I SA/Gl 1177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), del. Sędzia SO Paweł Kornacki, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. 1. E. B. wniosła skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. 2. Do wydania zaskarżonej interpretacji doszło w następującym stanie faktycznym: 2.1. We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości skarżąca przedstawiła zdarzenie przyszłe, z ramach którego wskazał, że zamierza zbyć niezabudowaną nieruchomość składającą się z działek [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 2141 m2. Działki te stały się wyłączną własnością wnioskodawczyni wraz z działkami [...],[...] oraz [...] (o łącznej powierzchni 1769 m2), w wyniku postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 listopada 2009 r. znoszącego współwłasność nieruchomości o obszarze 7904 m2 stanowiącej współwłasność wnioskodawczyni oraz R. J. po 1/2 części. Zgodnie z tym postanowieniem R. J. otrzymał działki [...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 4008 m2 . Natomiast wnioskodawczyni otrzymała wymienione wcześniej działki oraz została zobowiązana do dopłaty w wysokości [...] zł. Z opinii biegłego sądowego, sporządzonej dla potrzeb postępowania sądowego wynika, że wartość 1 m2 gruntu działek [...] oraz [...] wynosi [...] zł, natomiast wartość 1 m2 działek [...] oraz [...] wynosi [...] zł. Działka [...] przeznaczona jest na drogę dojazdową. Z tego stanu wynika, że w wyniku zniesienia współwłasności, udział wnioskodawczyni w nieruchomości zwiększył się o prawie 10 m2 przyjmując wartość gruntu [...] zł za m2 lub o nieco ponad 7 m2 przyjmując wartość gruntu [...] zł za m2. Wnioskodawczyni stała się współwłaścicielem wymienionych nieruchomości w wyniku darowizny otrzymanej aktem notarialnym w dniu 14 lipca 2007 r. Zaznaczyła, że nigdy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. 2.2. W uzupełnieniu wniosku, na wezwanie organu, wyjaśniono, że postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 listopada 2009 r. nie zawiera łącznej wartości rynkowej wszystkich działek będących przedmiotem współwłasności, w postanowieniu tym określono jedynie wysokość dopłaty na rzecz drugiego współwłaściciela w wysokości [...] zł. Podano także, że opinia biegłego sądowego - rzeczoznawcy majątkowego z dnia 30 maja 2009 r. (wg stanu na dzień 8 maja 2009 r.) określiła wartość działki nr [...]na [...]zł, nr [...]na [...]zł, nr [...]na [...]zł, nr [...]na [...]zł, nr [...]na [...]zł, nr [...]na [...]zł, co dało łączną wartość [...]zł. Opinia nie zawierała wyceny działek nr [...] o powierzchni 332 m2 oraz nr [...] o powierzchni 405 m2 , które zostały wydzielone jako projektowane drogi dojazdowe (biegły stwierdził, że działki te przejdą z mocy prawa, przy zatwierdzaniu podziału, na rzecz gminy). Dotychczas działka [...] oraz [...]pomimo zatwierdzenia podziału pozostały własnością prywatną. Dalej pełnomocnik wnioskodawczyni podał, że łączna wartość rynkowa działek, które na wyłączną własność otrzymała ona, a które zostały wycenione w opinii biegłego ([...],[...],[...] oraz [...]) wynosi [...] zł. Wyraził też przypuszczenie, że być może w postanowieniu o zniesieniu współwłasności sąd okreslił wysokość dopłaty jako wartości niewycenionych działek. 2.3. W oparciu o powyższy stan faktyczny zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż niezabudowanej nieruchomości składającej się z działek [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 2141 m2 stanowi źródło przychodów wymienione w art. 14 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a jeżeli od części tych działek - w jaki sposób ustalić wielkość tej części? Zdaniem wnioskodawczyni, sprzedaż niezabudowanej nieruchomości składającej się z działek [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 2141 m2 nie stanowi źródła przychodów wymienionego w art. 14 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wyjątkiem części nabytej w wyniku zniesienia współwłasności. Nabycie udziału nieruchomości nastąpiło w wykonaniu umowy darowizny w 2007 r. Część nabyta w wyniku zniesienia współwłasności będzie podlegała opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30e, z uwzględnieniem ewentualnych