III SA/Gd 985/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 13 września 2016 r., opartą na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2016 r., którą orzeczono o obowiązku zwrotu przez A. Sz. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji - nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w kwocie 133 zł. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 12 lipca 2016 r. Prezydent Miasta wydał decyzję, w której orzekł o zwrocie przez A. Sz. nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego (zasiłku dla bezrobotnych). Organ w uzasadnieniu podniósł m.in., że decyzją z dnia 27 października 2015 r. Prezydenta Miasta skarżąca została uznana za osobę bezrobotną od dnia 26 października 2016 r. i od tej daty został jej przyznany zasiłek dla bezrobotnych. Ponadto, organ ustalił na podstawie wydruku z bazy danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, że strona posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą, którą rozpoczęła od dnia 5 września 2008 r., a wykonywanie, której zawiesiła z dniem 21 października 2015 r. W związku z tym, na skutek wznowienia postępowania, została wydana w dniu 2 grudnia 2015 r. decyzja przez Prezydenta Miasta o uchyleniu decyzji z dnia 27 października 2015 r., o uznaniu strony z dniem 26 października 2015 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 października 2015 r. na okres 90 dni. Organ I instancji przywołał regulację art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podnosząc, że strona została pouczona m.in. o okolicznościach, od których zależy posiadanie statusu osoby bezrobotnej, przysługujących prawach oraz konsekwencjach składania nieprawdziwych oświadczeń. W konsekwencji organ uznał, że w okresie od dnia 26 do dnia 31 października 2016 r. wypłacone świadczenie jest nienależne. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca, wskazując, że wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Gd 201/16 został wydany bez jej udziału w związku z tym ma prawo domagać się przywrócenia terminu rozprawy, oraz że zasiłek dla bezrobotnych przysługuje jej w wysokości 100% od dnia 26 października 2016 r. Wojewoda decyzją z dnia 13 września 2016 r., wydaną na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako zgodną z prawem. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że w dniu 26 października 2015 r. A. Sz. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna i decyzją z dnia 27 października 2015 r. Prezydenta Miasta została uznana za osobę bezrobotną od dnia 26 października 2015 r. i od tej daty został jej przyznany zasiłek dla bezrobotnych (80% kwoty określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy). W związku z domaganiem się skorygowania przyznanego zasiłku strona złożyła dokumenty z ZUS, w związku z którymi organ ustalił, w oparciu o wydruk z bazy danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (CEIDG) z dnia 16 listopada 2015 r., że A. Sz. posiadała zarejestrowaną działalność gospodarczą, rozpoczęcie której opatrzone było datą 5 września 2008 r., a wykonywanie której zawiesiła z dniem 21 października 2015 r. Natomiast w karcie rejestracyjnej bezrobotnego w części "C" punkt 10 oświadczyła, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, ani że po złożeniu wniosku o wpis nie zgłosiła wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej a okres zwieszenia jeszcze nie upłynął. Zatem strona zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Jak wyjaśnił organ, wtedy zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się. Strona otrzymała wypłatę zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia 26 października 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. w kwocie 133 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca w art. 76 ust. 2 pkt 2 tej ustawy statuuje, że złożenie nieprawdziwego oświadczenia stanowi świadome wprowadzenie w błąd urzędu pracy. Wskutek złożenia przez stronę w dniu rejestracji oświadczenia wbrew rzeczywistemu stanowi rzeczy zostało jej przyznane prawo i wypłacone świadczenie od dnia dokonania rejestracji. Dlatego zasadnie orzeczono o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia. A. Sz. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Orzeczeniu temu zarzuciła: niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz stanu prawnego, dokonanie błędnej interpretacji przesłanki warunkującej zastosowanie przepisów prawa materialnego, powołanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i dokonanie błędnej oceny złożonego odwołania. Za nietrafny uznała zarzut organu, że posiadała zarejestrowaną działalność gospodarczą, wykonywanie której zawiesiła z dniem 21 października 2015 r. Wyjaśniła, że w dniu 21 października 2015 r. działalność gospodarcza była już z jej inicjatywy zawieszona na okres do lat dwóch. Prowadzenie działalności gospodarczej nie ma żadnego wpływu na przyznanie kwoty zasiłku w wysokości 100% dla bezrobotnych od 26 października 2015 r. do 09 grudnia 2015 r., co wynosi 45 dni o wartości 1.247 zł. zasiłku, minus wypłacona zaliczka 133 zł. Do zapłaty pozostała kwota zasiłku 1.114 zł. Skarżąca podniosła, że w sprawie bezsporna była okoliczność, że z momentem zarejestrowania się w PUP spełniła przesłanki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej. Sporna była natomiast kwestia, od kiedy przysługiwał jej zasiłek z tytułu bezrobocia. Zdaniem skarżącej, organ prawidłowo przyjął, że rejestrując się jako bezrobotna zostały spełnione warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż z tytułu zatrudnienia legitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku i osiągała dochód powyżej minimalnego wynagrodzenia. Podała, że prowadząc działalność gospodarczą opłacała sama za siebie składki zdrowotne. W uzasadnieniu skargi powołała się i zacytowała treść uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie w sprawie sygn. akt II SA/Ol 66/16 z dnia 12 kwietnia 2016 r. twierdząc, że organy błędnie przyjęły, że zasiłek nie mógł być przyznany przed upływem 90 dni od dnia zarejestrowania się. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu organ zaznaczył, że wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 201/16 tut. Sąd rozstrzygnął kwestię okresu, w którym należne było prawo do zasiłku i oddalił skargę strony, nie dopatrując się naruszenia prawa. W sprawie zostały także wydane decyzje o uchyleniu i zmianie decyzji, na podstawie których zostało przyznane świadczenie. W kolejnych pismach procesowych z dnia 30 listopada 2016 r. i z dnia 23 stycznia 2017 r. (odpowiedź na pismo organu z dnia 9 grudnia 2016 r.) skarżąca podtrzymywała reprezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. z 2016 r., poz. 718, dalej również jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody z dnia 13 września 2016 r., która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 lipca 2016 r. w przedmiocie zwrotu należnie pobranego świadczenia pieniężnego przez A. Sz. w kwocie 133 zł. Podstawę materialnoprawną zapadłych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia nazywana - "ustawą"). Zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne, stosownie do ust. 2 punktu 2 tego artykułu, uważa się świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Poza sporem było, że w dniu 26 października 2015 r. A. Sz. (dalej jako - "strona" lub "skarżąca"), zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna. W uzasadnieniach decyzji obu organów orzekających w sprawie wskazano, że skarżąca rejestrując się w urzędzie pracy w karcie rejestracyjnej bezrobotnego w części "C" punkt 10 oświadczyła, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, ani że po złożeniu wniosku o wpis nie zgłosiła wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, a okres zwieszenia jeszcze nie upłynął. Decyzją z dnia 27 października 2015 r. Prezydenta Miasta skarżąca została uznana za osobę bezrobotną od dnia 26 października 2016 r. oraz od dnia 26 października 2015 r. do dnia 24 kwietnia 2016 r. został jej przyznany zasiłek dla bezrobotnych na okres 180 dni w wysokości 80% kwoty określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy odpowiednio zwaloryzowanej. Jak wynika z akt administracyjnych wraz z pismem z dnia 13 listopad 2015 r. zostały przedłożone przez skarżącą dokumenty (z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat Gdańsk-Wrzeszcz), z których wynikało między innymi, że podlegała ona ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od 1 września 2008 r. do 20 października 2015 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji uzyskania powyższej informacji, organ ustalił na podstawie wydruku z bazy danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, że A. Sz. posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą, którą rozpoczęła od dnia 5 września 2008 r., a wykonywanie, której zawiesiła z dniem 21 października 2015 r. (okoliczność poza sporem). Na skutek wznowienia postępowania, została wydana w dniu 2 grudnia 2015 r. decyzja przez Prezydenta Miasta o uchyleniu decyzji z dnia 27 października 2015 r. (punkt 1) oraz uznaniu z dniem 26 października 2015 r. za osobę bezrobotną (punkt 2) i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 26 października 2015 r. na okres 90 dni (punkt 3). Przyjęto, że wadliwie zostało przyznane stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych, poczynając od dnia rejestracji w urzędzie pracy (art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 tej ustawy). Wojewoda decyzją z dnia 14 stycznia 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2015 r. A. Sz. zaskarżyła przedmiotową decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. zapadłym w sprawie sygn. akt III SA/Gd 201/16 Sąd oddalił wniesioną przez stronę skargę na decyzję Wojewody z dnia 14 stycznia 2016 r., podzielając tym samym stanowisko organów. Powyższe orzeczenie sądowe jest prawomocne od dnia 14 czerwca 2016 r. (okoliczność znana Sądowi z urzędu). W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zwrot nienależnie pobranego świadczenia i zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie Wojewody z dnia 13 września 2016 r., nie zaś decyzja Wojewody z dnia 14 stycznia 2016 r., która wcześniej została poddana kontroli sądowo-administracyjnej. Przy czym treść złożonego odwołania, podobnie jak treść wniesionej skargi oraz pism procesowych strony, jednoznacznie wskazują, że skarżąca zmierza w niniejszym postępowaniu do podważenia wcześniejszego rozstrzygnięcia organów, i do zakwestionowania zapadłego na ich tle prawomocnego wyroku sądowego (z którymi się nie zgadza). Strona bowiem podziela pogląd innego sądu administracyjnego dotyczący okresu przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ol 66/16). Oczekiwanie skarżącej, że w niniejszym postępowaniu można podważyć wyrok sądu administracyjnego, który zapadł w sprawie sygn. akt III SA/Gd 201/16 jest nieuprawnione. Przedmiotowy wyrok jest prawomocny (strona nie wywiodła od niego skargi kasacyjnej) i