III SAB/Gd 120/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Burmistrza Miasta Człuchowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta Człuchowa do rozpoznania wniosku A. B. z dnia 30 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta Człuchowa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta Człuchowa na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 29 lipca 2022 r. A. B. (dalej zwany także "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miasta C. (dalej również jako: "organ") w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie: 1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2/ art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. - dalej jako: "u.d.i.p."), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 30 listopada 2021 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta C., za pośrednictwem poczty elektronicznej, z wnioskiem o udostępnienie aktualnej analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji, sporządzonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 350 ze zm. - dalej jako: "u.b.o.w."). Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał skany pdf. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił wnioskowanej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta C. wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W pierwszej kolejności organ wskazał, że sprawa z wniosku skarżącego o udostępnienie żądanych informacji została zakończona w dniu 8 grudnia 2021 r. poprzez przesłanie mu żądanych informacji w formacie pdf, tj. zgodnie ze złożonym wnioskiem, co czyni skargę skarżącego bezprzedmiotową. Nadto organ wskazał, że skarżący przed skierowaniem skargi nie wniósł ponaglenia. Za takowe nie może być przy tym uznane pismo skarżącego z dnia 12 czerwca 2022 r., w którym skarżący ponownie wnosi o udzielenie informacji publicznej, którą otrzymał już w dniu 8 grudnia 2021 r. Tymczasem wystosowanie ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności skargi, stąd zaniechanie skarżącego w tym zakresie również winno skutkować odrzuceniem skargi. Niezależnie od powyższego, w ocenie organu, skarga skarżącego winna podlegać oddaleniu jako bezzasadna, gdyż sprawa z wniosku skarżącego o udostępnienie żądanych informacji została zakończona w dniu 8 grudnia 2021 r. Organ wyjaśnił, że niezwłocznie po wpłynięciu wniosku o udzielenie informacji publicznej zwrócił się o przygotowanie odpowiedzi na wniosek do swojej jednostki organizacyjnej właściwej w sprawie, tj. Ośrodka Sportu i Rekreacji w C. Dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji (dalej także jako: "Dyrektor OSiR") pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. udzielił szerokiej i wyczerpującej odpowiedzi w zakresie złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej, w tym wskazał jednoznacznie, iż na terenie jeziora R. nie stwierdzono występowania miejsc, w których występuje zagrożenie bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sporu lub rekreacji. Pismo Dyrektora OSiR, załączone także do odpowiedzi na skargę, zostało niezwłocznie w dniu 8 grudnia 2021 r. przesłane skarżącemu jako odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wiadomość została wysłana do skarżącego wiadomością e-mail w dniu 8 grudnia 2021 r. o godz. 13:13. Skarżący nie kwestionował uzyskanych informacji, nie wnosił o sprecyzowanie odpowiedzi czy też udzielenie innych informacji, dlatego organ uznał, iż wniosek został ostatecznie załatwiony. Dopiero w dniu 12 czerwca 2022 r. skarżący wysłał kolejną wiadomość e-mail o treści: "Ponownie zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi, ustawowy termin został ewidentnie przekroczony". Na marginesie organ odnotował, że przed złożeniem niniejszej skargi skarżący kilkukrotnie oferował Gminie Miejskiej C. odpłatne sporządzenie analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu i rekreacji, sporządzonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w. W piśmie procesowym z dnia 13 września 2022 r. skarżący, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta C., potwierdził że w dniu 8 grudnia 2021 r. otrzymał skan pisma organu do Ośrodka Sportu i Rekreacji w C. oraz odpowiedzi na to pismo. Jednakże odpowiedź Ośrodka Sportu i Rekreacji nie zawierała wnioskowanej analizy, a co więcej w ostatnim akapicie wyraźnie podkreślono, iż wszelkie działania rzeczonego Ośrodka odnoszą się wyłącznie do miejsca, którego jest gestorem i okresu, w jakim prowadzi kąpielisko strzeżone - w żaden więc sposób nie jest to wypełniającym obowiązki zarządzającego obszarem wodnym, w tym opracowującym analizę zagrożeń na akwenach gminy (poza analizą dla rzeczonego kąpieliska). Zatem, w ocenie skarżącego, przekazane skany nie miały jakiegokolwiek związku z wnioskowaną informacją. Skarżący dodał, że zwracał się wielokrotnie do organu o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi co do posiadania (bądź braku) wnioskowanej analizy, wskazując na jej charakter (wszystkie wody z wyłączeniem parku narodowego bądź krajobrazowego i wykorzystywanych zgodnie z ustawą, sporządzona we współpracy z policją i jednostką ratownictwa wodnego) i sposób ewentualnego uzupełnienia, czy wręcz sporządzenia na prośbę organu, przesyłając także przykładową umowę w tym zakresie. Wobec braku reakcji organu w dniu 12 