zwolnień wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 131 wymienionej ustawy. Ze względu, że postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 19 listopada 2009 r. o zniesieniu współwłasności określa wyłącznie kwotę dopłaty, w celu ustalenia wartości dochodu podlegającego opodatkowaniu należy określić powierzchnię gruntu nabytego w wyniku zniesienia współwłasności. Biorąc pod uwagę, że biegły sądowy zastosował różne wartości 1 m2 gruntu dla różnych działek, zasadne wydaje się zastosowanie metody ustalenia średnioważonej wartości 1 m2 gruntu wg wyliczenia: - powierzchnia działek o wartości 1 m2 -126 zł/m2 - 2.141 m2 - powierzchnia dziełek o wartości 1 m - 87 zł/m -1.437 m - wartość średnioważona 1 m2 - 104,35 zł - kwota dopłat zasądzona przez sąd - 847 zł - ilość metrów kwadratowych nabytych w wyniku zniesienia współwłasności - 8,1 m2. Ponieważ nie jest możliwe przyporządkowanie tej powierzchni do żadnej z działek - zdaniem wnioskodawczyni - właściwą metodą ustalenia powierzchni gruntu nabytego w wyniku zniesienia współwłasności podlegającej opodatkowaniu wydaje się zastosowanie następującej proporcji: - powierzchnia działek podlegających sprzedaży: 2141 m2 - powierzchnia pozostałych działek: 1437 m2 - udział powierzchni działek podlegających sprzedaży do całkowitej powierzchni działek - 60% - powierzchnia gruntu nabytego w wyniku zniesienia współwłasności podlegającego sprzedaży-4,9m2. Po sprzedaży wymienionych działek, o łącznej powierzchni 2141 m2 opodatkowaniu podlegać będzie część dochodu przypadająca na powierzchnię 5 m2 (po zaokrągleniu), co odpowiada 0,23% dochodu. 3. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawcy w części za nieprawidłowe stwierdzając, że przy sprzedaży nieruchomości należy przyjąć dwie daty nabycia tych nieruchomości - rok 2007 jako datę, w której wnioskodawca otrzymał darowiznę oraz datę zniesienia współwłasności czyli 2009 r. Przychód uzyskany ze sprzedaży przypadający na udział w nieruchomościach nabyty w 2007 r. w drodze darowizny nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie upłynął pięcioletni okresu czasu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowych działek przypadający na pozostały udział nabyty w 2009 r. w wyniku dokonania zniesienia współwłasności, który stanowił zwiększenie majątku osobistego wnioskodawcy i był równoznaczny z nabyciem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy będzie opodatkowany 19% podatkiem dochodowym na podstawie art. 30e ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Organ następnie dokładnie wyjaśnił, w jaki sposób należy wyliczyć wielkość udziału nabytego w 2009 r. , a ponieważ sposób obliczenia różnił się od sposobu przedstawionego przez wnioskodawczynię – jej stanowisko zostało uznane w tej części za nieprawidłowe. W obszernym uzasadnieniu organ wyjaśnił, że aby ustalić, czy w wyniku zniesienia współwłasności udział wnioskodawcy w nieruchomościach powiększył się, należy porównać wartość udziału wnioskodawcy we wszystkich nieruchomościach przed zniesieniem współwłasności z wartością wszystkich działek otrzymanych w wyniku tego zniesienia. Dopiero jeżeli z porównania okaże się, że wartość nabytych nieruchomości jest większa od wartości udziałów jakie wnioskodawcy przysługiwały przed zniesieniem współwłasności, to data zniesienia współwłasności tj. 2009 r. jest datą nowego nabycia, ale nie wszystkich nieruchomości, lecz udziału jaki zyskał nabywca ponad udział nabyty pierwotnie w darowiźnie. Aby wyliczyć wielkość udziału jaki wnioskodawca nabył w 2009 r. w drodze zniesienia współwłasności, w pierwszej kolejności należy zatem ustalić jaką wartość miał cały majątek nabyty w drodze darowizny a więc każda z działek, nawet działki o nr [...] i [...]