I SA/Gl 1631/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii zażalenia skarżącego na postanowienie z dnia 22 września 2014 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 7 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia oraz pismo z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia zażalenia – co wynika adnotacji dokonanych przez listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 listopada 2014 r. – została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 26 września 2014 r. (na skutek nieobecności skarżącego w miejscu jego zamieszkania), a następnie awizowana powtórnie w dniu 6 października 2014 r. Przesyłka ta w dalszej kolejności wydana została adresatowi w dniu 13 października 2014 r. W piśmie nadanym w dniu 20 października 2014 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie z dnia 22 września 2014 r. jest spóźnione i dlatego podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa", zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei art. 197 § 2 ppsa przewiduje, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie zaś z art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej zawierającej odpis postanowienia z dnia 22 września 2014 r. oraz z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 listopada 2014 r. wynika, że została ona doręczona w dniu 13 października 2014 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 26 września 2014 r., a następnie po raz drugi w dniu 6 października 2014 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 10 października 2014 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni. Okoliczność, że powtórne awizo doręczono dopiero w dniu 6 października 2014 r., z uwagi na to, że dni 4 i 5 października 2014 r. przypadały na sobotę i niedzielę, nie może mieć wpływu na zmianę terminu wynikającego z art. 73 ppsa. Jeśli strona nie odbierze przesyłki w ciągu 14 dni od dnia dostarczenia pierwszego awiza, uznać należy, że została ona doręczona prawidłowo. Termin nie może być przedłużony, nawet gdy listonosz pozostawi w skrzynce adresata drugie awizo później niż siódmego dnia od daty dostarczenia pierwszego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1640/11, wydany na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej, zawierającego analogiczną regulację, publ. Lex nr 1221982). Wobec powyższego siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upłynął z dniem 17 października 2014 r. Skarżący wniósł natomiast zażalenie w dniu 20 października 2014 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że okoliczność, iż adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 ppsa (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 541/10, II FZ 542/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 248/13, publ. LEX nr 1318910). Odbiór decyzji przez adresata po upływie 14 dni od daty złożenia decyzji w urzędzie pocztowym jest to czynność organizacyjno-techniczna, nie mająca znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 609/09, publ. Lex nr 529398, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 613/10, publ. Lex nr 1068765, również wydane na podst. art. 150 Ordynacji podatkowej). Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.