III SAB/Gd 584/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi D. I. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę 1. zobowiązuje Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku skarżącego D. I. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Wojewody Pomorskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje D. I. od Wojewody Pomorskiego sumę pieniężną w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz D. I. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. I. (dalej: "skarżący"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody Pomorskiego ( dalej jako "organ"), który niezasadnie w dniu 18 marca 2025 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżący wskazał, że wystosowane do niego wezwanie z dnia 31 grudnia 2024 r. nie zostało mu skutecznie doręczone z uwagi na brak możliwości ustalenia, komu doręczyciel przekazał przesyłkę adresowaną do skarżącego, jak również fakt, iż skarżący nie został zawiadomiony o doręczeniu zastępczym. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 września 2024 r. w terminie 30 dni, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł oraz kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 jedyną możliwością kontroli zasadności pozostawienia wniosku bez rozpoznania jest wniesienie skargi na bezczynność. Skarżący podał, że w dniu 12 września 2024 r. wniósł o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 31 grudnia 2024 r. organ wezwał go do osobistego złożenia wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało doręczone w dniu 22 stycznia 2025 r. Skarżący nie stawił się na wezwanie organu. Pismem z dnia 18 marca 2025 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie w terminie jego wniosku, poprzez pozostawienie go bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2025 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za nieuzasadnione, nie odnosząc się do kwestii prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania z dnia 31 grudnia 2024 r. Skarżący zwrócił uwagę, że z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, w tym ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 31-32 akt) wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych nie zostało mu doręczone w sposób zgodny z przepisami k.p.a. Na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajduje się jedynie nieczytelna parafka, bez wskazania imienia i nazwiska odbiorcy, daty odbioru i charakteru jego relacji ze skarżącym (np. dorosły domownik, sąsiad, pracownik). Brak jest jakiejkolwiek adnotacji doręczyciela o tym, kto przyjął przesyłkę, w jakim miejscu i w jakich okolicznościach. Na potwierdzeniu odbioru w rubryce "komu doręczono" pozostawiono puste pole. Nie zawarto też informacji, czy doręczenie nastąpiło na adres zamieszkania skarżącego, czy w miejscu pracy. Skarżący wyjaśnił, że zamieszkuje pod adresem będącym również adresem lokalu gastronomicznego, w którym był zatrudniony (ul. [...] w K.). Zakwestionował, że doręczenie przesyłki miało miejsce w jego mieszkaniu. Podniósł, że przesyłka została odebrana przez innego pracownika lokalu, niebędącego ani jego krewnym, ani dorosłym domownikiem. Przesyłka nie została mu przekazana. Nie został także poinformowany o jej nadejściu. Co więcej, osoba, która odebrała przesyłkę nie była umocowana do odbioru korespondencji skarżącego, zatem nie mogła zostać uznana za osobę uprawnioną do jej odbioru w trybie art. 43 k.p.a. Doręczyciel nie umieścił w skrzynce ani na drzwiach mieszkania zawiadomienia o doręczeniu przesyłki innej osobie. Brak takiego zawiadomienia skutkuje nieskutecznością doręczenia zastępczego, gdyż adresat nie został poinformowany o tym fakcie. Zgodnie z art. 46 k.p.a. skuteczne doręczenie musi być potwierdzone podpisem odbiorcy zawierającym jego imię, nazwisko i datę odbioru. Nieczytelna parafka bez daty i danych odbiorcy nie spełnia wymogów ustawowych i nie stanowi dowodu doręczenia. Wbrew ustaleniom organu nie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu wezwania. W konsekwencji należy uznać, że wezwanie z dnia 31 grudnia 2024 r. nie zostało skarżącemu skutecznie doręczone , zatem nie miał on faktycznej możliwości wykonania obowiązku osobistego stawiennictwa. Skarżący zauważył , że analogiczne nieprawidłowości wystąpiły przy doręczeniu zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Z dokumentów wynika, że przesyłka ta również nie została doręczona bezpośrednio skarżącemu, lecz trafiła do pracodawcy, który przekazał ją skarżącemu. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje analogiczna nieczytelna parafka bez danych osoby odbierającej, brak też daty i oznaczenia, komu doręczono przesyłkę. Wobec braku skutecznego doręczenia wezwania z dnia 31 grudnia 2024 r. brak było podstawy do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Organ przyjmując, że wezwanie doręczono, i pozostawiając wniosek bez rozpoznania, dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz rażącego naruszenia przepisów k.p.a. W efekcie skarżący, cudzoziemiec nieposługujący się językiem polskim, został pozbawiony prawa do rozpatrzenia merytorycznie jego sprawy, a jego status pobytowy w Polsce został pozostawiony w stanie niepewności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ przywołał treść art. 64 § 2 k.p.a., art. 105 ust. 1, art. 106 ust. 2 i