wiąże organy oraz Sąd orzekający. W konsekwencji też podnoszone przez skarżącą zarzuty nie mogą zasadniczo odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Kwestia okresu przysługiwania prawa do zasiłku została rozstrzygnięta ostateczną decyzją, a następne prawomocnym wyrokiem. Ponadto, poczynione przez organy ustalenia dotyczące treści złożonego oświadczenia czy faktu zawieszenia działalności gospodarczej, nie zostały przez stronę zakwestionowane, ani podważone. Jednak, co ważne, organy rozważyły spełnienie się przesłanki określonej w art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy. Trzeba zaznaczyć, że A. Sz. świadoma odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczyła, że wszystkie podane przez nią w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym. Mimo to, w karcie rejestracyjnej bezrobotnego w części "C" punkt 10 oświadczyła, że nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, ani że po złożeniu wniosku o wpis, nie zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej a okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Tym samym, wobec poczynionych przez organy w sprawie ustaleń, złożone przez nią oświadczenie, nie było zgodne z istniejącym stanem rzeczy. W rozpatrywanej sprawie nie budziło również wątpliwości, że skarżąca została pouczona i otrzymała informację o warunkach zachowania statusu bezrobotnego oraz o przysługujących prawach i obowiązkach wynikających z ustawy o promocji zatrudnienie i rynkach pracy, formach pomocy określonych w ww. ustawie oraz otrzymała wydruk danych z karty rejestracyjnej, co potwierdziła świadoma odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w części "C" punkt 25 karty rejestracji bezrobotnego, własnoręcznym podpisem. Brak jest podstaw do uznania, aby nie mogła mieć świadomości o konieczności poinformowania urzędu pracy o zawieszeniu działalności gospodarczej. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że skarżąca jest osobą wykształconą (posiada wykształcenie wyższe, absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego w G.). Można tu zaznaczyć, że świadome wprowadzenie w błąd organu, o jakim mowa w przedmiotowym przepisie ustawy, jak podnosi się w judykaturze, nie można ograniczać jedynie do tzw. zamiaru bezpośredniego. Hipotezę przepisu wyczerpują zarówno działania podejmowane z zamiarem bezpośredniego wprowadzenia organu w błąd, jak i działania realizowane z zamiarem pośrednim, który przejawia się w tym, że działający nie ma bezpośredniego zamiaru wprowadzenia organu w błąd co do danej okoliczności, ale według wszelkiego prawdopodobieństwa mógł się spodziewać, że skutek taki nastąpi (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 30 września 2010 r., w sprawie II SA/Op 368/10 czy wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 maja 2011 r., w sprawie II SA/Bd 251/11). Jest też oczywiste, że prawidłowe rozpoznanie sprawy wymagało odniesienia się przez organy tylko do istotnych elementów, które mają wpływ na rozstrzygnięcie i które bezpośrednio stanowią jego podstawę, co też organy uczyniły. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie przepisami prawa materialnego - art. 76 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy. Warunkiem wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia jest uprzednie uchylenie lub zmiana decyzji, na podstawie której to świadczenie zostało przyznane. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych zawartą w art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna obowiązuje więc tak długo, dopóki nie zostanie zmieniona lub uchylona przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji jej mocy obowiązującej (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz",. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2006 r., s - 101). W przedmiotowej sprawie dotyczącej zwrotu zasiłku dla bezrobotnych uznanie świadczenia za nienależne i nałożenie obowiązku jego zwrotu, bez uprzedniego wzruszenia decyzji przyznającej to świadczenie, prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostawałyby dwie sprzeczne ze sobą decyzje administracyjne (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 marca 2007 r. w sprawie sygn. akt IVSA/Po 365/06 oraz powołana w nim judykatura). W okolicznościach niniejszej sprawy warunek uprzedniego uchylenia i zmiany decyzji, na podstawie, której świadczenie zostało przyznane został również spełniony. Podsumowując, w ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c p.p.s.a. stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku. sądów administracyjnych dotyczącym art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy, ukształtowany został pogląd, zgodnie z którym istotną cechą konstrukcji nienależnego świadczenia jest zamiar i świadomość osoby, która świadczenie pobrała co do faktu, że jej się ono nie należy, co wiąże się z prawidłowym pouczeniem o przesłankach nabycia lub utraty prawa do świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2009r., sygn. akt I OSK 1034/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy w za, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, zaś jak wynika z art. 75 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, bezrobotnemu takiemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy tworzy unormowanie szczególne w stosunku do art. 71 przedmiotowej ustawy. Oznacza to, że ma on pierwszeństwo w zastosowaniu (tak też: NSA w wyroku z dnia 22 grudnia 2011 r., w sprawie sygn. akt 1395/110).