I SA/Gl 1447/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Bożena Pindel, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 76 i 76a oraz art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U.2012.749), dalej O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia pani B. P. (dalej strona) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] znak: [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych wynikającej z zeznania rocznego PIT-36 za 2013 r. w kwocie [...] zł na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., określonej decyzją z dnia [...] nr [...] na należność główną w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że państwo B. i W. P. (małżonkowie) złożyli w organie podatkowym wspólne zeznanie PIT-36 za 2004 r. wykazując nadpłatę, zaś decyzją tego organu z dnia [...] określono małżonkom należny podatek za wskazany rok podatkowy, przy czym decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją odwoławczą z dnia [...]. Skarga małżonków od tej ostatniej wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2011 r. (sygn. akt I SA/Gl 123/10) została oddalona, podobnie jak skarga kasacyjna od wskazanego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II FSK 1807/14). W dniu [...] organ podatkowy wystawił tytuł wykonawczy [...] na kwotę zaległości małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości [...] zł, przy czym kwota ta odpowiadała zaległości, która nie została pokryta zaliczeniem depozytu gotówkowego wpłaconego przez małżonków na poczet spornego podatku w dniu 13 czerwca 2006 r. Na podstawie tego tytułu organ egzekucyjny w dniu [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego (rachunek bankowy) zawiadomieniem odebranym przez Bank tego samego dnia, zaś przez męża strony (posiadacz rachunku) w dniu 12 stycznia 2010 r. Zajęcie było realizowane od 4 stycznia 2012 r. Organ podatkowy stwierdził, że zajęcie to było skuteczne, zaś pobrane kwoty pokryły należności z tytułu wykonawczego na nie wystawionego. W sprawie zaległości małżonków, w tym spornego podatku, wszczęto, postanowieniem z dnia [...], postępowanie karnoskarbowe oraz wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów mężowi strony, które zostało mu ogłoszone i doręczone w dniu 10 lutego 2010 r., a postępowanie w tej sprawie jest w toku. W dniu 26 lipca 2011 r. do organu podatkowego wpłynął wniosek małżonków o zwrot kwoty [...] zł pochodzącej z wpłaty z dnia 14 kwietnia 2006 r. dokonanej na poczet zabezpieczenia zobowiązania za 2003 r. oraz kwoty [...] zł pochodzącej z wpłaty z dnia 13 czerwca 2006 r. dokonanej na poczet 2004 r., zaś postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy zaliczył te wpłaty na poczet wskazanych zaległości i odmówił ich zwrotu. Po uchyleniu tego postanowienia przez organ odwoławczy, organ podatkowy w dniu 25 kwietnia 2012 r. dokonał zwrotu na rachunek bankowy męża strony tych kwot, a tym samym do zapłaty pozostała zaległość z tytułu PIT za 2004 r. pokryta wcześniej kwotą depozytu. W dniu [...] organ podatkowy wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na zobowiązanie z tytułu spornego podatku (2004 r.) na kwotę należności głównej [...] zł doręczając go stronie w dniu 19 grudnia 2012 r. i dokonując na jego podstawie zajęcia prawa majątkowego w organie rentowym. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zobowiązanie małżonków nie uległo przedawnieniu i nadal jest wymagalne zaznaczając, że zarzut ten był rozpatrywany przez organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...], a postanowienie to zostało zaskarżone do WSA w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 422/14). Małżonkowie od dnia zwrotu kwoty zabezpieczenia do dnia wystawienia tytułu wykonawczego nie negowali spornych w sprawie należności (za 2004 r.). W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. strona złożyła indywidualne zeznanie podatkowe PIT-36 za 2013 r., w którym wykazała nadpłatę w kwocie [...] zł, a następnie przytoczył treść art. 76 § 1 i art. 92 § 3 O.p. akceptując pogląd organu podatkowego o zaliczeniu wierzytelności "solidarnego małżonka" z tytułu wskazanej nadpłaty na wspólną zaległość małżonków, zaś powołując się na art. 26 i art. 29 O.p. podkreślił, że wspólne rozliczenie dochodów małżonków skutkuje powstaniem sytuacji, w której organ podatkowy ma prawo dochodzić ewentualnej zaległości podatkowej zarówno z majątku wspólnego jak i z majątków odrębnych każdego z nich. Organ odwoławczy zacytował przepis art. 62 § 1 O.p. i podsumowując wyraził opinię, że organ podatkowy właściwie zaliczył sporną nadpłatę na zaległość podatkową małżonków z tytułu przedmiotowego podatku (2004 r.), za którą strona odpowiada solidarnie z mężem (art. 76 § 1 i art. 92 § 3 O.p.). Przedstawił sposób wyliczenia odsetek za zwłokę dla tej należności ustalając, że organ podatkowy w uzasadnieniu postanowienia błędnie wskazał okresy i ilości dni, za które naliczone zostały odsetki, co jednak nie spowodowało zmiany w ich kwocie, a nadto uwzględnił przerwy w naliczeniu tych odsetek. