tle zagadnienia dopuszczalności rejestracji pojazdu, w tym nabytego od osoby nieuprawnionej, została ugruntowana linia orzecznicza, zgodnie z którą organy prowadzące postępowanie rejestrowe, nie prowadzą ustaleń w zakresie istnienia określonego prawa lub stosunku prawnego. Tym samym dokumenty, które nie odzwierciedlają stanu prawnego pojazdu nie mogą stanowić podstawy jego zarejestrowania (por. m.in. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1415/10, czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 454/11 opublikowane w ww. Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Już tylko wobec niekwestionowanej okoliczności kradzieży samochodu, która istniała, a zarazem była nieznana organowi w dniu dokonywania rejestracji, niewątpliwe zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto w świetle poczynionych powyżej rozważań jest oczywiste, że organy nie mogły uznać, aby w takiej sytuacji zostały przedłożone bezsporne dowody własności pojazdu. Przy czym nie chodzi tu o dokumenty prawdziwe w znaczeniu formalnym lecz dokumenty zgodne ze stanem prawnym pojazdu. Innymi słowy dokumenty, które potwierdzają niesporny stan w sferze stosunków własnościowych. Tym samym organy były uprawnione w ramach wznowionego postępowania do wydania decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej i odmowie rejestracji przedmiotowego samochodu. Choć nie tylko z tych powodów. Stosownie bowiem do art 66 ust. 3a ustawy pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne, czyli numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 ustawy). Stosownie zaś do § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951 ze zm.) pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; Jak wynika z powołanych przepisów pojazd uczestniczący w ruchu powinien mieć nadane przez producenta cechy identyfikacyjne w postaci numeru VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Jak wskazał NSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/GD 40/00, lex 76098 - "dane wpisane do dowodu rejestracyjnego winny być zgodne z oznaczeniem indentyfikacyjnym nadwozia i silnika zamontowanym fabrycznie przez producenta. Jest to jeden z wymogów warunków technicznych pojazdów. Podstawą rejestracji pojazdu mogą być więc wyłącznie dowody własności oraz dowód rejestracyjny autentyczne oraz zawierające dane indentyfikacyjne pojazdu zgodne z jego tablicą znamionową zainstalowaną fabrycznie przez producenta lub zmienioną zgodnie z prawem". Treść załączonej do akt sprawy opinii kryminalistycznej nr [...] biegłego sądowego jednoznacznie wskazuje, że samochód posiada niefabryczne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia oraz że identyfikator znamionowy posiada niefabryczne cechy wykonania i zamocowania do pojazdu. Trudno więc uznać, aby pojazd w dacie rejestracji odpowiadał warunkom technicznym określonych prawem, o czym również organ dokonujący rejestracji nie widział. Treść opinii nie nasuwa wątpliwości, co do swojej wiarygodności, i co jest istotne, nie została ona wzruszona. Poodnoszona w odwołaniu możliwość jej zakwestionowania w przyszłości nie niweczy jej ustaleń. Wobec zaś bezsporności stwierdzonych w niej faktów nie można też mówić o przedwczesności rozstrzygnięć. Tym bardziej, że dokonane ustalenia nie były podważane przez stronę. Należy tu wskazać, że zgodnie z judykaturą zarejestrowanie pojazdu, wbrew jednoznacznym dowodom stwierdzającym nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stałoby w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonuje fałsz dowodu (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., w sprawie I OSK 134/10, lex 744970). Ponadto, nadaje także jego właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, tj. dokumentem, który w sposób niewątpliwy potwierdza nieprawdziwe dane. W następstwie tego, osoby posługujące się takim dowodem, uchodzą za prawowitych właścicieli pojazdu, co przecież nie jest prawdą. Konieczne jest w takich przypadkach, aby istniała całkowita pewność, że osoby legitymujące się takim dokumentem są rzeczywiście do tego upoważnione i są prawowitymi właścicielami pojazdu. Naruszenie tej zasady może również godzić w interesy osób trzecich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 418/06, opubl. w ww. Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd dostrzega i rozumie, że skarżący bez własnej winy znalazł się w sytuacji aktualnie uniemożliwiającej korzystanie z pojazdu samochodowego. Jednak odmowa rejestracji nie stoi na przeszkodzie złożeniu kolejnego wniosku oraz przedstawieniu wymaganych prawem dokumentów. Tym bardziej, że skarżący wystąpił już na drogę postępowania sądowego w celu wykazania istnienia prawa własności. Rację ma strona, że dokonane zabezpieczenie pojazdu czy ustalenie, że posiada ma przerobione numery, nie przesądzają o prawie własności. Jednak należy podkreślić, że: po pierwsze - zawisłość sprawy o zasiedzenie przed sądem powszechnym jednoznacznie wskazuje na istnienie sporu dotyczącego własności przedmiotowego pojazdu, po drugie - ustalenia w przedmiocie istnienia, czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych, a nie organów administracji. Organy dokonują zaś rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W sytuacji więc sporu co do prawa organ administracji obowiązany jest odmówić zarejestrowania pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., sygn. II SA 1093/98, LEX 41322 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2004 r., sygn. II SA/Wa 3046/03, LEX 173977). Konstatując, organy orzekające prawidłowo ustaliły stan faktyczny i należycie oceniły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W konsekwencji zasadnie wznowionego postępowania organy prawidłowo uchyliły decyzję dotychczasową i wydały nową - rozstrzygając o istocie sprawy, tj. odmawiając dokonania rejestracji pojazdu (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.