I SA/Gl 1041/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Asesor WSA Katarzyna Stuła – Marcela (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz - Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] A. C., A. M., M. M. s.c. w M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. 1. A s.c. A. C., A. M., M. M. (zwana skarżącą lub Spółką) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] (zwanego organem odwoławczym) w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. 2. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na gruncie następującego stanu sprawy. 2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] z dnia [...], w ramach którego zastosował środek egzekucyjny poprzez zajęcie zawiadomieniem z dnia [...] wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. Po wycofaniu tych tytułów wykonawczych z egzekucji, wierzyciel w dniu [...] wystawił na tę zaległość podatkową nowy tytuł wykonawczy nr [...] i dokonał na jego podstawie ponownego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w B S.A., zawiadomieniem z dnia [...] doręczonym skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego [...]. Wskazana czynność egzekucyjna zakwestionowała została przez pełnomocnika skarżącej skargą datowaną na 27 lutego 2018 r., a złożoną 30 kwietnia 2018 r. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2018 r. poz. 1314, ze zm.- u.p.e.a.) poprzez nieuwzględnienie przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym; art. 8 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.- k.p.a.) tj. zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych. W treści skargi pełnomocnik dowodzi, że wskutek wadliwego postępowania zabezpieczającego przyszłe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r., a następnie niedoręczenie tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego przed upływem terminu przedawnienia, nie doszło do przerwania tego biegu przedawnienia. Termin bowiem jego wymagalności upłynął 16 stycznia 2017 r., a to oznacza że podjęcie po raz pierwszy czynności egzekucyjnych poprzez zajęcie rachunku bankowego skarżącej zawiadomieniem doręczonym bankowi w dniu [...], nastąpiło po przedawnieniu tegoż zobowiązania podatkowego, zatem nie znajduje uzasadnienia ponowne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego na rzecz przedawnionego zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. oddalił jako niezasadną skargę na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej. Organ egzekucyjny podkreślił, że w skardze pełnomocnik nie wykazał wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej, natomiast podnoszone w niej przedawnienie zobowiązania objętego tytułem wykonawczym może stanowić przedmiot zarzutów na postępowanie egzekucyjne, dla których przewidziano odrębny tryb postępowania. W skardze natomiast z art. 54 u.p.e.a. można podnosić zarzuty formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych, a takich pełnomocnik nie wskazał w skardze wniesionej 30 kwietnia 2018 r. 2.2. Na wskazane postanowienie pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie. Podniósł, iż skoro w ramach skargi na czynność egzekucyjną ocenie powinny podlegać działania organu egzekucyjnego egzekwującego należność wskazaną w tytule wykonawczym, to zastosowanie środka egzekucyjnego jakim jest zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego spółki było niezasadne. Zgodnie bowiem z art. 7 § 3 u.p.e.a. stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek został wykonany lub stał się bezprzedmiotowy, a w stanie faktycznym tej sprawy niewątpliwym jest, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. przedawniło się z dniem 16 stycznia 2017 r. 2.3. Postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a., w myśl którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne, wnoszona w terminie 14 dni od daty jej dokonania. W rozumieniu jednakże tego przepisu, skarga na czynność egzekucyjną może dotyczyć wyłącznie jej wykonawczego charakteru, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani o zasadności zastosowanego środka egzekucyjnego. Nie ma więc zastosowania w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną powołany w zażaleniu art. 7 § 3 u.p.e.a. ponieważ dotyczy on czynności poprzedzających wdrożenie środka egzekucyjnego, czyli badania sprawy pod kątem możliwości zastosowania środków egzekucyjnych. Jak słusznie podkreślił organ egzekucyjny, nie podlegają rozważaniom w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, argumenty dotyczące wygaśnięcia należności podatkowych wykazanych w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z uwagi na ich przedawnienie, czego konsekwencją ma być umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanego w zażaleniu art. 59 1 pkt 2 u.p.e.a. Te kwestie mogą być przedmiotem postępowania w zakresie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z art. 33 § 1 u.p.e.a. Pełnomocnik Spółki wniósł zarzuty pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie, w której toczy się obecnie odrębne postępowanie zażaleniowe przed organem odwoławczym. Tezę tę potwierdza liczne, ugruntowane już orzecznictwo sądów administracyjnych. Przechodząc zatem do istoty skargi - wskazał dalej organ odwoławczy - czyli kontroli prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej zajęcia wierzytelności z rachunku w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego uznać należy, że poprawność jej dokonania na gruncie przepisów art. 67 i 80 u.p.e.a. nie nasuwa zastrzeżeń. Przedmiotowe zawiadomienie, bowiem doręczono bankowi w dniu [...] przy zastosowaniu środków komunikacji elektronicznej, o czym mowa w art. 67 § 1a u.p.e.a., a zobowiązanej Spółce wydruk zawiadomienia określonego w 2b u.p.e.a. doręczono w dniu [...]. Zawiera ono wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 67 § 2 z uwzględnieniem art. 2a u.p.e.a. W myśl natomiast założeń art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, a zgodnie z § 2 tego artykułu, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone po zajęciu. O zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, stosownie do wymogu § 3 powołanego artykułu 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny zawiadamia też zobowiązanego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 67 i 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny w odniesieniu do skarżącej spełnione. Tym samym nie sposób przyjąć za zasadny zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie zasady postępowania administracyjnego ujętej w art. 8 k.p.a., czyli zaufania obywateli do organów państwa. Na koniec wskazano, że pełnomocnik Spółki ani w skardze na czynność egzekucyjną, ani w zażaleniu nie zakwestionował prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B S.A. 3.1. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym wygasł z powodu przedawnienia; - art. 70 § 4 w zw. z art. 154 § 4 pkt 1 i § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.) poprzez wskazanie, iż doszło do przerwy biegu terminu przedawnienia w związku z nieskutecznym zabezpieczeniem konta bankowego wspólniczek spółki cywilnej, co miałoby skutkować przekształceniem zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne; - art. 156 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wadliwe zarządzenie zabezpieczenia może odnieść skutek prawny; - art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania obywateli do organów państwa poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego; - art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w wyniku stwierdzenia, iż wadliwe zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...], niezrealizowane przez bank odniosło skutek w postaci zajęcia zabezpieczającego; - art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu faktycznym do wszystkich dowodów przedstawionych w sprawie, w szczególności dowodów z wyciągów bankowych Spółki, która w okresie od 7 grudnia 2016 r. do 17 stycznia 2017 r. swobodnie dysponowała rachunkiem bankowym. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że zasadą postępowania egzekucyjnego w administracji jest to, że organ egzekucyjny nie bada zasadności istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jednakże zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny zobowiązany jest do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji. Z treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wyraźnie wynika, iż organ egzekucyjny zobowiązany jest do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi do prostego wniosku, iż organ egzekucyjny nie jest zwolniony z oceny dotyczącej istnienia egzekwowanego obowiązku. Potwierdza to w szczególności wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2018 r. (sygn. akt I SA/Gd 96/18), gdzie Sąd Administracyjny wskazał: "umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Kwestia możliwości badania przez organ egzekucyjny, czy obowiązek wygasł nie budzi wątpliwości w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a., który daje organowi prawo badania dopuszczalności egzekucji. Jednocześnie wyłącza zaś prawo organu do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzecznictwo dopuszcza w szczególności badanie, czy egzekwowany obowiązek nadal istnieje. W przedmiotowej sprawie skarżąca wskazywała wielokrotnie na okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania, zaś organ ignorował jej żądania w kontekście przesłanek uzasadniających umorzenie egzekucji administracyjnej. Również w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów Spółki w tym zakresie, nie wymieniając nawet dowodów, które zostały przedłożone przez nią w postaci wyciągów z rachunków bankowych za okres, w którym miało być stosowane zabezpieczenie. W związku z powyższym naruszył art. 124 § 2 k.p.a. W dalszej części skargi skarżąca wskazała na okoliczności powodujące, iż w dniu 16 stycznia 2017 r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Mimo to jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. w dniu [...] zawiadomił skarżącą o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Takie działanie niewątpliwie narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. i stanowić powinno podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. 3.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym chodzi tu nie tylko o działania, jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, o których mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13 - dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Zatem nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną zarzuty dotyczące wymagalności zobowiązania podatkowego (ustalenie czy obowiązek objęty tytułem wykonawczym wygasł z powodu przedawnienia), albowiem okoliczność ta może być przedmiotem zarzutu uregulowanego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Mając na uwadze charakter postępowania w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. należy zaskarżoną czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ocenić jako zgodną z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonaną. Na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej dokonana została zawiadomieniem z dnia [...]. Podstawą jego wystawienia był tytuł wykonawczy nr [...] wydany w oparciu o decyzję wymiarową. Ponadto stwierdzić należy, że wystawione zawiadomienie nie były obarczone wadami formalnymi. Spełnia one bowiem wszystkie wymogi określone art. 67 § 2 u.p.e.a., z modyfikacją ustanowioną mocą art. 67 § 2a u.p.e.a. W art. 67 § 1a u.p.e.a. przewidziano, że zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. Przy użyciu tego drugiego sposobu, tj. przy przesyłaniu pism w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej, doręcza się je przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu egzekucyjnego i dłużnika zajętej wierzytelności, jeżeli dłużnik taką skrzynkę posiada, o czym stanowi § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu sporządzania i dokonywania doręczeń dokumentów przesyłanych w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1394). W przypadkach, o których mowa w 67 § 1a u.p.e.a., organ egzekucyjny sporządza wydruk zawiadomienia o zajęciu, zaś doręczenie zobowiązanemu wydruku zawiadomienia o zajęciu uznaje się za doręczenie odpisu tego zawiadomienia (art. 67 § 2b u.p.e.a.). Nadto należy zwrócić uwagę na treść art. 80 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. W nauce prawa podkreśla się, iż z treści tego przepisu wynika, że jedynie doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wywołuje skutki zajęcia (Roman Hauser w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 395). Inaczej mówiąc zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane wyłącznie z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, natomiast np. ewentualne doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu, o czym świadczy z kolei § 3 tego artykułu, ma tylko charakter informacyjny i nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze skuteczności dokonania zajęcia rachunku bankowego (Waldemar Łuczaj Komentarz do art. 80 u.p.e.a. w: Dariusz Ryszard Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, Lex 2014.). Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż data doręczenia bankowi (dłużnikowi zajętej wierzytelności) zawiadomienia o zajęciu, to data dokonania czynności w postępowaniu egzekucyjnym (por. także np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1814/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2184/15). Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego doręczono prawidłowo bankowi w dniu [...] przy zastosowaniu środków komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 67 § 1a u.p.e.a. Zatem z tą datą nastąpiło zajęcie wierzytelności. Nie zmienia tego faktu późniejsze doręczenie Spółce wydruku zawiadomienia o zajęciu w dniu [...]. Zatem czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadne okazały się więc wszystkie podniesione w skardze zarzuty, które de facto dotyczą okoliczności takich jak wygaśnięcie zobowiązania z powodu przedawnienia, przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, które nie mogą być badane w trybie skargi na czynność egzekucyjną. 5. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) oddalił skargę.