I SA/Gl 1437/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2015 r. sprawy ze skargi H. N. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej również: DIS) decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) po rozpatrzeniu odwołania H. N. (dalej: skarżąca, podatniczka) od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak [...] odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. znak [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja z dnia [...] r. doręczona została skarżącej w dniu 18 września 2014 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Pismem z dnia 2 października 2014 r. złożonym w tym samym dniu osobiście w Izbie Skarbowej podatniczka wniosła o uzupełnienie, sprostowanie i wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] r. Jako podstawę wniosku skarżąca wskazała art. 213, art. 214 i art. 215 O.p. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uzupełnienia i sprostowania własnej decyzji z dnia [...] r. Organ wskazał, że stosownie do art. 213 § 5 O.p. w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia i/lub sprostowania decyzji, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia. Na postanowienie z dnia [...] r. podatniczka w piśmie z dnia 20 października 2014 r. wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. Postanowienie z dnia [...] r. doręczono podatniczce w dniu 12 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. nadanym w tym samym dniu, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję DIS z dnia [...] r. nr [...]. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, bo złożonej przedwcześnie, ewentualnie, gdyby w ocenie Sądu niniejsza skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu - o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 25 maja 2015 r. skarżąca podniosła, że skargę wniosła po upływie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, gdyż złożyła wcześniej wniosek o uzupełnienie zaskarżonej decyzji. Wyraziła pogląd, że z uwagi na złożenie takiego wniosku, zachowała termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Stanowiąca przedmiot skargi decyzja doręczona została skarżącej w dniu 18 września 2014 r. zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 20 października 2014 r., tj. w poniedziałek (trzydziesty dzień wypadał bowiem w sobotę 18 października 2014 r.). Skarga została natomiast złożona w dniu 12 listopada 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej), tj. już po otrzymaniu przez skarżącą postanowienia z dnia [...] r. o odmowie uzupełnienia i sprostowania decyzji i po zaskarżeniu tego postanowienia zażaleniem a przed wydaniem postanowienia z dnia [...] r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] r. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego decydują przepisy ustawy P.p.s.a. Co do zasady przepisy te uzależniają skuteczność tej czynności procesowej przede wszystkim od uostatecznienia rozstrzygnięcia administracyjnego, stanowiącego przedmiot skargi, uzyskanego w toku instancji za pomocą środków określonych w tejże ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Konsekwencji tej nie niweczy fakt wniesienia przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 213 § 1 O.p. Tryb przewidziany w tym przepisie nie mieści się bowiem w kategorii środków zaskarżenia, których wyczerpanie, zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. warunkuje skuteczne rozpoczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Uruchomienie tego trybu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję (orzeczenie), którego on dotyczy. Zaznaczyć należy następnie, że nie zmienia powyższej konkluzji treść przepisów art. 213 § 4 i 5 O.p., które jak podkreśla doktryna, budzą wątpliwości co do tego, czy ich moc rozciąga się na postępowanie sądowe i sądowoadministracyjne przed którymi to organami obowiązują zupełnie inne przepisy procesowe. Akcentuje się, iż uruchomienie postępowania rektyfikacyjnego, przy równoczesnym braku wniesienia środka inicjującego postępowanie przed sądem powszechnym bądź administracyjnym, przemawia co najwyżej za brakiem winy w uchybieniu terminu do wniesienia tychże środków zaskarżenia (por.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak. J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wyd. "UNIMEX" Wrocław 2003 r., str. 695-696). Odwołać się należy również do poglądu, zaprezentowanego w wyroku tut. Sądu z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1193/07 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym tut. Sąd stwierdził, iż: "1. Instytucji uzupełnienia decyzji w trybie art. 213 § 1 i art. 213 § 2 Ordynacji podatkowej nie można postrzegać jako oderwanej od podstawowych reguł dotyczących sposobu i terminu wniesienia odwołania, środka który przysługuje jedynie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Inaczej mówiąc, ustawodawca dał tutaj wybór stronie z którego środka skorzysta, i czy skorzysta równocześnie z obu. 2. Instytucja uzupełnienia albo sprostowania decyzji w trybie art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej obejmuje swoim zakresem również decyzje ostateczne, od których przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. 3. Nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności wniesionej w terminie skargi na decyzję ostateczną, której uzupełnienia lub sprostowania w trybie art. 213 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej odmówił organ podatkowy, równoczesne złożenie przez stronę zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 213 § 5 do organu podatkowego wyższego stopnia (minister właściwy do spraw finansów publicznych). Złożenie takiego zażalenia nie ma bowiem wpływu na bieg postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą na decyzję ostateczną, której uzupełnienia w trybie art. 213 § 1 i 5 Ordynacji podatkowej odmówił organ podatkowy (System Informacji Prawnej LEX Nr 481332)". Podobny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I FSK 681/05. Jak podniósł NSA "Środek zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 P.p.s.a., to taki środek, który służyć ma instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego. Cech tych nie spełnia jednak przewidziany przepisem art. 213 O.p. środek w postaci wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej, którego zasadniczym celem jest poszerzenie zakresu załatwienia sprawy do czego może, aczkolwiek nie musi, dojść" (System Informacji Prawnej LEX Nr 847371). Reasumując należy przyjąć, że w obowiązującym stanie prawnym złożenie wniosku czy to o uzupełnienie czy też sprostowanie decyzji w trybie art. 213 § 1 i art. 215 § 1 Op. nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi. Skargę tę należy wnieść w trybie i na zasadach określonych w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 P.p.s.a. Analogiczny pogląd wyrażony został przez tut. Sąd w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1103/12, zaaprobowanym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 3879/13 (oba orzeczenia publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić zatem trzeba, że w badanej sprawie skarga winna zostać wniesiona, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] r., w terminie 30 dni od doręczenia podatniczce tejże decyzji, tj. najpóźniej w dniu 20 października 2014 r. Skarżąca wniosła natomiast skargę z uchybieniem terminu, bo dopiero w dniu 12 listopada 2014 r. Powyższa okoliczność obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tej też przyczyny orzeczono jak w sentencji postanowienia.