I SA/Gl 183/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Borys Marasek, Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 6 grudnia 2022 r. nr COF.OUR.6375.17781.2022 ŁD.SA.ZZ 14103872 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2022 r. Znak: COF.OUR.6375.17781.2022. ŁD.SA.ZZ 14103872, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2022. 2000) w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2022. 479 z późn. zm.) dalej ustawa egzekucyjna oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. 2020. 1689) dalej ustawa, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej wierzyciel, organ lub Dyrektor), po rozpatrzeniu zażalenia pana K. Z. (Z.) dalej strona, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 7 września 2022 r. znak: COF.OUR.6375.17781.2022 BY.PB.P 14103872. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w postanowieniu z dnia 7 września 2022 r. zawarł jednoznaczne stanowisko, w którym oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W piśmie z dnia 20 września 2022 r. zobowiązany podtrzymał wniosek o odstąpienie dochodzenia w egzekucji administracyjnej zobowiązania z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej. Podniósł, iż Poczta Polska S.A. rażąco narusza prawo poprzez podważenie decyzji [...] z dnia 15 lipca 2019 r. wydanej przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji (KRRiT) w związku z upomnieniem Poczty Polskiej Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2012 r. w której wskazano, iż w dniu 15 lipca 2019 r. organ prowadzący postępowanie został poinformowany przez Pocztę Polską, iż brak jest zaległości zaewidencjonowanych przez wierzyciela na koncie zobowiązanego. Zobowiązany zaznaczył przy tym, że do KRRiT wystąpił o umorzenie zaległości w opłacie abonamentowej w związku z wyrejestrowaniem radioodbiornika w 2003 r. Zobowiązany nie zgadza się z twierdzeniem wierzyciela, iż umorzenie postępowania administracyjnego w jego sprawie nastąpiło z uwagi na przedawnienie zadłużenia. Następnie Dyrektor zaznaczył, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy, zaś ustawy poprzedzające ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz. U. 2022. 1722), ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. 1984. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia (na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych – Dz. U. 2015. 1324). Organ wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu potwierdzono, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego (używanych pod adresem: [...], [...] O.). Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Wskazał również na wydanie w dniu 6 marca 1998 r. nowej książeczki radiofonicznej nr [...]. Stwierdził, że w wyniku zgłoszenia rejestracji, po dopełnieniu stosownych formalności, zobowiązany został zarejestrowany w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej i posiada status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych. Zauważył, że imienna książeczka radiofoniczna posiada m.in. druki: "Z" – odcinek służący do zgłaszania zmian formalno-prawnych np.: zmiany nazwiska, adresu zamieszkania, rodzaju posiadanych odbiorników oraz odcinek "W" – przewidziany do zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników. Zaznaczył, że dokonanej rejestracji zobowiązany nie zaprzeczył natomiast stwierdził, iż w 2003 roku dokonał wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego. Organ wyjaśnił, iż nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jedynie podjęcie w stosownym czasie przez abonenta właściwych i wymaganych przepisami prawa działań, związanych z wyrejestrowaniem odbiorników i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. Wskazał, że każdy z aktów wykonawczych, tj.: - rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 1993. 70. 338), - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2005. 141. 1190), - rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. 2007. 187. 1342), - rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (dz. U. 2013. 