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja podatkowa za rok 2004 została doręczona pełnomocnikowi strony zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem, zaś WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Gl 514/13) uchylił postanowienie organu odwoławczego, uznając za nieuzasadnione zarzuty męża strony w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych [...],[...] i [...], w skutek czego organ odwoławczy uchylił postanowienie pierwszoinstancyjne w części dotyczącej zobowiązania za 2003 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do obejmujących je tytułów oraz utrzymał w mocy to postanowienie w pozostałej części, tj. spornego zobowiązania za 2004 r. objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, że w powyższych sprawach nie doszło do uchylenia tytułów wykonawczych, na co powoływała się strona. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego za 2004 r., a to wobec przerwanego biegu terminu przedawnienia w dniu 29 grudnia 2009 r. na skutek czynności egzekucyjnej stanowiącej zajęcie rachunku bankowego oraz zawieszenia jego biegu z dniem [...] na skutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Co prawda okoliczność ta dotyczyła tylko małżonka strony, jednak z uwagi na specyfikę wspólnego zobowiązania małżonków w podatku dochodowym od osób fizycznych skutkuje to przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia w stosunku do strony. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku prowadzonych postępowań małżonkowie, ani ich pełnomocnik nie podnieśli faktu zawarcia przez nich intercyzy. Fakt ten został po raz pierwszy ujawniony w zażaleniu z dnia 8 sierpnia 2013 r. na inne rozstrzygnięcie dotyczące zaliczenia nadpłaty, jednakże do nadal nie został potwierdzony żadnym dokumentem. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pani B. P. domagała się jego uchylenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając w uzasadnieniu skargi, że skarżąca posiada rozdzielność majątkową od 1998 r. w formie aktu notarialnego, którego jeden egzemplarz przekazano "Organom fiskalnym". Zdarzenie to wziął pod uwagę WSA w Gliwicach wydając wyrok z dnia 7 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 541/13 i uchylając postanowienie, w oparciu o które prowadzono egzekucję w stosunku do skarżącej. Ponadto na rozprawie w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1815/13 strona skarżąca przedłożyła dwa egzemplarze tego aktu, w tym jeden dla organu odwoławczego. Nadto Sąd nie dopatrzył się żadnego dokumentu, z którego można byłoby wywieść stanowisko, że został przerwany bieg przedawnienia za rok 2004 z tytułu spornych zaległości od skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że niedopuszczalne i niewłaściwe postępowanie "Organów fiskalnych" doprowadziło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego tak za 2003 jak i 2004 r. Strona wskazała na prawomocne wyroki WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 615/10, 541/13 i 1815/13, które jej zdaniem wyeliminowały z obrotu prawnego decyzje, to nie mają prawa bytu "te następne decyzje Organów fiskalnych, które wywodzone są z decyzji, które utraciły moc prawną". Nadto skoro organy podatkowe stwierdziły, że zobowiązanie podatkowe za rok 2004 zostało w całości wyegzekwowane od męża strony w styczniu 2010 r. to na pewno od lutego 2010 r. zobowiązanie to nie istniało. Obowiązek zwrotu depozytu gotówkowego z uwagi na popełnione błędy nie dają organom podatkowym prawa do obciążenia tym stanem rzeczy skarżącej i nie mogą one dodatkowo naliczać karnych odsetek za okres, w którym organ podatkowy dysponował kwotą zastawu gotówkowego na swoim koncie. Zdaniem skarżącej przepisy art. 92 § 3 O.p. miałyby