I SA/Gl 1000/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Teresa Randak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także: SKO lub Kolegium) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. oraz art. 18, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej także: u.p.e.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], którym uznano za bezzasadne zarzuty A S.A. z siedzibą w W. (dalej także: A, Spółka, zobowiązana) na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że zobowiązana zgłosiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o wystawione przez Burmistrza Miasta C. tytuły egzekucyjne o nr [...], podnosząc w oparciu o art. 33 u.p.e.a: 1. nieistnienie obowiązku, 2. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, 3. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 7 u.p.e.a. Dalej podano, że wierzyciel w postanowieniu z dnia [...]r. uznał zarzuty podniesione przez Spółkę za bezzasadne, wyjaśniając w szczególności, że w sprawie nie doszło do przekroczenia terminu określonego w art. 57 § 1 pkt 7 O.p. oraz że tytuły wykonawcze spełniały wymogi wynikające z art. 27 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie Spółka ponowiła zarzuty, akcentując, że wierzyciel nie odniósł się do kwestii nienaliczania odsetek. Przedstawienie motywów rozstrzygnięcia Kolegium rozpoczęło od przybliżenia istoty i charakteru prawnego zarzutów z art. 33 u.p.e.a., będących środkiem prawnym służącym obronie praw i interesu zobowiązanego w początkowym etapie egzekucji administracyjnej. Dalej zacytowano art. 33 pkt 1 - 10 u.p.e.a., który stanowi, że w zarzutach można podnieść: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (dotyczących treści tytułu wykonawczego). Kolegium wyjaśniło także, iż ustawodawca w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zakreślił termin dla zgłoszenia zarzutów wynoszący 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W konsekwencji zgłoszenie zarzutu po tym czasie, w tym również polegające na wskazaniu w kolejnych pismach procesowych nowych wcześniej nie powoływanych dodatkowych okoliczności stanowiących podstawę zarzutu, jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1339/08). Wskazano także, iż oceny zasadności zarzutów dokonuje się przez wzgląd na okoliczności istniejące w dacie wszczęcia egzekucji administracyjnej. Wszczęcie egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., następuje natomiast z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zarzuty zgłoszone w przewidzianym do tego terminie stanowić mogą przedmiot oceny organów administracji publicznej (organu egzekucyjnego, wierzyciela). Tryb rozpoznawania zarzutów unormowany został w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z nim zarzuty zobowiązanego wnosi się do organu egzekucyjnego (art. 34 § 1 u.p.e.a.), a jeżeli organ egzekucyjny nie jest zarazem wierzycielem, to postanowienie organu egzekucyjnego, co do zarzutów zobowiązanego poprzedzone powinno zostać uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zobowiązanego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Przechodząc do oceny zarzutów SKO zauważyło, że wobec przyjętej przez Spółkę kwalifikacji prawnej zgłoszonych zarzutów dotyczących nieuwzględnienia okresów bezodsetkowych nie jako wady tytułu wykonawczego zarzut (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) lecz jako zarzutu nieistnienia dochodzonego obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) rozpoznanie tak przedstawionego zagadnienia było niedopuszczalne. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się wyraźna linia orzecznicza zgodnie, z którą weryfikacja okresu naliczania odsetek za zwłokę jak dla zaległości podatkowych (wysokość, stawka, okresy nie odsetkowe) może zostać przeprowadzona wyłącznie w oparciu o zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 798/14, wyrok WSA w Białymstoku z 11 sierpnia 2010 r" sygn. akt I SA/Bk 266/10). W niniejszej sprawie A S.A., powołując się na podstawę zgłoszenia zarzutu z art. 33 pkt 1) u.p.e.a. wskazała na okoliczności faktyczne dotyczące rzekomego wystąpienia okresów, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. W ocenie SKO tak sformułowany zarzut nie mógł zostać rozpoznany w ramach podanej przez skarżącą podstawy prawnej zgłoszenia zarzutu. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej - z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. - występuje wówczas gdy z obowiązujących przepisów prawa nie wynika zakaz stosowania egzekucji administracyjnej albo brak podstaw do jej zastosowania. Niedopuszczalność egzekucji może mieć charakter podmiotowy (np. gdy zobowiązany jest chroniony immunitetem) albo przedmiotowy (np. gdy dla danego rodzaju obowiązków przewidziano drogę egzekucji sądowej). Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej występuje gdy zachodzą okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalno- podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2310/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 348/13). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Dochodzony obowiązek stanowiący zaległość podatkową podlega egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), a podmiot zobowiązany nie jest chroniony immunitetem. Zastosowanie innego od przewidzianego w przepisach prawa wzoru tytułu wykonawczego nie stanowi o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wedle przyjętego wyżej rozumienia tego pojęcia. Równocześnie w art. 33 u.p.e.a. nie wymieniono jako podstawy zgłoszenia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zastosowania niewłaściwego wzoru tytułu wykonawczego. Zarzut niedopuszczalności egzekucji sformułowany przez A w piśmie z dnia 15 grudnia 2014r. w związku z prowadzeniem egzekucji w oparciu o nieobowiązujący wzór tytułu wykonawczego był nietrafny. SKO wskazało, że postępowanie egzekucyjne w administracji wszczynane jest na wniosek wierzyciela na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru - art. 26 § 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wraz z tytułami wykonawczymi został przekazany do organu egzekucyjnego w dniu 17 listopada 2014r./ dowód: pieczęć kancelaryjna na dokumencie ewidencji tytułów wykonawczych/. Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doszło zatem przed upływem terminu przejściowego w stosowaniu wzorów tytułów wykonawczych. Odnosząc się do zarzutu wady tytułu wykonawczego mającej polegać na niespełnieniu przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. polegającym na niezałączeniu upoważnienia do działania w imieniu wierzyciela Burmistrza Miasta C., Kolegium zauważyło, że po pierwsze jak wyjaśnił wierzyciel przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji nie zawierają wymogu dołączania tego rodzaju dokumentu do tytułu wykonawczego lub jego odpisu przewidzianego dla zobowiązanego. Wobec czego nie dołączenie dokumentu potwierdzającego upoważnienie do działania w imieniu wierzyciela nie wyczerpuje przesłanki zarzutu z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Po drugie osoba, która podpisała tytuły wykonawcze legitymuje się stosownym upoważnieniem udzielonym przez Burmistrza Miasta C. /dowód: upoważnienie [...] z dnia 24 lipca 2014r./. W konkluzji SKO stwierdziło, że zarzuty A S.A. co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie zasługiwały na ich uwzględnienie. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działający za skarżącą Spółkę adwokat, podniósł zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zw. z art. 26 § 1 poprzez przyjęcie, że wystawienie tytułu wykonawczego w oparciu o nieobowiązujący formularz stanowi przesłankę skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jak podniósł, wzór dokumentu, który może stanowić podstawę egzekucji zawiera rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Dokument przesłany zobowiązanej w badanej sprawie jest niezgodny z obowiązującym wzorem a skoro tak nie mógł stanowić podstawy wszczęcia egzekucji. Dalej, pełnomocnik odwołał się do regulacji zawartej w § 2 w/w rozporządzenia, podnosząc, że wzory tytułów wykonawczych stanowiących załączniki nr 4 - 7 oraz nr 24 i 25 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, z 2003 r. Nr 9, poz. 106 oraz z 2004 r. Nr 10, poz. 79) mogą być stosowane nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 20 maja 2014 roku, więc stare tytuły w wykonawcze mogły stanowić podstawę wszczęcia egzekucji jedynie do 21 listopada 2014r. a egzekucja została wszczęta w dniu 08.12.2014 r. Burmistrz Miasta C. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazali, iż tytuły wykonawcze nr [...] zostały wystawione prawidłowo, gdyż zostały wystawiane [...]. i doręczone organowi egzekucyjnemu 17.11.2014r. A S.A. nie neguje, daty i faktu doręczenia tytułów wykonawczych organowi egzekucyjnemu, natomiast fakt wszczęcia przez ten organ egzekucji po upływie terminu ustawowego skutkuje wszczęciem jej z naruszeniem prawa, gdyż w dacie wszczęcia organ ten nie miał causy formalnej tj. obowiązującego tytułu wykonawczego (tytuł "utracił ważność"). A S.A. nie zgodziło się z stanowiskiem SKO, iż datą decydującą o prawidłowości tytułu wykonawczego jest data wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż przepisy ustawy mówią o wszczęciu egzekucji "na podstawie", a wszczęcie egzekucji następuje w dacie nie wystawienia tytułu wykonawczego (jego przesłania do organu egzekucyjnego), lecz doręczenia jego odpisu zobowiązanemu (lub zastosowaniu środka egzekucyjnego w zależności od tego, co nastąpi szybciej). Wystawienie i doręczenie tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego może świadczyć o wszczęciu i prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, natomiast nie jest wszczęciem egzekucji w rozumieniu ustawy. Z uwagi art. 26 ustawy stanowiący o tym, kiedy następuje wszczęcie egzekucji i jaki dokument może stanowić podstawę takiej czynności A S.A. nie uznało stanowiska Kolegium. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia organ wskazał, że art. 26 § 1 ustawy mówi o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, podczas gdy faktycznie stanowi on o wszczęciu egzekucji. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie pojęcia egzekucji administracyjnej i postępowania egzekucyjnego nie są uważane za tożsame a wszczęcie egzekucji jest uważane za część postępowania egzekucyjnego. Zdaniem pełnomocnika, w świetle art. 26 §1 ustawy niedopuszczalne jest wszczęcie egzekucji na podstawie dokumentu innego niż tytuł wykonawczy wystawiony na obowiązującym wzorze, a w dacie wszczęcia egzekucji wobec A S.A. wzór formularza tytułu wykonawczego dla tytułów wykonawczych nr [...] był nieaktualny. Pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji; 2) zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, przy czym na etapie skargi zarzut dotyczył zastosowania przez wierzyciela niewłaściwego wzoru tytułu wykonawczego. W tej materii strona skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że zastosowanie błędnego wzoru tytułu wykonawczego nie rodziło skutku niedopuszczalności egzekucji. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji i wniesienia zarzutów mającym zastosowanie w myśl postanowień art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1289 – dalej ustawy zmieniającej), zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z przytoczonego przepisu wynika, iż organ egzekucyjny, którym w niniejszej sprawie jest Naczelnik [...] Urzędu [...] w W. zobowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela, którym jest Burmistrz Miasta C.. Rozpoznanie zarzutu strony skarżącej wymaga odwołania się do regulacji zawartej w ustawie zmieniającej, a dotyczących wejścia w życie zarówno nowych regulacji ustawowych jak i okresu obowiązywania dotychczasowych przepisów wykonawczych. Jak stanowi art. 127 w/w ustawy przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 6 § 2, art. 15 § 5, art. 26 § 2, art. 65, art. 67 § 1, art. 67c § 7 i 15, art. 109 § 1, art. 110r § 2 oraz art. 156 § 2 ustawy zmienianej w art. 111, pozostają w mocy do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych przepisów, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W art. 128 ustawy zawarto dyrektywę, że do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 26 § 2 ustawy zmienianej w art. 111, przepisu art. 27 § 1 pkt 12 tej ustawy nie stosuje się. W art. 129 ustawy zmieniającej zawarto z kolei regulację, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 111 pkt 16, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa zmieniająca została opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 6 listopada 2013 r., a to oznacza, że weszła w życie w dniu 21 listopada 2013 r. Od tego terminu biegł 6 miesięczny termin do wydania nowego aktu wykonawczego na podstawie art. 26 § 2 u.p.e.a. Wzór nowego tytułu wykonawczego został zawarty w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia wzory tytułów wykonawczych stanowiących załączniki nr 4 – 7 oraz 24 i 25 do rozporządzenia z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mogą być stosowane nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie w dniu 20 maja 2014 r., a więc tzw. stare tytuły wykonawcze mogły być wystawiane do dnia 21 listopada 2014 r. Przyjdzie przy tym wskazać, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Przy zaistniałym sporze pomiędzy wierzycielem, a zobowiązaną Spółką zasadniczą zatem kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy użyte w/w przepisie sformułowanie "na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru" odnosi się, jak tego domaga się pełnomocnik, do daty wszczęcia egzekucji, czy do daty wystawienia tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu brzmienie wskazanego przepisu przesądza o tym, że wszczęcie egzekucji uzależnione jest od doręczenia tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu, a skoro tak, to nie jest możliwe utożsamianie daty wszczęcia egzekucji, z datą wystawienia tytułu wykonawczego. Podkreślenia przy tym wymaga, że tytuł wykonawczy wystawia wierzyciel, a nie organ egzekucyjny (poza przypadkami, gdy występuje tożsamość organu), a to oznacza, że daty te z natury rzeczy muszą być odrębne i że będzie występował "przedział czasowy" pomiędzy datą wystawienia tytułu a datą wszczęcia egzekucji. Z zacytowanego już przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. wynika, że wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy według ustalonego wzoru. W ocenie Sądu skoro to wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy według ustalonego wzoru, to stosuje przepisy/wzór tytułu obowiązujący w dacie jego wystawienia. Inne rozumienie tego przepisu byłoby sprzeczne z jego literalnym brzmieniem, a to przesądza o tym, że nie zasługuje na aprobatę pogląd pełnomocnika, że o prawidłowości zastosowanego wzoru tytułu wykonawczego decyduje data wszczęcia egzekucji administracyjnej a nie data wystawienia tytułu wykonawczego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że tytuły wykonawcze zostały wystawione przez wierzyciela – Burmistrza Miasta C. w dniu [...]r. Ich doręczenie organowi egzekucyjnemu nastąpiło w dniu 17 listopada 2014 r., a więc przed upływem terminu "ważności" starych tytułów wykonawczych, a to oznacza, że zarzut pełnomocnika nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie zasadna jest uwaga, że zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a więc niedopuszczalności egzekucji w oparciu o zastosowanie niewłaściwego wzoru tytułu wykonawczego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż jak zasadnie wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zarzut ten dotyczy zakazu stosowania egzekucji administracyjnej lub braku podstaw do jej zastosowania, a więc gdy zachodzą okoliczności wykluczające prowadzenie postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych – podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych. Uwzględniając wszystkie powyżej wskazane okoliczności Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), postanowił jak w sentencji.