1676), zawierały delegacje ustawowe w dacie ich obowiązywania, które obligatoryjnie nakładały na użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie nazwiska, miejsca pobytu stałego (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki radiofonicznej oraz o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Podniósł, iż we wskazanym przez stronę czasie, tj. w 2003 roku zgodnie z rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. wyrejestrowanie odbiorników należało dokonać poprzez złożenie w placówce pocztowej odcinka "W" stanowiącego integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Pracownik placówki pocztowej w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej w odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) pozostawał w posiadaniu abonenta. Dodał, że w sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby w książeczce radiofonicznej [...] (obecnie indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...]), dokument zarchiwizowany, a następnie zapis dotyczący wyrejestrowania wprowadzony do elektronicznej bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. (analogicznie jak np. odnotowywano wymianę książeczki radiofonicznej). Dyrektor podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono jednoznacznie, iż Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników w 2003 roku, a zobowiązany takiego dokumentu w ramach prowadzonego postępowania nie przedstawił. Organ powołał się w tej kwestii na wyroki NSA z dnia 11 marca 2018 r. sygn. akt I GSK 1518/19 i z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16, oraz WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1020/17. Skoro zatem nie doszło do wyrejestrowania odbiorników w 2003 roku, zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem, zobowiązanemu, jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników, nadano indywidualny numer identyfikacyjny 14103872. Dyrektor stwierdził, iż wierzyciel nie podważał wydanej przez KRRiT w dniu 15 lipca 2019 r. decyzji [...], bowiem zobligowany był do postępowania zgodnie z wydaną przez ten organ decyzją, którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie wniosku zobowiązanego z dnia 27 września 2012 r. o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu za okres do 27 września 2012 r. (tj. do daty wpływu wniosku do organu). W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż KRRiT w dniu 15 lipca 2019 r. została poinformowana przez Pocztę Polską S.A., iż brak jest zaległości zaewidencjonowanych przez wierzyciela, o które umorzenie zobowiązany wnioskował. Organ podniósł, że w stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2021. 1540 z późn. zm.), zaś zgodnie z art. 70 § 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem na dzień wydania decyzji przez KRRiT tj. 15 lipca 2019 r., na indywidualnym numerze identyfikacyjnym zobowiązanego brak było zaległości za okres do dnia 27 września 2012 r. z uwagi na ich przedawnienie, a zatem Poczta Polska S.A. właściwie poinformowała KRRiT w sprawie stanu opłat abonamentowych na indywidualnym numerze identyfikacyjnym strony. Organ podkreślił, iż umorzenie postępowania administracyjnego nie jest tożsame z umorzeniem zaległości w opłacie abonamentowej oraz dodał, iż decyzja KRRiT nie pozostaje w związku z dochodzonym obecnie zadłużeniem w opłatach abonamentowych pozostających na indywidualnym numerze identyfikacyjnym strony. Biorąc pod uwagę powyższe jak również fakt, iż sprawy dotyczące wyrejestrowania odbiorników pozostają w kompetencji Poczty Polskiej S.A. stwierdzenie zobowiązanego, iż wydana przez KRRiT decyzja z dnia 15 lipca 2019 r. potwierdza, że wyrejestrowania odbiorników dokonał zobowiązany skutecznie w 2003 r., nie znajduje uzasadnienia. Dlatego też zarzut nieistnienia obowiązku właściwie oddalono. Dyrektor podkreślił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego jest uzasadnione i nie znajduje przesłanek uprawniających wystąpienie do organu egzekucyjnego o umorzenie, w oparciu o art. 34a pkt 1 ustawy egzekucyjnej, prowadzonego wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego. W skardze na to rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona zaskarżyła wydane postanowienie w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania a to: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej i art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019. 