wobec niej zastosowanie, w przypadku roku 2004, gdyby spełniały wymogi art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca podkreśliła, że bieg terminu przedawnienia nie został przerwany poprzez zajęcie rachunku bankowego jej męża, gdyż czynność ta nie była skuteczna wobec niej i powinna zostać jej doręczona do rąk własnych i dopiero od tej daty egzekucja byłaby skuteczna i mogła być prowadzona. Podobnie wszczęte postępowanie karnoskarbowe wobec jej męża nie może stanowić o przerwanym biegu terminu przedawnienia w stosunku do skarżącej i nie eliminuje tego zawiadomienia, które otrzymała w dniu 6 grudnia 2012 r., o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym w dniu [...]. Zdaniem skarżącej należy uznać, że zaczęła być powiadamiana przez organy podatkowe o podejmowanych w stosunku do niej czynnościach praktycznie po wyroku WSA z dnia 7 października 2013 r. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego pisemną argumentacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że dotyczyło ono kwestii zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego powstałej u podatniczki za 2013 r., rozliczającej się w tym roku samodzielnie, na poczet zaległości podatkowej w tym podatku za rok 2004 określonej decyzją z dnia [...] wobec podatniczki i jej męża rozliczających się wspólnie. Strona skarżąca twierdziła, że zaległość, na poczet której zaliczono nadpłatę nie istniała, gdyż od 1998 r. posiada z mężem rozdzielność majątkową, co wykluczało złożenie wspólnego zeznania podatkowego za rok 2004, a skoro takie zeznanie zostało złożone organ podatkowy powinien wezwać ich niezwłocznie do jego skorygowania, przy czym nie doszło do skutecznego przerwania bądź zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania tworzącego sporną zaległość w stosunku do podatniczki. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że sporna zaległość istnieje, gdyż zobowiązanie w przedmiotowym podatku za 2004 r. nie uległo przedawnieniu, skoro doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wobec wystawienia w dniu [...] tytułu wykonawczego na sporną należność i zajęcie rachunku bankowego męża podatniczki w dniu 29 grudnia 2009 r. oraz zawieszenia biegu tego terminu z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego i wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów mężowi podatniczki, które zostało ogłoszone i doręczone podejrzanemu w dniu [...] r. Poza sporem pozostaje, że prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie I SA/Gl 422/14 oddalono skargę podatniczki i jej męża na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], którym uchylił on postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] w części dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących tę należność oraz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części, tj. podatku dochodowego od osób fizycznych objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania za 2003 r. nie ma żadnego wpływu na termin przedawnienia zobowiązania za rok 2004 i bez znaczenia w tym zakresie był fakt wystawienia tytułów wykonawczych (za rok 2003 i 2004) tego samego dnia, tj. [...] oraz to, że wspólnie trzy tytuły wykonawcze (dwa za 2003 r. i jeden za 2004 r.) zostały ujęte w jednym zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego, a tym samym organ odwoławczy miał podstawy do dokonania odmiennej oceny kwestii przedawnienia zobowiązania za rok 2004. Sąd zauważył, że w 2010 r. doszło do zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego oraz świadczeń emerytalno-rentowych, o czym zobowiązanego poinformowano w dniu 7 stycznia 2010 r., a więc znacznie przed terminem przedawnienia, który dla zobowiązania za 2004 r. upływał dopiero w dniu 31 grudnia 2010 r., tym samym zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia w stosunku do tego zobowiązania uległ przerwaniu. Z tego względu Sąd uznał, że zarzut przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] okazał się nieuzasadniony. Ponadto, za zgodne z prawem Sąd uznał rozstrzygnięcie kwestii odsetek od zaległości podatkowej stwierdzając, że zwrot depozytu na konto podatników nie uprawnia do zaniechania naliczania odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004, za okres pozostawania środków pieniężnych w depozycie, a to z uwagi na treść art. 54 § 1 pkt 1 O.p. Nadto przypomniał, że zasadność odpowiedzialności