. Następnie należy obliczyć wartość udziału jaki przysługiwał wnioskodawcy w wyniku nabycia darowizny, czyli wartość wszystkich 9 działek należy podzielić na dwa, stosownie do udziału każdego z obydwóch obdarowanych. Otrzymana kwota odpowiadać będzie wartości udziału jaki przysługiwał wnioskodawcy w dacie otrzymania darowizny. Kolejnym krokiem jest porównanie wartości majątku, jaki wnioskodawca otrzymał na wyłączną własność w drodze zniesienia współwłasności, czyli wartości wszystkich 5 otrzymanych działek z wartością udziału jaki przysługiwał mu pierwotnie w drodze darowizny. Nadwyżka wynikająca z porównania wartości 5 nieruchomości otrzymanych przez wnioskodawcę w wyniku zniesienia współwłasności z wartością udziału jaki przysługiwał mu pierwotnie w wyniku otrzymanej darowizny we wszystkich 9 nieruchomościach odpowiadać będzie udziałowi jaki wnioskodawca nabył w 2009 r. w wyniku zniesienia współwłasności. Nadwyżka ta stanowić będzie procentowy udział, czyli tyle ile wnioskodawca nabył w drodze zniesienia współwłasności ponad wcześniej posiadany udział nabyty w 2007 r. Przy czym ten wyliczony procentowy udział nabyty w 2009 r. będzie dotyczył każdej z działek otrzymanych przez wnioskodawcę na wyłączną własność. Organ podkreślił, że przedstawił jedynie sposób obliczenia udziału nabytego w wyniku zniesienia współwłasności ponad wcześniej posiadany udział nabyty wskutek darowizny; nie posiadał wszystkich potrzebnych danych do obliczenia tego udziału, brakowało bowiem wartości działki nr [...] oraz [...]. Podkreslił, że wartość działki nr [...] i [...] ma znaczenie, bo do obliczenia udziału nabytego w wyniku zniesienia współwłasności ponad wcześniej posiadany udział nabyty w darowiźnie potrzebna jest całkowita wartość majątku, w którym wnioskodawca otrzymał udział w drodze darowizny. Dopiero znając wartość/cenę działek [...] i [...] (a więc rynkową cenę 1 m2) będzie można dokonać ich całkowitej wyceny. Podatnik nie może kierować się tym, że zna powierzchnię niewycenionej działki oraz cenę za m2 działek już wycenionych i na tej podstawie próbować obliczyć średnioważoną wartość 1 m2 działki nr [...], której nie zna wartości. Nieprawidłowa była także metoda wskazana przez wnioskodawcę, na podstawie której chce on ustalić powierzchnię gruntu nabytego w wyniku zniesienia współwłasności podlegającą opodatkowaniu i zastosowaniu przez niego proporcji wskazanej we wniosku. Porównaniom nie mają podlegać powierzchnie, ale wartości. Współwłaściciel nie jest właścicielem określonej ilości m2, ale wyłącznie właścicielem udziału w każdym m2 każdej działki. Wszystkie więc metody obliczeń, według których skarżący miał nabywać określoną powierzchnię w wyniku zniesienia współwłasności względem posiadanej przed zniesieniem współwłasności są błędne, bo godzą w istotę i charakter współwłasności. Dalej organ zaznaczył, że tylko wycena działki nr [...] i [...] pozwoliłaby na prawidłowe zastosowanie wskazanych przez organ obliczeń i wyliczenie udziału nabytego w wyniku zniesienia współwłasności ponad wcześniej posiadany udział nabyty w darowiźnie. W pozostałęj części uzasadnienia interpetacji organ przytoczył przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jakie będą miały zastosowanie w sprawie. 4. Strona złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które organ udzielił odpowiedzi, stwierdzając brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. 5. W skardze wniesionej na interpretację pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Sformułował następujące zarzuty: - nałożenie obowiązku wyceny działek [...] i [...], zarzucając zaskarżonej interpretacji w tym zakresie działanie bez podstawy prawnej, co narusza art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, - przyjęcie, że wycena tej samej działki sporządzona według wartości rynkowej na ten sam dzień może dać inny wynik, ze względu na cel wyceny (rozliczenie zniesienia współwłasności, ustalenie obowiązku podatkowego) co narusza w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (zasada działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przytoczył argumenty mające wykazać brak konieczności dokonywania wyceny działek nr [...] i [...]. Pdkreślił, że to podatnik jest zobowiązany do określenia i zapłacenia podatku w prawidłowej wysokości w terminie wynikającym z przepisów podatkowych. Prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego powinno wynikać z dowodów, którymi podatnik dysponuje, a żaden przepis nie nakłada obowiązku wyceny wszystkich działek, jeżeli zobowiązanie da się ustalić przy pomocy innych, wiarygodnych dowodów. Takim dowodem jest postanowienie o zniesieniu współwłasności. Dalej pełnomocnik przedstawił swój sposób obliczenia nadwyżki wartości z zastosowaniem różnych cen m2 powyższych działek, obrazując wynik tego obliczenia w załącznikach do skargi i podkreślając, że w efekcie doprowadzily one do takich samych wyników. 