2070), - art. 33 § 2 w związku z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że w dniu 10 września 2008 r. otrzymał zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, a następnie w dniu 30 sierpnia 2012 r. otrzymał upomnienie o zapłatę należności z tytułu abonamentu RTV, zaś w dniu 24 września 2012 r. złożył wniosek do KRRiT o anulowanie zobowiązania w całości. Podniósł, że w 2003 r. dokonał wyrejestrowania abonamentu na podstawie zaświadczenia o uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej w okresie od 4 lutego 2003 r. do 1 lipca 2004 r. i od 30 października 2007 r. do 14 kwietnia 2008 r. dodając, że nie dokonywał ponownej rejestracji odbiorników. Stwierdził, że KRRiT decyzją z dnia 15 lipca 2019 r. umorzyła w całości postępowanie administracyjne stwierdzając, że została poinformowana przez organ, iż brak jest zaległości zaewidencjonowanych przez Pocztę Polską, o których umorzenie zobowiązany wniósł. Na tej podstawie skarżący uznał wyrejestrowanie abonamentu dokonane w 2003 r. za skuteczne. Skarżący wskazał, że upomnienie z dnia 15 lipca 2020 r. dotyczyło opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2015 r. do czerwca 2020 r., zaś w dniu 23 lipca 2020 poinformował organ o treści decyzji KRRiT z dnia 15 lipca 2019 r. Następnie w piśmie z dnia 17 września 2020 r. wyjaśnił, że nie otrzymał dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie abonamentu RTV, gdyż złożył dokument tylko w jednym egzemplarzu – wypisując go bezpośrednio na Poczcie. W dniu 23 listopada 2020 r. wystosował do organu wniosek o odstąpienie dochodzenia naliczonej zaległości za okres od stycznia 2015 r. do czerwca 2020 r. Dyrektor natomiast wydał w dniu 21 kwietnia 2022 r. tytuł wykonawczy obejmujący nieuiszczoną opłatę abonamentową za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2021 r. i na jego podstawie organ egzekucyjny prowadzi postępowanie dokonując zajęcia środków skarżącego z ZUS. Skarżący podniósł, że pierwszoinstancyjne postępowanie nie wskazywało możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a jedynie sygnalizowało możliwość złożenia zażalenia. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ nie pouczył go o jego podstawowych uprawnieniach. Zauważył, że nie zaprzecza istnieniu obowiązku do 2003 r. tj. momentu wyrejestrowania. Stwierdził, że organ oddalił jedynie zarzut nieistnienia obowiązku całkowicie pomijając zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej. Podkreślił, że przez wiele lat tkwił w poświadczeniu, że skutecznie wyrejestrował abonament, nie otrzymał upomnień i nie został wyprowadzony z błędu. Jego zdaniem Poczta Polska podważa decyzję KRRiT. Ponadto brak odpowiedzi Poczty na jego wniosek o odstąpienie od naliczania zaległości abonamentowej od stycznia 2015 r. do czerwca 2020 r. nie można uznać jako milczącej zgody czy też milczącego załatwienia sprawy, zaś brak reakcji organu skarżący traktuje jako lekceważenie i negatywne nastawienie do jego twierdzeń i ustaleń faktycznych jako obywatela. Wyjaśnił, ze organ nie podejmował żadnych działań w jego sprawie do dnia 21 kwietnia 2022 r. tj. do czasu wydania tytułu wykonawczego. Poczta nie zbadała wszystkich okoliczności w sposób wyczerpujący m.in. nie wzięła pod uwagę, że to pracownik Poczty mógł popełnić błąd i nie dopełnić wszelkich formalności związanych z wyrejestrowaniem. Wyrejestrowanie nastąpiło w 2003 r., a obywatel nie ma obowiązku posiadania dokumentów potwierdzających to zdarzenie. Skarżący powołał się na wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Go 341/17, WSA w Poznaniu z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Po 138/20 oraz WSA w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 118/20, a nadto NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 3012/17. Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację dodając, że zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej nie został tak naprawdę wniesiony, skoro zobowiązany nie dowodził, że doszło do uregulowania należności przed wszczęciem egzekucji bądź do przedawnienia obowiązku, wskazał zaś na zarzut jego nieistnienia. Ponadto stwierdził, że nie doszło do wadliwego pouczenia strony w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji. W piśmie z dnia 14 marca 2023 r. skarżący podtrzymał żądanie skargi odnosząc się do odpowiedzi organu w zakresie kompetencji KRRiT – wagi jej decyzji. Zaś w piśmie z dnia 27 marca 2023 r. organ odpowiedział na pismo skarżącego dodając, że skarżący nie podnosił zarzutu dotyczącego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że dotyczyło ono stanowiska wierzyciela, w którym nie uwzględniono zarzutu nieistnienia obowiązku