I SA/Gl 1396/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i orzekł co do istoty sprawy poprzez określenie I. K. (dalej "strona skarżąca") zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...] zł z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości stanowiącej odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależnościami i prawami z nim związanymi. W piśmie z dnia 9 listopada 2015 r. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek ten został skierowany na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia wniosku wynika, że strona skarżąca nie pracuje, utrzymuje się z mężem z jego emerytury i dochodów uzyskiwanych z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jednorazowa zapłata podatku, określonego stronie skarżącej zaskarżoną decyzją oraz jej mężowi odrębną decyzją (w łącznej kwocie [...] zł), spowoduje – w związku z brakiem oszczędności – konieczność sprzedaży mieszkania, w którym strona zamieszkuje wraz z dziećmi. Nadto "wszczęcie egzekucji z emerytury nie tylko spowodowałoby drastyczne pogorszenie warunków naszego życia, ale również pociągnęłoby konieczność zlikwidowania działalności gospodarczej. Na skutek egzekucji mąż utraciłby całkowicie płynność finansową, co uniemożliwiłoby mu pokrywanie bieżących niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. (...) w branży kwiaciarskiej okres zimowo-jesienny jest szczególnie ciężki, co zwyczajowo powoduje w tym okresie rażące pogorszenie dochodowości z działalności gospodarczej". Likwidacja tej działalności będzie skutkować zwolnieniem pracownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu koniecznym jest odniesienie się do konkretnych okoliczności tak, aby sąd miał możliwość ich oceny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 310/12, publ. LEX nr 1145698). Podkreślić zatem trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy przyjdzie stwierdzić, że z okoliczności przedstawionych we wniosku, nie sposób wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. W ocenie Sądu nie wykazano, że wykonanie decyzji spowoduje skutki, o jakich mowa we wniosku. Strona skarżąca podnosząc, że grozi jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jedynie ogólnikowo wskazała, iż wykonanie decyzji będzie skutkować sprzedażą mieszkania, "drastycznie pogorszy warunki życia" oraz doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej i zwolnienia pracownika. Podnieść w tym miejscu należy, że taka argumentacja powinna być poparta dokumentami obrazującymi aktualną sytuację finansową strony skarżącej i potwierdzającymi jej stanowisko. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14, publ. LEX nr 1519096). Tytułem przykładu można wskazać, że dla poparcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy przedstawić wyciąg z rachunku bankowego, dokumenty wskazujące na wysokość ponoszonych comiesięcznych koniecznych opłat i pozwalających ustalić wysokość kwoty, która pozostaje do dyspozycji strony skarżącej po ich uiszczeniu. Istotne jest również to, czy kwota pozostała po poniesieniu koniecznych wydatków służy utrzymaniu jedynie strony skarżącej, czy jeszcze osób pozostających na jej utrzymaniu. Wszystkie te okoliczności mają znaczenie. Wskazują bowiem konkretnie jak przedmiotowa kwota ma się do sytuacji finansowej strony skarżącej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1573/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak zaś tej dokumentacji w omawianej sprawie powoduje, że Sąd nie może ocenić sytuacji finansowej strony skarżącej, a tym samym nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń strony skarżącej w tym zakresie. Nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy powołane we wniosku okoliczności stanowią realne zagrożenie, a jeśli tak, to czy ich wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, powołana przez stronę skarżącą argumentacja, nie poparta stosownymi dowodami, jest niewystarczająca. W realiach niniejszej sprawy brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie decyzji będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 ppsa. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913). Także samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FZ 331/11, publ. LEX nr 984365). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.