III SO/Gd 8/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy z wniosku C.G. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Pomorskiemu za nieprzekazanie w terminie skargi postanawia: 1. wymierzyć Wojewodzie Pomorskiemu grzywnę w kwocie 400 (czterysta) złotych, 2. zasądzić od Wojewody Pomorskiego na rzecz wnioskodawczyni C. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 7 maja 2025 r. C. G., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Wojewodzie Pomorskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu wniosku C. G. wskazała, że skarga na bezczynność organu w sprawie o wygenerowanie i wydanie karty pobytu została nadana przesyłką pocztową (nr [...]) 20 marca 2025 r. W dniu 21 marca 2025 r. przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do organu, który nie przekazał do Sądu skargi wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi. Wnioskodawczyni wskazała, że brak reakcji ze strony organu uniemożliwia jej normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Z uwagi na powyższe strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10 000 zł i zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł. Wojewoda Pomorski nie udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek. Pismem z dnia 26 maja 2025 r. organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 227/25. Z odpowiedzi na skargę, załączonej do sprawy o sygn. akt III SAB/Gd 227/25 wynika, że w tej samej dacie organ pozostawił wniosek o wydanie karty pobytu bez rozpoznania, wyjaśniając, że o powyższym, powiadomił stronę na piśmie 26 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd - w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. - może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów), a postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki do ukarania Wojewody Pomorskiego grzywną, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. Skarżąca, stosownie do uregulowania wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a., wniosła bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu w dniu 21 marca 2025 r., termin do przekazania skargi przez organ wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na nią winien upłynąć 30 dni od daty wpływu skargi do organu, czyli 20 kwietnia 2024 r. Jednakże mając na względzie regulację art. 83 § 2 p.p.s.a. tj., zgodnie z którą, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, termin do przekazania skargi przez organ wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią upłynął z dniem 22 kwietnia 2025 r. (20 kwietnia 2025 r. – Wielkanoc, 21 kwietnia 2025 r. – Poniedziałek Wielkanocny). Bezspornym jest, że w ww. terminie przedmiotowa skarga nie została przekazana do tutejszego Sądu. Nastąpiło to dopiero w dniu 26 maja 2025 r., czyli z ponad miesięcznym uchybieniem terminu. Wskazać należy, że żadna okoliczność nie zwalnia podmiotu, do którego wpłynęła skarga, od obowiązku jej przekazania do sądu administracyjnego. Organ jest zobowiązany do przekazania skargi do Sądu niezależnie od tego, czy skarga jest dopuszczalna oraz czy jej przedmiot podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 12.05.2021 r. sygn. akt III OZ 322/21). Z przytoczonych przepisów wynika więc, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Podobnie, przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 03.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z 23.09.2014 r. sygn. akt I OZ 759/14, z 22.07.2014 r., sygn. akt I OZ 489/14, z 06.06.2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z 25.04.2013 r. sygn. akt OZ 278/13). Uznając zatem zasadność wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt sprawy i przechodząc do ustalenia jej wysokości należy podkreślić, że grzywna o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto wymierzenie grzywny pełni funkcję prewencyjną i ma służyć zapobieganiu naruszania przez organ administracji przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. w przyszłości. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8 181,72 zł (M.P. z 2025 r. poz. 125), górna granica grzywny wynosi 8 1817,20 zł. Rozstrzygając o wymiarze grzywny Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz okoliczności, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Sąd uwzględnił, że opóźnienie w przekazaniu skargi wyniosło 25 dni oraz okoliczność, że organ podjął czynności w sprawie, której dotyczy skarga na bezczynność, jak również okoliczność, że skargę przekazano sądowi w ciągu 4 dni po doręczeniu organowi wniosku o wymierzenie grzywny. Biorąc pod uwagę te okoliczności, Sąd stwierdził, że orzeczona grzywna w wysokości 400 zł jest adekwatna do stwierdzonego uchybienia i jednocześnie zapobiegnie w przyszłości niewywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Na marginesie Sąd pragnie podkreślić, że rozważenie przyznania sumy pieniężnej w związku z zarzucanym przez wnioskodawczynię uchybieniem terminu do merytorycznego rozpoznania jej skargi może nastąpić dopiero na wniosek, ale w ramach rozpoznania co do istoty jej skargi na bezczynność organu, w odrębnym postępowaniu sądowym. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Poniesionym przez wnioskodawczynię kosztem postępowania jest uiszczony od wniosku wpis w wysokości 100 zł. Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl.).