dotyczącego opłat abonamentowych w sytuacji, gdy zobowiązany twierdził, iż w 2003 r. wyrejestrował użytkowany odbiornik RTV, o czym świadczyć miał fakt wydania przez KRRiT w dniu 15 lipca 2019 r. decyzji umarzającej postępowanie w sprawie umorzenia zaległości w opłatach abonamentowych za okres do dnia 27 września 2012 r. wobec stwierdzenia braku zaległości w tych opłatach za wnioskowany czas (do 27 września 2012 r.). Poza sporem było, że wierzyciel (Poczta Polska) wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy z dnia 21 kwietnia 2022 r. obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2021 r. po uprzednim doręczeniu zobowiązanemu stosownego upomnienia. Zobowiązany pismem z dnia 29 kwietnia 2022 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji wskazując na nieistnienie obowiązku z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika RTV w 2003 r. oraz stwierdzenie braku zaległości w opłatach w decyzji KRRiT z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącej wniosku zobowiązanego z dnia 27 września 2012 r. o umorzenie tych zaległych opłat za okres do dnia wniesienia tego wniosku. Poza sporem było także, że Poczta Polska poinformowała KRRiT o braku zaległości, o których umorzenie wnioskował zobowiązany. Bezsporne było, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiorników RTV uzyskując stosowną książeczkę radiofoniczną, zaś w dniu 6 marca 1998 r. wydano mu nową książeczkę, a następnie zobowiązanemu jako użytkownikowi zarejestrowanych odbiorników RTV został nadany indywidualny numer identyfikacyjny doręczając mu stosowne zawiadomienie z dnia 10 września 2008 r. Sporne natomiast było to czy zobowiązany wyrejestrował odbiorniki RTV w 2003 r., a tym samym czy dochodzony przez wierzyciela obowiązek istnieje. Skarżący twierdził, że dokonał wyrejestrowania spornych odbiorników na poczcie lecz nie otrzymał dokumentu potwierdzającego zaistnienie tego faktu, gdyż dokument złożył w jednym egzemplarzu wypisując go bezpośrednio w placówce pocztowej, a nadto nie miał obowiązku przechowywać dokumentu bezterminowo. Wierzyciel natomiast dowodził, że skarżący w 2003 r. był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia, w przypadku wyrejestrowania, odcinka W zawartego w książeczce radiofonicznej, zaś przy dokonaniu tej czynności użytkownicy rtv otrzymywali potwierdzony odciskiem datownika dokument stwierdzający o wypełnieniu stosownych formalności. Jedną część odcinka oraz okładki przekazywano do archiwizacji, a druga część odcinka W (wraz z pozostałą książeczką) potwierdzona datownikiem pozostawała w posiadaniu abonenta. Wierzyciel twierdził, że nie posiada w zasobach archiwalnych dokumentu potwierdzającego skuteczne wyrejestrowanie przez skarżącego w 2003 r. odbiorników RTV, a skarżący nie przedstawił takiego dokumentu. Zgodnie z art. 2 ustawy, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe (ust. 1). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (ust. 3). Wynika stąd, że po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczanie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, a nadto, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. "Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych" (tak wyrok NSA z dnia 19 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 836/21). Wskazać przy tym należy, że "W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że skoro w świetle ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tego odbiornika" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 350/21). Tym samym na zobowiązanym ciążyła powinność przedstawienia dowodów potwierdzających, że przedmiotowy obowiązek wobec niego nie istnieje co wymagało przedstawienia dokumentu (dowodu) wyrejestrowania odbiornika. Należy bowiem zauważyć, że obowiązujące uregulowania prawne zawarte w aktach wykonawczych do ustawy, opisanych we wcześniejszej części uzasadnienia, nakłada na abonentów obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników RTV, zaś zgodnie z rozporządzeniem obowiązującym w 2003 r. wyrejestrowania odbiorników należało dokonać przez złożenie w placówce pocztowej odcinka "W" stanowiącego integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych, zaś abonent otrzymywał potwierdzenie dokonanego wyrejestrowania wraz z datą dokonania tej czynności (odcisk datownika) na drugiej części odcinka "W". Skoro zobowiązany nie