ust. 2a ustawy o cudzoziemcach. Zwrócił uwagę na art. 9 ustawy o cudzoziemcach, który jest przepisem specjalnym w stosunku do art. 42 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Organ doręczył wezwanie do uzupełnienia braków formalnych na adres wskazany przez skarżącego we wniosku. Skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń, a do ponaglenia oraz do skargi nie załączył oświadczenia, że nie odebrał wezwania, ani że pod podanym przez niego adresem zamieszkiwały czy przebywały inne osoby, które mogły odebrać za niego wezwanie, lecz tego nie uczyniły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga , co do zasady, podlegała uwzględnieniu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w sytuacji podjęcia przez organ administracji czynności materialno – technicznej pozostawienia podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. , przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.). Wynika to z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 ( publ. ONSAiWSA 2014/1/2), którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany. Skarżący poprzedził wniesioną skargę ponagleniem , zawartym w piśmie nadanym w dniu 3 kwietnia 2025 r., co wynika z postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 13 listopada 2025 r. Na wstępie należało rozważyć kwestię zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów art. 100c i 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 337, dalej: "ustawa o pomocy" lub "specustawa ukraińska"), w dotychczasowym brzmieniu. Ustawa o pomocy weszła w życie w zasadniczej części w dniu 12 marca 2022 r. z mocą obowiązującą od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 116 ustawy). Następnie na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830, dalej: "ustawa zmieniająca"), wprowadzono do ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy art. 100c, który stanowi, że: 1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Analogiczne rozwiązanie na dalszy okres do dnia 24 sierpnia 2023 r. przewidywała norma art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, wprowadzona ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 185), a konkretnie przez art. 1 pkt 32 tej ustawy, który wszedł w życie z mocą wsteczną z dniem 1 stycznia 2023 r. Następnie, na podstawie art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa ( Dz.U. z 2025 r., poz.1301), zmieniającej nin. ustawę o pomocy z dniem 30 września 2025 r., art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy określił wyżej wskazany okres na okres "do dnia 4 marca 2026 r." . Kolejną ustawą - z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2026 r. poz. 203 ), która weszła w życie z dniem 5 marca 2026 r. - w art. 100d w ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy "4 marca 2026 r." zastąpiono wyrazami "4 marca 2027 r." ( art. 17 pkt 50). Należy w tym miejscu wskazać, że w wyroku z dnia 19 maja 2025 r. w sprawie II OSK 2926/24 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na epizodyczny (czasowy) charakter regulacji art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. NSA stwierdził, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. W powołanym wyroku NSA przyjął, że dopiero po czwartym przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, tj. po dniu 30 czerwca 2024 r., zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu, w związku z czym nie powinna być ona stosowana. Stanowisko to zostało podzielone w kolejnych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 3109/24, z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2743/24, z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 2695/24, z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2942/24 i jest ono już utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt II OSK 49/25 NSA wskazał "(...) w orzecznictwie uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d u.o.p. na okres po 30 czerwca 2024 r., nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, z dnia 3 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 3117/24, z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3111/24 oraz II OSK 2743, z dnia 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP. Tym samym, oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 u.o.p., należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r." Regulacje zawarte w art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej budzą także wątpliwości co do ich zgodności z prawem unijnym (dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady) mającymi na celu zapobieganie opieszałości administracji publicznej w sprawach cudzoziemców, Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C. z 2007 r. Nr 303, s. 1 i nast., ze zm.) oraz Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284 ze zm.), które dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 19/25 skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego. Kolejne przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, tj. do dnia 4 marca 2026 r. na podstawie art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r., a także następne - do dnia 4 marca 2027 r. - należy także ocenić jako sprzeczne z konstytucyjną zasadą prawa do sądu, w związku z czym nie powinno ono być stosowane. Skoro zatem przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ("u.o.c.") powinny