czerwca 2022 r. wystosował do organu kolejną wiadomość elektroniczną z ponowną prośbą o udzielenie odpowiedzi na wniosek i wobec dalszego braku reakcji organu, także na kolejne telefony w tej sprawie, w dniu 29 lipca 2022 r. złożył, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Przedmiotowa skarga nie została przekazana do sądu w ustawowym zawitym terminie, co skutkowało wystąpieniem o nałożenie grzywny. Pomimo tych działań organ – do dnia sporządzenia niniejszego pisma - nie udzielił mu wnioskowanej informacji, co uniemożliwia skierowanie odpowiedniego wniosku do Prokuratury, która odmawia przyjęcia zawiadomienia dotyczącego zaniechania działań ustawowych przez organ ze względu na niedysponowanie jednoznacznym potwierdzeniem faktu braku analizy. W piśmie procesowym z dnia 15 września 2022 r., stanowiącym replikę na ww. pismo procesowe skarżącego, organ wskazał natomiast, że analiza zagrożeń prowadzona jest na bieżąco przez jednostkę organizacyjną Gminy Miejskiej C. tj. OSIR, a jej zasadnicze elementy dotyczące prowadzonych analiz zostały opisane skarżącemu w przesłanej mu 8 grudnia 2021 r. wiadomości e-mail. Pismo zawierało analizę zagrożeń, która pozostaje adekwatna do potrzeb i wymagań akwenu znajdującego się na terenie gminy. Natomiast okoliczności podnoszone przez skarżącego dotyczące braku formalnego dokumentu o nazwie "Analiza zagrożeń...", którego sporządzenie oferował skarżący, nie świadczą o tym, iż analiza zagrożeń nie jest na bieżąco prowadzona, co potwierdza treść przesłanego skarżącemu ww. pisma. Żaden z przepisów prawa nie nakazuje, aby analiza zagrożeń miała postać dokumentu. Nadto nie ma jakichkolwiek powodów, aby ulegać naciskom osoby proponującej odpłatne wykonanie takiego dokumentu w sytuacji, gdy merytorycznie nie znajduje to uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a.") w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności. Obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Wniosek skarżącego z dnia 30 listopada 2021 r. dotyczył udzielenia informacji publicznej poprzez udostępnienie przez Burmistrza Miasta C., sporządzonej - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 147 ze zm. – dalej w skrócie "u.b.o.w.") - aktualnej analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji. W tym kontekście na wstępie należy wyjaśnić, że myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w. zapewnienie bezpieczeństwa na obszarach wodnych polega w szczególności na dokonaniu, we współpracy z policją i działającymi na danym terenie podmiotami, o których mowa w art. 12 ust. 1 (tj. podmiotami uprawnionymi do wykonywania ratownictwa wodnego), analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji, przy czym – zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 tej ustawy – za zapewnienie bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, odpowiada na pozostałym obszarze (tj. na obszarze nie obejmującym terenu parku narodowego lub krajobrazowego czy też terenu, na którym prowadzona jest działalność w zakresie sportu lub rekreacji) właściwy miejscowo wójt (burmistrz, prezydent miasta), zwany "zarządzającym obszarem wodnym", natomiast – stosownie do art. 4 ust. 3 tejże ustawy - zadania, o których mowa w ust. 1 wykonywane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na obszarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, należą do zadań własnych gminy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."), obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., gdyż dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. Stosownie do art. 26 ust. 1 w zw. z art. 11a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm. – dalej w skrócie "u.s.g."), burmistrz jest organem wykonawczym gminy. Okolicznością bezsporną pozostaje więc, że Burmistrz Miasta C. należy do podmiotów ustawowo zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznych, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Pomimo tego, że brak jest definicji legalnej pojęcia informacji publicznej, to jednak niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski, Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04; WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 933/10; z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 117/09). Z kolei zaś stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.d.i.p., informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Nie ulega wątpliwości, że informacja żądana przez skarżącego, tj. analiza zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w. stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu omawiana analiza stanowi dokument wytworzony przez właściwy organ – zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 u.b.o.w. – tj. wójta (burmistrza, prezydent miasta) we współpracy ze wskazanymi w ust. 1 pkt 1 podmiotami, odnoszący się do sprawy publicznej jaką jest bezpieczeństwo publiczne nad akwenami wodnymi znajdującymi się na terenie gminy, które nie są jednocześnie terenem parku narodowego lub krajobrazowego oraz terenem, na którym prowadzona jest działalność w zakresie sportu lub rekreacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 185/21). Mając to na uwadze w rozpoznawanej sprawie nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Burmistrza, że organ zadośćuczynił żądaniu skarżącego i udzielił mu wnioskowanej informacji publicznej dotyczącej dokonania aktualnej analizy zagrożeń, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w. Przypomnieć należy, że bezczynność w dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p. - wbrew przepisom prawa - ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Należy jednak pamiętać, że właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1737/10). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 30 listopada 2021 r. zawarta w piśmie (mailu) Burmistrza Miasta C. z dnia 8 grudnia 2021 r., a ściślej mówiąc w załączniku do tej korespondencji stanowiącym pismo Dyrektora OSiR w C. z dnia 7 grudnia 2021 r. (w formie skanu pdf), nie może - w świetle powołanej regulacji art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 u.b.o.w. - świadczyć o udostępnieniu skarżącemu przez organ żądanej przez niego informacji publicznej dotyczącej aktualnej analizy zagrożeń bezpieczeństwa na obszarach wodnych w gminie miejskiej C. Z treści bowiem powołanych przepisów wynika, że wymóg dokonania wskazanej analizy zagrożeń, obejmuje z jednej strony konieczność sporządzenia jej przez organ zarządzający obszarem wodnym w określonym trybie, tj. przy współudziale wskazanych podmiotów, a z drugiej strony z uwzględnieniem jej pełnego zakresu, tj. w odniesieniu do "wszystkich" obszarów wodnych znajdujących się na terenie działania organu zarządzającego obszarem wodnym (tutaj: burmistrza), w tym – a więc w szczególności - identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się czy uprawiania sportu lub rekreacji. Przedstawiona przez Burmistrza odpowiedź, a w szczególności przedstawiony skan ww. pisma Dyrektora OSiR w C., w oczywisty sposób nie wypełniają wskazanych powyżej i ustanowionych dla przedmiotowej analizy wymogów jej dokonania (sporządzenia). Nie wynika bowiem z przedstawionej przez organ informacji, że w opisywanych w ww. piśmie działaniach brały udział także podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w., obowiązane do współudziału przy dokonywaniu przez organ zarządzający obszarem wodnym wskazywanej analizy zagrożeń. Ponadto opisane w ww. piśmie działania podejmowane przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w C. odnoszą się natomiast wyłącznie do prowadzonej przez ten Ośrodek działalności w zakresie rekreacji na terenie Jez. R. w okresie od 26 czerwca do 31 sierpnia, związanej z prowadzeniem tam kąpieliska i strzeżonej plaży. W piśmie tym wyraźnie wskazano, że "Ośrodek Sportu i Rekreacji w C. nie jest instytucją, która prowadzi nadzór całoroczny nad akwenami znajdującymi się w granicach administracyjnych Miasta C. Nie prowadzi też działalności z zakresie rekreacji ratownictwa wodnego lub zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z miejsc nie przeznaczonych do kąpieli". Odpowiedź zatem Burmistrza Miasta C. z dnia 8 grudnia 2021 r. na wniosek skarżącego nie stanowi w istocie odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie mu żądanego dokumentu, jakim niewątpliwie jest aktualna analiza zagrożeń, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.b.o.w., skoro organ nie przedstawił (nie udostępnił) skarżącemu de facto takiego dokumentu a jednocześnie nie wyjaśnił ewentualnych przyczyn, z powodu których nie może go udostępnić skarżącemu. Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Jak to zostało powyżej wskazane żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, której Burmistrz Miasta C., jako organ, który jest adresatem normy wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 u.b.o.w. - a więc organem, na którym ciąży wynikająca z tego przepisu powinność i który winien w związku z tym dysponować tą informacją - nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji. Mając to na uwadze Sąd uznał, że na dzień wydania wyroku organ pozostaje w bezczynności, gdyż wciąż nie udzielił żądanej przez skarżącego informacji publicznej we wnioskowanym przez niego zakresie. Z tego też powodu Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 30 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku. W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie ma jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Ponadto wskazuje się, że w odniesieniu do przypadków bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, rażące naruszenie prawa, jako kwalifikowana postać jego naruszenia, powinno być interpretowane ściśle. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). W konsekwencji, bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ w ustawowym terminie odpowiedział skarżącemu na jego wniosek, trwając jednak w mylnym przeświadczeniu, że tym samym udostępnił mu oczekiwaną informację publiczną. Brak załatwienia wniosku wynikał zatem z nieprawidłowego stanowiska, że żądana informacja publiczna została skarżącemu udzielona. Po stronie organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli i w konsekwencji w tych okolicznościach przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postępowania. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania (punkt 3. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, na którą zaliczono uiszczony wpis sądowy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organ w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).