6. W dopowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi raz jeszce podkreślił znaczenie ustalenia wartości wszystkich działek, gdyż porównaniom nie mają podlegać powierzchnie, ale wartość nieruchomości. Zaznaczył, że powierzchnia nie jest wyznacznikiem obiektywnym, bowiem może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała działka o mniejszej powierzchni, gdyż znaczenie mogą mieć również inne czynniki jak lokalizacja, uzbrojenie terenu, kształt działki, sąsiedztwo itp. Organ dodał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. ( Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego zawiera m.in. sposoby określenia wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny. Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 281/13, który co prawda nie dotyczył identycznej sytuacji, lecz w którym Sąd trafnie przywołał jedną z kilku metod wyceny i zaznaczył, że "(...) Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości". Oznacza to, że przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Powyższe stanowi dowód na to, że na ustalenie ceny nieruchomości decydujące znaczenie ma nie jej powierzchnia, lecz wartość, na którą wpływają różne czynniki. Dopiero w oparciu o poszczególne parametry determinujące wysokość ceny można ustalić wartość rynkową sprzedawanej nieruchomości. Stąd przy analizowaniu czy w drodze zniesienia współwłasności po stronie skarżącego doszło do nabycia udziału ponad wcześniej posiadany (a więc do zwiększenia majątku) organ prawidłowo odwołał się do wartości nieruchomości. Organ zaznaczył, że nie kwestionował wysokości dopłaty, bowiem wycena działek nie miała służyć zweryfikowaniu w jaki sposób dopłata została ustalona przez sąd, ale jedynie ustaleniu wielkości udziału nabytego w wyniku zniesienia współwłasności. Sąd nie ustalił wartości dwóch niewycenionych przez biegłego działek i to jest kwestia bezsporna. Skarżący sugeruje, że sąd być może ustalając dopłatę wziął pod uwagę wartość działek niewycenionych, ale jest to jedynie domysł skarżącego,gdyż nie wynika to z treści postanowienia. Za nieuzasadniony uznał organ także zarzut nałożenia na stronę obowiązku przeprowadzenia wyceny pozostałych dwóch działek. Organ nie żądał od skarżącego wyceny przeprowadzonej przez biegłego, ale jedynie wskazania rynkowej wartości działek [...] i [...], co wprost wynika z treści wezwania o uzupełnienie wniosku. W odpowiedzi na wezwanie skarżący tej wartości nie podał. Mimo to organ wydał interpretację indywidualną, gdyż możliwa była ocena stanowiska skarżącego - metoda średniej ważonej zaproponowana we wniosku jest bowiem nieprawidłowa. Organ przedstawił w jaki sposób należało ustalić wielkość udziału nabytego w 2009 r. w drodze zniesienia współwłasności, nie jest jednak właściwy do tego, aby za podatnika ustalać wartość rynkową nieruchomości 7. Na rozprawie pełnomocnicy obu stron podtrzymali swe dotychczasowe stanowiska i wnioski. Wojewódzki Sąd Adminsitracxyjny zważył, co następuje: 8. Skarga nie jest zasadna, gdyż objęta nią indywidulana intertpretacja prawa podatkowego nie narusza przepisów prawa materialnego ani procedury. 8.1. Na wstępie trzeba wskazać, że pomiędzy stronami nie ma żadnego sporu co do faktów, w odniesieniu do których sformułowana została zaskarżona interpretacja podatkowa. W szczególności niesporne jest, że we wniosku i jego uzupełnieniu wyraźnie wskazano, iż dwie spośród dziewięciu działek nieruchomości, co do której orzeczono zniesienie współwłasności, nie zostały objęte wyceną, sporządzoną przez biegłego sądowego dla potrzeb postępowania w sprawie zniesienia współwłasności. Wartości tych działek nie podano w postępowaniu interpretacyjnym. Bezsporne jest także, że o zakresie obowiązku podatkowego znaczenie miały dwie daty nabycia: 2007 r. kiedy w drodze darowizny nabyty został udział w nieruchomościach, objętych zamiarem sprzedaży oraz 2009 r. kiedy nastąpiło nabycie na wyłączną własność w wyniku zniesienia współwłasności. 