III SA/Gd 858/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia 16 maja 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., skierował J. W. na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazano, że z wnioskiem o skierowanie na badanie wystąpił Komendant Wojewódzki Policji wskazując, że J. W. kierując pojazdami w okresie od 14.12.2013 r. do 17.09.2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i uzyskał łącznie 33 punkty. Organ przytoczył treść art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami , obligujący organ do skierowania osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów, na badanie psychologiczne. Organ wskazał , że skarżący wniósł odwołanie od zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania. SKO postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Skarga na to postanowienie została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2015 r. J. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia 3 sierpnia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie m.in. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zachodziła konieczność skierowania odwołującego się na badanie psychologiczne. Przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest jedyną przesłanką skierowania takiej osoby na badania psychologiczne i zobowiązuje organ do wydania decyzji w tym przedmiocie. Skarżący za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał łącznie 33 punkty. Wyjaśniono, że organy administracji nie są właściwe do weryfikowania poprawności wpisów zawartych w ewidencji oraz do orzekania wbrew jej treści. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Komendant Wojewódzki Policji, wpisy dokonywane są na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, organ kierując na badania nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani tego, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego. Na powyższą decyzję J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zarzucił: ̶ wadliwość decyzji z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 i art. 24 k.p.a. oraz naruszenie: ̶ art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 76 k.p.a., gdyż wobec znaczenia prawnego dokumentu Prezydenta Miasta z załącznika nr 1( zawiadomienie z dnia 12 września 2013 r. o wykonaniu środka karnego) sprawa ma charakter res iudicata oraz przedawnienia, co powoduje iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, są fałszywe, gdyż w sprawie brak jest podstawy prawnej do jej wydania; ̶ art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentu z zał. nr. 1, uzasadnione jest twierdzenie, iż zostały wydane w czynie art. 234 k.k., a w razie ich wykonania wywołałyby kolejny czyn z art. 271 § 1 k.k.; ̶ art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta przez orzeczenie NSA o sygn. akt I OZ 272/16; ̶ art. 10 k.p.a., gdyż w sprawie tej skarżący nie otrzymał postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego na podstawie wniosku Komendanta Policji ale na podstawie wyroku wykroczeniowego Sądu Rejonowego w G. [...], co do którego obowiązuje stan prawny zatarcia uznania winnym. Zdaniem skarżącego powyższe naruszenia doprowadziły do bezprawnego przypisania mu wykroczenia z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wskazanych przez niego przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący podniósł także, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę ustalonego przez sąd okresu zakazu prowadzenia pojazdów. Zarzucił, że decyzje wydano już po odbyciu zasądzonego środka karnego, gdy skarżącemu przysługuje domniemanie niewinności , a NSA w orzeczeniu z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 272/16 potwierdził, że "zaskarżone postanowienie [ o wykonaniu zaskarżonych decyzji ], nie podlega wykonaniu, nie wywołuje bowiem skutków prawnych , które podlegałyby egzekucji ze strony organu". Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, w wyniku samowolnego działania funkcjonariuszy gminy, wyłączonych z udziału w postępowaniu, co powoduje nieważność decyzji. Stwierdził, że w sprawie występują przyczyny odmowy wszczęcia postępowania - res iudicata, przedawnienie , w tej samej sprawie toczy się już postępowanie oraz w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, wobec czego postępowanie powinno być umorzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo skarżący pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. zarzucił , że organy obu instancji rażąco naruszyły prawo poprzez ponowne podjęcie zaskarżonych czynności w tej samej sprawie, w której NSA orzekł prawomocnym postanowieniem w sprawie I OZ 272/16. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania przed organami administracji, nakazanie natychmiastowego zwrotu prawa jazdy i stwierdzenie , że organy dopuściły się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. ponadto zarzucił, że organy dopuściły się rażącej bezczynności względem prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OZ 210/16 "potwierdzającego, iż postępowania w niniejszych sprawach nie wywołują dla skarżącego żadnych skutków prawnych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), badaniu psychologicznemu , przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z kolei przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skarżący w okresie od dnia 14.12.2013 r. do 17.09.2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i uzyskał ponad 24 punkty ( 33 punkty). Tak więc zaskarżone decyzje wydano zgodnie z przywołanymi przepisami wskazanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że wbrew przekonaniu skarżącego, wynikające z zawiadomienia ( zał. nr 1 do skargi) wykonanie wobec niego orzeczonego w wyroku Sądu Rejonowego w G z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt [...] środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i zatrzymanie w związku z tym skarżącemu prawa jazdy do dnia 9 grudnia 2013 r. nie stwarza sytuacji "powagi rzeczy osądzonej" czy też "przedawnienia" możliwości orzekania przez organy w niniejszej sprawie. Wyrok sądu karnego dotyczył czynu skarżącego z dnia 9 lutego 2013 r. - wykroczenia w postaci prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu ( art. 87 § 1 k.w.). Na skutek stwierdzenia, że kierowca kierował po użyciu alkoholu organy administracji na mocy przepisów ustawy o kierujących pojazdami zobowiązane są do skierowania takiego kierowcy na odpowiednie badania - badanie lekarskie i badanie psychologiczne ( art. 99 ust. 1 pkt 2 lit a oraz pkt 3 lit. a tej ustawy). Jednak obowiązek skierowania kierowcy na badanie psychologiczne istnieje także w przypadku przekroczenia przez niego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący otrzymał w okresie od 