I OZ 429/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SO/Wa 66/12 o wymierzeniu grzywny Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie z wniosku T. C. o wymierzenie Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywny w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 10 stycznia 2013 r., VII SO/Wa 66/12, na wniosek T. C., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga została złożona 24 września 2012 r. (data oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym). Z kolei, we wniosku o wymierzenie grzywny z 22 listopada 2012 r. wskazano, że z informacji uzyskanych telefonicznie tego dnia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie oraz w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego wynikało, iż do chwili złożenia wniosku, skarga nie została przekazana Sądowi. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu 1 października 2012 r. i załączył odpowiedź na skargę z 26 listopada 2012 r. Skarga T. C. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wpłynęła do Sądu 28 listopada 2012 r. (sprawa o sygn. akt VII SAB/Wa 226/12). Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie organ spóźnił się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku. Skarga, jak wynika z akt sprawy o sygn. VII SAB/Wa 226/12, wpłynęła do organu w dniu 26 września 2012 r. (data prezentaty – Urząd Lotnictwa Cywilnego Punkt Obsługi Klienta i Kancelaria), przy czym na skardze widnieje też prezentata z datą 1 października 2012 r. Zatem, organ winien przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do 26 października 2012 r. Tymczasem organ wykonał swój obowiązek w dniu 28 listopada 2012 r., tj. 33 dni po upływie trzydziestodniowego terminu. Odnosząc się do argumentów organu zawartych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Sąd podkreślił, że regulacja zawarta w art. 55 § 1 p.p.s.a. (wniosek o wymierzenie grzywny wobec nieprzekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia) nie ma związku z regulacją określoną w art. 154 § 1 p.p.s.a. (wniosek o wymierzenie grzywny w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności). Z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r., który Sąd przyjął za obowiązujący w dacie orzekania wynika, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2011 r. wyniosło 3399,52 złotych. Biorąc pod uwagę, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek, Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 500 zł, została wymierzona w odpowiedniej do uchybienia wysokości, także przy uwzględnieniu funkcji prewencyjnej. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponieważ zgodnie z treścią art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd może orzec o wymierzeniu grzywny, a zatem zastosowanie tego środka nie jest obligatoryjne, organ zwrócił się o uwzględnienie przytoczonych niżej okoliczności. Wskazano na podejmowane bez zbędnej zwłoki czynności w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika postanowień rozporządzenia WE nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91. Pomimo tego, do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga na bezczynność Prezesa ULC, w ocenie organu nieuzasadniona i obarczona błędem formalnym, ponieważ skarżący pominął procedurę określoną w art. 37 k.p.a. Ponadto, opóźnienie w przekazaniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było związane ze zwiększonym wpływem skarg, dotyczących w większości [...] i [...] i wszczęciem postępowania upadłościowego w stosunku do obu spółek. Organ nie będąc wzywanym przez Sąd w możliwie najszybszym terminie, czterdzieści trzy dni przed rozpatrzeniem przez Sąd wniosku o wymierzenie grzywny, przekazał skargę pasażera wraz z odpowiedzią na zarzuty w niej zawarte. W odpowiedzi na zażalenie wniesiono o jego oddalenie i przyznanie kosztów postępowania. Wskazano, że przebieg postępowania przed organem nie ma żadnego związku z faktem, że skarga przekazana została do Sądu z ponad miesięczną zwłoką, czym naruszono art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2013 r., VII SAB/Wa 226/12 uwzględnił skargę na bezczynność organu stwierdzając, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ ma ustawowy obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, tym samym niezrozumiałe jest powoływanie się przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na "brak wezwania Sądu". Argumenty o ilości spraw są, zdaniem wnioskodawcy, również bez znaczenia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny. Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli (1) nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz (2) przekroczenie 30-dniowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. Z powyższego wynika, że sam fakt przekazania skargi przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie na organ grzywny nie może przesądzać o braku przesłanek do wymierzenia grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. Podobnie, przyczyny które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w terminie, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. np. postanowienia NSA z 29 września 2010 r., II OZ 914/10, z 6 maja 2008 r., II OZ 400/08, oraz z 15 czerwca 2011 r., I OZ 410/11). W sprawie bezsporne jest że organ nie przekazał skargi do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał na kwotę 3 399,52 zł, to jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku poprzednim zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. (por. Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2012 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2011 r., M.P. z 2012 r. poz. 63) i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo ustalił wysokość grzywny. Z tego względu, argumenty zawarte w zażaleniu nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.