8.2. W interpretacji prawidłowo wskazano, że zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) przychód ze sprzedaży udziału nabytego w 2007 r. w wyniku darowizny nie będzie podlegał w ogóle opodatkowaniu, natomiast z uwagi na fakt, że wnioskodawczyni w 2009 r. nabyła – w wyniku zniesienia współwłasności – nieruchomości o wartości przekraczającej wartość udziału otrzymanego w darowiźnie (na co wskazuje obciążenie jej spłatą), to przychód jaki uzyska ze sprzedaży, która nastąpi przed upływem 5 lat, w części przypadającej na udział nabyty w 2009 r. będzie podlegał opodatkowaniu na podstawie powołanej ustawy. Zastosowanie będzie przy tym miała ustawa w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. (na mocy art. 14 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 209, poz. 1316 ze zm.). 8.3. Strona skarżąca, we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego przedstawiła stanowisko, z którego wynika, że ma świadomość, że będzie zobowiązana uiścić podatek od przychodu osiągniętego ze sprzedaży nieruchomości nabytej w wyniku zniesienia współwłasności w części przekraczającej wartość udziału przypadającego na nią. Jednocześnie jednak zaprezentowała własny sposób ustalenia tej części, który – w ocenie organu – jest nieprawidłowy. Tę ocenę Sąd uznał za zgodną z prawem. W pełni należy podzielić pogląd, że aby ustalić wartość nieruchomości, która przypadła na własność skarżącej w wyniku zniesienia współwłasności ponad udział wynikający z tej współwłasności, niezbędne jest porównanie dwóch wielkości: wartości wszystkich działek objętych współwłasnością i wartości nieruchomości przekazanych na wyłączną własność podatniczki. Nie można zastąpić takiego wyliczenia innymi metodami, proponowanymi przez stronę skarżącą, a mianowicie: obliczeniem powierzchni stanowiącej różnicę wielkości działek i przemnożenie jej przez średnią wartość 1 m2 pozostałych działek, czy też uznanie, że kwota zasądzonej dopłaty odpowiada wartości dwóch działek niewycenionych przez biegłego. Swoje stanowisko w zakresie sposobu obliczenia wielkości udziału podlegającego opodatkowaniu organ prawidłowo uzasadnił, w tym – wskazując na wadliwość rozumowania, na jakim oparte zostało stanowisko wnioskodawczyni. 8.4. Odnosząc się do zarzutu, że interpretacja nakazuje stronie dokonanie wyceny działek, których wartości nie określił biegły sądowy w sprawie zniesienia współwłasności, przypomnieć trzeba, że dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości oblicza i samoopodatkowuje podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych. On więc zobowiązany jest do zadeklarowania wyliczonej przez siebie podstawy opodatkowania i należnego podatku (art. 30e ust. 4 u.p.d.o.f.). Żaden przepis, co zgodnie z prawdą podkreślił pełnomocnik strony skarżącej, nie nakłada na podatnika obowiązku wyceny nieruchomości przez biegłego rzeczoznawcę. Istnieje jedynie obowiązek ustalenia jej wartości jako podstawy do obliczenia wartości udziału podlegającego opodatkowaniu. W zaskarżonej interpretacji organ wskazał podatnikowi, w jaki sposób winien wartość tę obliczyć. Trzeba przy tym zważyć, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej, o czym stanowi art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. Z powyższych przepisów można wyprowadzić zasadny wniosek, że wysokość zadeklarowanego przez podatnika zobowiązania organ może zakwestionować tylko wówczas, gdy uzna wartość przychodu podlegającego opodatkowaniu za znacząco odbiegającą od wartości rynkowej, co oznacza, że jeżeli wyliczenie dokonane przez samego podatnika, choćby w sposób inny niż wskazany przez organ interpretacyjny, ale prowadzące do poprawnego określenia wartości rynkowej nieruchomości, nie może skutkować wszczęciem postępowania podatkowego w celu określenia wyższej jego wartości. 8.5. Reasumując, w ocenie Sądu, organ udzielił interpretacji zgodnej z przepisami prawa podatkowego, w oparciu o przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu przyszły stan faktyczny i w granicach jakie wyznacza procedura udzielania indywidualnych interpretacji podatkowych. 9. Mając powyższe na względzie orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).