III SA/Gd 999/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w części w jakiej określała ona termin poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy. W pozostałej części dotyczącej orzeczenia o konieczności poddania się G. G. - w związku z przekroczeniem 24 punków za naruszenie przepisów ruchu drogowego - kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, decyzja Starosty z dnia 13 marca 2013 r. została utrzymana w mocy. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012, poz. 1137 ze zm.) W uzasadnieniu wskazano, że Starosta na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji ma obowiązek skierować kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w przypadku przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie wniosek taki został skierowany do organu (wniosek Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia 24 stycznia 2012 r.). Z wniosku tego zaś wynika, że G. G. w okresie od dnia 25 listopada 2010 r. do dnia 15 września 2011 r. kilkakrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego, otrzymując w tym okresie łącznie 34 punkty karne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku G. G. zaprzeczył, aby zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w szczególności, że skarżącemu nigdy nie okazano wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 stycznia 2012 r., który ma stanowić postawę wszczęcia postępowania. Skarżący zarzucił, że w/wymienione organy wydały wobec niego już wiele decyzji w tym samym przedmiocie, a postępowania były umarzane, wobec czego wszczynanie kolejnych postępowań w tej sprawie jest nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t .Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t .Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 13 marca 2013 r., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu była legalność skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów w postaci egzaminu praktycznego i teoretycznego. Podstawę prawną przedmiotowego skierowania stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r, poz. 1137 ) dalej pr. o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (na podstawie art.130 ust.1). Skład orzekający stwierdził, że w zakresie niezbędnym do zastosowania powyższej normy i wydania spornego skierowania nie dopuszczono się w kontrolowanym postępowaniu uchybień przepisom procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a tylko takie zobowiązywałyby sąd do wydania wyroku kasacyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości stan faktyczny ustalony przez organy, bowiem bezspornie skarżący przekroczył limit 24 punktów uzyskanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, co wynika z wniosku Komendanta Policji (k-1 akt adm.). Również bezsporny jest fakt złożenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku o skierowanie na kontrolny egzamin (vide wniosek z 24 stycznia 2012 r., k. 1 akt adm.). Z treści tego wniosku wynika, że w okresie od 25 listopada do 15 września 2011 r. skarżący otrzymał łącznie 34 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Poszczególne naruszenia i przypisana im ilość punktów są uwidocznione w omawianym skierowaniu. Wyjaśnić należy, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" pr. o ruchu drogowym ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta (prezydent) nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez właściwego komendanta Policji. Należy podnieść, że kontrolowane postępowanie, w tym wydana w nim decyzja organu I instancji, powinno być oceniane z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy, treści pism i informacji kierowanych do strony. Te natomiast wskazują, że skarżący już na etapie postępowania przed organem I instancji miał pełną wiedzę o podstawach prawnych i przyczynach faktycznych skierowania na sprawdzenie kwalifikacji. Wynika to z faktu doręczenia skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania (k. 2 akt adm.) i wniosku komendanta o konieczności skierowania na egzamin. Wymienione dokumenty zawierały wskazanie podstaw prawnych ich wydania oraz wyjaśnienie okoliczności prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania spornego skierowania. Nie można zatem przyjąć w okolicznościach sprawy, że organ I instancji dopuścił się uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i pozbawiał skarżącego możliwości dowodzenia swoich praw. Wskazać również należy, że błąd organu I instancji w postaci określenia terminu, w jakim skarżący miał poddać się egzaminowi, został wyeliminowany na etapie odwoławczym, bowiem zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie sporządzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a Kolegium, mając na uwadze charakter postępowania odwoławczego - po raz drugi rozpoznało sprawę w pełnym zakresie, nie ograniczając się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji. Za przyjęciem, że błędy decyzji z 13 marca 2013 r. nie miały wpływu na wynik sprawy przemawia również fakt, iż w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego. Nie było zatem w omawianym postępowaniu aktów, czynności czy innych ustaleń, o których przed wydaniem skierowania skarżący nie mógł wiedzieć i o których dowiedział się dopiero z decyzji z marca 2013 r.(zob. wyrok NSA z dn. 20 maja 2014 r. w sprawie sygn.. akt. I OSK 2697/12: " Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te – stosownie do art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit .b pr.r.dr. – wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, ze kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych "– LEX nr 1478762). Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził również, by organy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy niewłaściwie zastosowały przepisy mające znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia, w szczególności by dokonały ich błędnej interpretacji lub zastosowania, jak wywodził skarżący. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Jak wyżej wskazywano, przesłanką skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest złożenie przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku wskazującego na przekroczenie przez kierowcę limitu 24 punktów. Podstawą złożenia wniosku jest § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz.488). Przepis ten stanowi, że komendant wojewódzki policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jak to już również wyżej wyjaśniono, skierowanie wydane w takim wypadku przez starostę ma charakter decyzji związanej. W ocenie sądu, a wbrew stanowisku skarżącego, ani przeprowadzone postępowanie ani decyzja organu odwoławczego nie naruszają przepisów kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wprowadzenie przez ustawodawcę określonego limitu punktów, po przekroczeniu którego kierowca ma obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez skontrolowanie uprawnień i ewentualne wyeliminowanie z ruchu podmiotu, którego zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego przemieszczania się uczestnikom ruchu. Powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze, nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa i przepisów ruchu drogowego zawsze stanowi potencjalne zagrożenie. Interpretacja przepisów cytowanego rozporządzenia i ustawy zastosowanych w niniejszej sprawie w praktyce sądowoadministracyjnej jest jednolita i nie nasuwa wątpliwości. Należy wskazać między innymi następujące orzeczenia: wyrok WSA w Kielcach z 30.10.2008 r., II SA/Ke 501/09, Lex nr 511390; wyrok WSA w Warszawie z 25.11.2005 r., VI SA/Wa 788/05, Lex nr 198857; wyrok WSA w Białymstoku z 21.02.2008 r., II SA/Bk 833/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach; wyrok NSA z 08.02.2007 r., I OSK 440/06, wyrok NSA w W-wie z dn. 20.05.2014 r., I OSK 2697/12 dostępne w powyższej Bazie). Prewencyjnemu celowi uregulowań art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" pr. o ruchu drogowym i omawianego rozporządzenia, sprowadzającemu się do zapewnienia bezpieczeństwa nieokreślonej liczbie użytkowników dróg, noszącego znamiona celu publicznego (powszechnego) nie mogą być, wbrew stanowisku skarżącego, przeciwstawione argumenty o rzekomych naruszeniach przepisów postępowania wyjaśniającego (dowodowego) albowiem nie są one w okolicznościach sprawy uprawnione. Z uwagi na powyższe sąd nie podzielił zarzutów skargi W okolicznościach niniejszej sprawy, co należy podkreślić, istotne jest, iż przekroczenie przez skarżącego limitu 24 punktów za naruszenie zasad ruchu drogowego w okresie nie przekraczającym roku, obligowało starostę do wydania w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit "b" pr. o ruchu drogowym o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego policji złożony na podstawie § 7 ust. 1 ocenianego rozporządzenia wykonawczego. Z powyższych przyczyn sąd stwierdza, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wywołane wnioskiem komendanta złożonym w sprawie niniejszej należało uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.