14.12.2013 r. do 17.09.2014 r. 33 punkty karne, które obligowały organ do skierowania go na badania psychologiczne. Tak więc obecne skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne nie ma związku ze zdarzeniem, które było przedmiotem oceny przez sąd karny. W tej sytuacji wyrok sądu karnego nie stwarza ani powagi rzeczy osądzonej, ani też żadnej innej sytuacji , która uniemożliwiłaby wydanie decyzji w niniejszej sprawie. Wykonanie środka karnego, o jakim mowa w zawiadomieniu, które skarżący dołączył do skargi, nie wpływa w żaden sposób na obowiązek organu skierowania skarżącego na wymagane przepisami ustawy badanie psychologiczne w przypadku, gdy skarżący uzyskał ponad 24 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty skargi, że w niniejszym postępowaniu zaistniały wszystkie przesłanki przemawiające za umorzeniem postępowania – "res iudicata, przedawnienie oraz gdy w tej samej sprawie postępowanie już się toczy , lub w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym" – są chybione. Powyżej wskazano już , że nie zachodzi w niniejszej sprawie powaga rzeczy osądzonej. Nie może być też mowy o "przedawnieniu". Nie toczyło się też postępowanie w tej samej sprawie ( dotyczące skierowania na badania psychologiczne w związku z uzyskaniem przez skarżącego w przedmiotowym okresie ponad 24 punktów) oraz istnieje podstawa materialnoprawna do wydania decyzji. Podnoszony przez skarżącego zarzut "prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy" orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OZ 210/16 oraz I OZ 272/16 jest chybiony. Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 210/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego J. W. na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 564/15, odrzucające zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2015 r., odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania dotyczyło postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej niniejszą skargą decyzji, jednak w postanowieniu NSA sygn. akt I OZ 210/16 , na które powołuje się skarżący, sąd ten wypowiadał się na temat nie uzupełnienia przez skarżącego braków zażalenia. W tej sytuacji w treści tego postanowienia nie sposób dopatrzyć się wniosków, dotyczących niniejszego postępowania, które wysnuwa skarżący. Nadmienić jedynie należy, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 564/15 oddalający skargę skarżącego jest prawomocny. Z kolei postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 272/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego J. W. na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 563/15, odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Pomijając fakt, że postanowienie to nie dotyczy wydanych w niniejszej sprawie decyzji zauważyć należy, że przytoczone ( niedokładnie ) przez skarżącego w skardze poglądy NSA w postanowieniu sygn. akt I OZ 272/16 dotyczą charakteru postanowienia o niedopuszczalności odwołania i wyrażone zostały na potrzeby rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, nie mogą więc w żaden sposób dotyczyć kwestii rozstrzyganych decyzjami przez organy w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela też zarzutów skargi dotyczących nieważności postępowania. Zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), ani też bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ( 156 §1 pkt 2 k.p.a.). Nie zachodzą też przesłanki z art. 24 § 1 k.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika organu. Wydawanie różnych decyzji w różnych postępowaniach przez te same osoby wchodzące w skład organu kolegialnego czy też z upoważnienia organu nie będącego organem kolegialnym nie stanowi okoliczności powodujących "wyłączenie z udziału w postępowaniu z mocy ustawy". Nie zachodzi też przesłanka z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., dotycząca nieważności decyzji , której wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, ani też żadna inna przesłanka nieważności decyzji, określona przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Niezrozumiałe dla sądu są wywody skarżącego dotyczące zasad stosowania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym – art. 97 i art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a , bowiem w niniejszej sprawie ustawa ta nie miała zastosowania. Nie miały też zastosowania w niniejszej sprawie przepisy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy o kierujących pojazdami, których naruszenie zarzucał skarżący. Niezrozumiały jest też zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., który dotyczy zapewnienia czynnego udziału stronie w postępowaniu , poprzez wszczęcie postępowania na podstawie wyroku sądu karnego "co do którego obowiązuje stan prawny zatarcia uznania winnym". Wszczęcie postępowania w sprawie niniejszej nie było związane z wyrokiem karnym. Jak już wskazano powyżej wyrok ten i jego wykonanie nie mają wpływu na wydanie zaskarżonych skargą decyzji ani tym bardziej na realizację obowiązków organu określonych art. 10 k.p.a. Podnoszona przez skarżącego okoliczność błędnego wskazania przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organem kierującym skarżącego na badania był Starosta nie miała wpływu na wynik sprawy. Zauważyć należy, że w decyzji organu odwoławczego prawidłowo wskazano , że rozpatrywano odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta ze wskazaniem prawidłowej daty i numeru decyzji organu I instancji. Także w uzasadnieniu decyzji prawidłowo wskazano, że organem kierującym na badania był Prezydent Miasta. Dopiero w dalszej części uzasadnienia wskazano Starostę, co należy traktować jako zwykłą pomyłkę organu odwoławczego. Podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu Sąd uprawniony jest do kontroli decyzji zaskarżonych skargą - decyzji organu odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 16 maja 2016 r. Podnoszone przez skarżącego zarzuty zawarte w skardze i w pismach składanych w toku postępowania sądowoadministracyjnego dotyczą nie tylko zaskarżonych niniejszą skargą decyzji , ale też decyzji wydanych w innych postępowaniach oraz postępowań sądowoadministracyjnych. Jak już wskazano wyżej kognicja sądu orzekającego w niniejszej sprawie dotyczy decyzji objętych skargą. Sąd w niniejszym postępowaniu nie może badać legalności innych decyzji wydanych wobec skarżącego przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy ani też oceniać prawidłowości działań podjętych w toku postępowań sądowych, wobec czego Sąd nie odnosi się do zarzutów dotyczących tych kwestii. Mając na uwadze powyższe Sąd , nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i nie podzielając jej zarzutów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.