obojga małżonków za zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 i 2004 została przesądzona ostatecznymi decyzjami podatkowymi, które były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych obu instancji. Nie ma zatem żadnych podstaw do ponownego badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec małżonki, gdyż kwestia skierowania decyzji podatkowej do obojga małżonków została już rozstrzygnięta w postępowaniu wymiarowym Sąd uznał za zasadne twierdzenie organu, że bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji rozdzielność majątkowa małżonków, którzy zadeklarowali wspólne opodatkowanie i na których ciąży wspólne zobowiązanie podatkowe, określone ostateczną decyzją podatkową. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela i akceptuje dokonane w powołanym wyżej wyroku ustalenia i oceny prawa uznając je za własne wobec tożsamych bądź zbieżnych okoliczności prawnych i faktycznych istniejących w obu sprawach, a nadto pozostaje związany treścią tego rozstrzygnięcia z uwagi na brzmienie art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270), dalej ustawa p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne organy państwa, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. "Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu" (tak wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1391/13). Skoro w powołanym wyroku prawomocnie zostało przesądzone, że zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 wobec małżonków, w tym podatniczki, był nieuzasadniony, gdyż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania z uwagi na zastosowanie skutecznych środków egzekucyjnych jeszcze przed jego upływem, to sąd rozpoznający niniejszą sprawę, w której zarzut taki został ponownie postawiony przy niezmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych w tym przedmiocie, nie mógł uznać, że do przedawnienia takiego doszło, a tym samym zaległość podatkowa na którą zaliczono sporną nadpłatę nie istnieje. Warto przy tym dodać, że Sąd rozstrzygający sprawę tego zarzutu miał wiedzę o istnieniu dokumentu w postaci umowy małżeńskiej majątkowej podatniczki i jej męża ustanawiającej rozdzielność majątkową tych małżonków jeszcze przed powstaniem spornego zobowiązania (zaległości) i ocenił tę okoliczność uznając, że nie ma ona istotnego znaczenia dla powstania wspólnego zobowiązania podatkowego małżonków za rok 2004, określonego ostateczną decyzją podatkową. Tym samym wszelakie zarzuty podnoszone w zażaleniu, a następnie skardze dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2004 wobec podatniczki nie mogły być skuteczne. Nie mogły być także uwzględnione zarzuty skarżącej dotyczące kwestii odsetek za zwłokę od spornej zaległości podatkowej, skoro dokonując oceny ich istnienia i prawidłowości wyliczenia sąd rozstrzygający tę sprawę, w ramach zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, prawomocnie stwierdził, że przedmiotowy depozyt nie miał wpływu na kwoty i okres naliczenia takich odsetek, gdyż doszło do jego zwrotu, co wyłącza możliwość stosowania art. 54 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okresy zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne (...) zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowej. Podatniczka, również jako zobowiązana nie twierdziła, że do zaliczenia takiego doszło. W sprawie rozliczenia wskazanych odsetek nie mają znaczenia przyczyny, dla których doszło do zwrotu depozytu stwierdzone w powołanym przez skarżącą wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 615/10, a nadto poza zakresem rozstrzyganej sprawy pozostają powołane w skardze wyroki tutejszego Sądu z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 541/13 czy z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 1815/13, gdyż w następstwie pierwszego z tych wyroków, wskutek rozpoznania ponownej skargi w zakresie nim objętym wydany został prawomocny wyrok z dnia 6 listopada 2014 r. omówiony wyżej, zaś drugi z nich dotyczył kwestii zaliczenia nadpłaty podatniczki z 2012 r. na zaległość podatkową za 2003 r. Z uwagi na ustalenia dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania za rok 2004 bez wpływu na wynik sprawy były okoliczności związane z zawieszeniem biegu tego terminu z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego wobec męża podatniczki dotyczącego przedmiotowego zobowiązania (zaległości