I SA/Gl 1420/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także: organ nadzoru) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Śląskiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zarzutów wniesionych przez "A" Sp. z o.o. w B. (dalej: zobowiązana, spółka, skarżąca) na postępowanie egzekucyjne, dotyczące należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności. Na powyższe postanowienie organu nadzoru zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania w całości postanowienia organu nadzoru ze względu na grożące spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania pełnomocnik skarżącej w szczególności podnosił, że w związku z zaistniałymi w 2014 r. problemami (utrata zdolności do samodzielnego zamawiania węgli koksujących) spółka pozyskała strategicznego partnera, co umożliwiało jej kontunuowanie działalności (zakup węgli, inwestycje, remont baterii koksowniczej). Konieczność sprzedaży części aktywów spółki (z opcją odkupu), w zamian za co uzyskała ona zasilanie finansowe, umożliwiło spłatę zobowiązań względem ponad [...] kontrahentów, przy czym poprawa sytuacji finansowej skarżącej jest procesem długotrwałym i nie posiada ona majątku, który mógłby zostać przeznaczony na spłatę posiadanych przez nią zobowiązań. Pełnomocnik podnosił też, że wykorzystywana przez spółkę bateria koksownicza jest częścią instalacji, której praca odbywa się w trybie ciągłym. Nie jest zatem możliwe wstrzymanie ani zbytnie lub nagłe ograniczenie produkcji, gdyż mogłoby to spowodować uszkodzenie baterii koksowniczej, której naprawa jest ekstremalnie droga i często nieopłacalna. Pełnomocnik zaznaczył nadto, że z uwagi na charakter prowadzonej działalności gospodarczej w przypadku zaprzestania jej prowadzenia bądź nawet problemów tymczasowo uniemożliwiających normalne funkcjonowanie koksowni, czy też odwrócenia się kontrahentów i dochodzenia przez nich natychmiastowej zapłaty całości należności, brak będzie faktycznej możliwości zwrotu jakichkolwiek środków finansowych części z wierzycieli spółki. Zdaniem pełnomocnika, wznowienie prowadzenia względem zobowiązanej postępowania egzekucyjnego, pomimo wniesienia zarzutów, stanowi istotne zagrożenie dla możliwości funkcjonowania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjął się pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Stąd, przesłanki mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Należy zaakcentować, że chociaż każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy (w drodze egzekucji administracyjnej) takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Akcentuje się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie kwalifikują się do wykonania akty, które dla sprowadzenia stanu w nich określonego nie wymagają żadnych czynności ze strony adresata bądź podmiotu uprawnionego. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, Lex nr 471074). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie organu nadzoru utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie nakłada na zobowiązaną żadnych nowych obowiązków. Nie zmienia ono wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego już postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, nie stanowi ono aktu, który może podlegać wykonaniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.