I SA/Gl 1066/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] określającą A Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca, spółka) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w kwocie [...] zł. W skardze z dnia 28 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W odrębnym piśmie procesowym z dnia 28 sierpnia 2017 r. spółka, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania podniosła, że wykonanie to spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Strona wskazała, iż świadczy usługi hotelarskie w W., gdzie usytuowany jest kompleks hoteli [...], stanowiący bardzo dużą konkurencję. Wydana decyzja podatkowa jest związana ze sprzedażą obiektu wypoczynkowego w Ł. z uwagi na jego nierentowność i niefunkcjonalność (wymagał on kapitalnego remontu bądź wyburzenia). Skarżąca podniosła, że w wydanych decyzjach podniesiony został zarzut nieuzasadnionego potraktowania aportu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa, podczas gdy faktycznie miało miejsce wniesienie składników majątkowych, co podnoszono m.in. w treści skargi do sądu administracyjnego. Oszacowanie dokonane przez biegłego skutkowało przy tym wymierzeniem wysokiego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca wniosła również o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując na trudną sytuację majątkową oraz toczące się przeciwko niej liczne postępowania egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r. referendarz sądowy odmówił spółce przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania złożony przez skarżącą został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy. Ograniczyła się ona w istocie jedynie do podania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki a ponadto wskazywała na dużą konkurencję w branży, w której prowadzi działalność. Odniosła się także do kwestii merytorycznych, związanych z zaskarżoną decyzją. Sąd wskazuje, iż powyższe argumenty natury ogólnej, zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania, są niewystarczające dla wydania pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia. Jest tak również i dlatego, że za wstrzymaniem wykonania nie mogą przemawiać okoliczności, dotyczące ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Tym niemniej, Sąd orzekając w sprawie wstrzymania wykonania powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie nie tylko na ocenie wniosku skarżącej, ale również na analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym spółka wnosiła o przyznanie jej prawa pomocy, wskazując na trudną sytuację finansową i w ramach tego postępowania nadesłała dokumentację źródłową. Sąd dokonał w związku z tym jej analizy na potrzeby postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tych ramach Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wynika z dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, skarżąca na dzień 30 września 2017 r. posiadała aktywa obrotowe o wartości [...] zł, z czego [...] zł zgromadzone było w kasie i na rachunku bankowym. Kapitał podstawowy spółki wynosił [...] zł a zapasowy [...] zł. Zobowiązania krótkoterminowe wynosiły [...] zł, zaś strata netto za trzy pierwsze kwartały 2017 r. wyniosła [...] zł. Jednocześnie zaakcentować trzeba, że pomimo czynności egzekucyjnych podjętych wobec skarżącej, w pełni dostępne pozostają jej płynne aktywa obrotowe, zaś współczynnik bieżącej płynności finansowej wskazuje, iż spółka nie ma problemów ze spłatą bieżących zobowiązań. Powyższe nie daje podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaakcentowania przy tym wymaga, iż sam fakt zaistnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga bowiem za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Końcowo należy stwierdzić, że okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również, analizując akta administracyjne sprawy. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.