być stosowane przynajmniej od dnia 1 lipca 2024 r. z uwagi na to, że art. 100d ustawy o pomocy, jako sprzeczny z konstytucyjną zasadą prawa do sądu nie powinien być stosowany, to w rozpoznawanej sprawie sposób działania organu (lub jego brak) podlega ocenie, bowiem wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżący złożył po tym dniu. W niniejszej sprawie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii , czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego konieczne jest dokonanie oceny prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania z dnia 31 grudnia 2024 r. do osobistego stawiennictwa w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku. Z uwagi na to, że wniosek skarżącego dotyczy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zastosowanie mieć będą przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach , w brzmieniu z dnia złożenia wniosku i pozostawienia go bez rozpoznania ( tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 769 ze zm. ). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.o.c. w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 k.p.a. , odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W niniejszej sprawie skarżący w formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wskazał , jako miejsce pobytu, adres "P., K., [...] ( C.) [...], [...]". Wezwanie do osobistego stawiennictwa w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku organ wystosował do skarżącego w dniu 31 grudnia 2024 r. na podany powyżej adres. Na potwierdzeniu odbioru znajduje się rubryka o treści: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałam/em" oraz zapis "data, imię i nazwisko odbiorcy przesyłki" . Przy tym ostatnim zapisie widnieje jedynie nieczytelna parafa. Na drugiej stronie potwierdzenia odbioru nie zaznaczono, komu przesyłkę doręczono. W ocenie Sądu , wbrew stanowisku organu, nie można uznać , że skarżącemu prawidłowo doręczono wezwanie do dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku. Złożona parafa w miejscu przeznaczonym na czytelne wskazanie danych nie pozwala na przyjęcie, że przesyłkę odebrał skarżący. Brak jest czytelnego wskazania imienia i nazwiska skarżącego, jak i daty złożenia podpisu. Dodać należy, że wskazane przez skarżącego miejsce pobytu było jednocześnie miejscem jego pracy, wobec czego brak czytelnego podpisu tym bardziej nie pozwala na przyjęcie, że osobą , która złożyła podpis , był właśnie skarżący. Mimo to organ bezkrytycznie przyjął, że to skarżący odebrał adresowane do niego wezwanie i w dniu 18 marca 2025 r. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zatem uznać należało, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Odnosząc się do podniesionej przez organ w odpowiedzi na skargę kwestii, że skarżący nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń zauważyć trzeba, że w myśl art. 10 ust.1 u.o.c. w toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 § 1 i 1a, art. 79 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sytuacja określona w powyższym przepisie nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Z dokumentów przedłożonych Sądowi nie wynika, by skarżący przebywał za granicą. W niniejszej sprawie nie ma także zastosowania art. 40 § 4 k.p.a., który stanowi, że strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej (...), jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Zatem argumentacja organu w powyższym zakresie jest chybiona. W tym stanie rzeczy Sąd , na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy ( punkt 1. sentencji wyroku). Określając termin 60 dni Sąd miał na uwadze, że skarżący nie dopełnił jeszcze obowiązku osobistego złożenia wniosku. Jednocześnie Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 §1 a p.p.s.a., że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( punkt 2. sentencji wyroku). Uznając , że bezczynność organu ma charakter rażący Sąd miał na uwadze, że na skutek bezzasadnego pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania sprawa nie została rozpoznana mimo upływu roku i prawie siedmiu miesięcy. Ponadto rażącym naruszeniem prawa było uznanie prawidłowości doręczenia skarżącemu przedmiotowego wezwania, mimo że złożona parafa nie umożliwiała uznania, że wezwanie to skutecznie skarżącemu doręczono. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności pozwalają na przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł, o czym orzeczono na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a. ( ( punkt 3. sentencji wyroku). Suma pieniężna we wskazanej wysokości zadośćuczyni skarżącemu tak długie oczekiwanie na rozpoznanie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Charakter sprawy pozwala na uznanie, że skarżący, nie uzyskując rozstrzygnięcia swojej sprawy przez kilkanaście miesięcy pozostaje w ciągłym stanie niepewności co do swojego statusu , możliwości pracy i możliwości zamieszkiwania w Polsce. Żądanie sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł należy uznać jednak za zbyt wygórowane. W tej sytuacji w pozostałej części żądanie skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił ( punkt 4. sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 5. sentencji wyroku). Na zasądzoną od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). .