podatkowej). Zgodzić się jednak należy z organem odwoławczym, że z uwagi na łączne opodatkowanie małżonków za wskazany rok podatkowy dochodów będących przedmiotem postępowania karnoskarbowego powodował skutek z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. również w stosunku do podatniczki. Przedawnienie dotyczy bowiem zobowiązania podatkowego, zaś podatnikami tego podatku byli małżonkowie w tym podatniczka, wspólnie opodatkowani na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o łącznym opodatkowaniu małżonków. Tym samym z mocy art. 92 § 3 O.p. małżonkowie ci jako w istocie jeden podatnik ponoszą solidarną odpowiedzialność za sporne zobowiązanie podatkowe skoro w zeznaniu podatkowym za rok 2004 złożyli oświadczenie o takim opodatkowaniu swoich dochodów. Należy w tym miejscu stwierdzić, że podatniczka jako strona umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową (z 1998 r.) miała wiedzę o zaistniałym stanie prawnym z tym związanym oraz skutkach na gruncie ustaw podatkowych i tylko ze znanych sobie powodów złożyła w zeznaniu podatkowym za 2004 r. oświadczenie o wspólnym opodatkowaniu z mężem, mimo braku uprawnienia do takiego rozliczenia. Ujawnienie faktu istnienia umowy stanowiącej o rozdzielności majątkowej po upływie 10 lat po złożeniu tego zeznania i brak jej ujawnienia w toczących się w sprawie tego podatku postępowaniach podatkowych czy sądowych, nie może skutkować nieistnieniem czy brakiem wykonalności wydanych decyzji ostatecznych czy przywołanych wyroków sądów administracyjnych w sprawie tego opodatkowania. O tym czy małżonkowie złożą czy nie, prawdziwe czy nie, oświadczenie o wspólnym opodatkowaniu, decydują ci małżonkowie, a nie organ podatkowy. Skarżąca nie dowodziła, że orzeczenia dotyczące kwestii wspólnego z mężem opodatkowania jej dochodów za 2004 r. zostały usunięte z obrotu prawnego. Nieuprawnione było stwierdzenie skargi, że sporne zobowiązanie podatkowe zostało w całości wyegzekwowane od męża podatniczki w styczniu 2010 r. wobec zaliczenia na tę zaległość części kwoty wpłaconego depozytu i pokrycia pozostałej części zajęciem realizowanego przez bank na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Należy bowiem zauważyć, że ostatecznie kwoty depozytowe zwrócono, zaś w dniu [...] wystawiono tytuł wykonawczy nr [...] na wskazane w nim zobowiązanie, zaś do tego dnia małżonkowie nie uregulowali pozostałych należności wynikających z decyzji podatkowej w zakresie spornego podatku za 2004 r. Nieistotna w sprawie była również kwestia doręczeń, w tym decyzji określających sporne zobowiązanie podatkowe, skoro w sprawie tej ustanowiony został pełnomocnik (doradca podatkowy), który reprezentował podatników, co wynika z treści uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 123/10 dotyczącego przedmiotowego podatku (za 2004 r.). Sąd stwierdza, że bezspornym w sprawie był fakt zaistnienia u podatniczki nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r., a tym samym konieczność jej zaliczenia na przedstawioną wyżej zaległość podatkową. Zgodnie z treścią art. 76 § 1 O.p. "Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (...)". "W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych (...) zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio" (art. 76a § 1 O.p.). W myśl art. 55 § 2 O.p. "Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. "Zaliczenie nadpłaty jak i wpłaty na poczet zaległości jest czynnością materialnotechniczną a postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 O.p., jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Dokonując zaliczenia nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowych organ podatkowy nie jest uprawniony weryfikacji prawidłowości złożonych przez podatnika deklaracji i jak również rozstrzygnięć określających wysokość zobowiązań" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1186/12). Skoro w toku prowadzonych w sprawie czynności ustalono fakt istnienia nadpłaty wynikający z deklaracji podatkowej oraz fakt istnienia zaległości podatkowej wynikającej z ostatecznej decyzji podatkowej to tym samym organ podatkowy obowiązany był dokonać spornego zaliczenia, zaś postanowienie stwierdzające te okoliczności w pełni odpowiada prawu. Należy dodać, że skarżąca nie kwestionowała sposobu i trybu zaliczenia nadpłaty na zaległość podatkową. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.