przedstawił dowodu dopełnienia tej formalności, a w dokumentacji wierzyciela brak jest takiego dokumentu to nie można zasadnie twierdzić, że wierzyciel ma wykazać jego istnienie, bądź dowodzić nierzetelność pracowników poczty przy przyjmowaniu zgłoszenia o wyrejestrowaniu. To w interesie zobowiązanego było zabezpieczenie i przedstawienie dowodu na podnoszone w tym zakresie twierdzenia. Należy przy tym dodać, że pomimo twierdzenia o wyrejestrowaniu odbiornika w 2003 r. zobowiązany nie reagował w momencie otrzymania zawiadomienia o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w 2008 r. Nie zareagował na to choćby poprzez wskazanie, że doszło do wyrejestrowania odbiornika. Ponadto w 2012 r. zobowiązany wystąpił z wnioskiem o umorzenie zaległości abonamentowych za okres wcześniejszy co świadczy o wiedzy zobowiązanego o zaległościach z tego tytułu i obowiązku ich zapłaty. Odnosząc się do kwestii decyzji KRRiT z dnia 15 lipca 2019 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie wniosku zobowiązanego z dnia 27 września 2012 r. o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych zauważyć należy, że umorzeniu w tym postępowaniu podlegały zaległości za okres od dnia złożenia wniosku (tj. do dnia 27 września 2012 r.), a nie okresy późniejsze, w tym za czas, którego dotyczy niniejsza sprawa. Podstawą umorzenia postępowania przez KRRiT było ustalenie braku zaległości strony z tytułu abonamentu, których umorzenia domagał się zobowiązany. Jak wyjaśnił wierzyciel brak tych zaległości za wskazany okres wynikał z faktu ich przedawnienia, a nie z innych przyczyn, w tym wyrejestrowania odbiorników RTV przez zobowiązanego, szczególnie w sytuacji, gdy sprawy dotyczące wyrejestrowania należą do kompetencji wierzyciela, a nie KRRiT. Tym samym wydanie powyższej decyzji nie wiązało się z wyrejestrowaniem odbiornika ale z ustaniem obowiązku wobec jego przedawnienia za inny niż dochodzony w niniejszej sprawie okres. Zgodzić należy się z Dyrektorem, że w stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie przedawnienia tych zobowiązań. W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upływał termin płatności podatku, zatem w dniu wydania decyzji przez KRRiT (15 lipca 2019 r.) zaległości za czas do 27 września 2012 r. nie istniały z uwagi na ich przedawnienie. Nie było wiec przedmiotu do rozstrzygnięcia w zakresie żądania zobowiązanego. Dodać należy, że zaległości, których dotyczy zaskarżone postanowienie obejmują czas (od stycznia 2017 r. do czerwca 2021 r.) w którym nie doszło do ich przedawnienia dlatego też organ (wierzyciel) słusznie uznał zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku za bezzasadny. Oddalił ten zarzut na podstawie art. 34 § 3 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wobec nie wykazania przez zobowiązanego braku istnienia tego obowiązku z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika RTV w 2003 r. Nie wystąpiła więc okoliczność opisana w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Tym samym jako nieuzasadnione jawią się zarzuty skargi w tym dotyczące wyrejestrowania odbiornika z uwagi na status osoby bezrobotnej (bez prawa do zasiłku) co wymagało złożenia stosownego wniosku i posiadanie odpowiedniej dokumentacji. Zobowiązany nie przedstawił zaświadczenia o uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej w okolicznościach opisanych w skardze ani potwierdzenia złożenia wniosku o wyrejestrowanie odbiornika. W zakresie zarzutu nieorzekania co do przesłanki opisanej w art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej zauważyć należy, że zobowiązany w istocie nie wskazywał na tę okoliczność w zgłoszonych zarzutach. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z treścią art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej przedmiotem zarzutu może być wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części przy czym, w myśl art. 33 § 4 tej ustawy zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W zarzutach zobowiązany nie wskazał okoliczności obejmujących nieistnienie obowiązku, a tym samym uniemożliwił wierzycielowi jego rozpatrzenie. Zarzut dotyczył w zasadzie wyłącznie nieistnienia obowiązku i na poparcie tego zarzutu przedstawiono stosowne okoliczności, dowody i jego zakres. Organy wierzycielskie przeprowadziły pełne i wyczerpujące postępowanie w sprawie zarzutów strony, rozpatrując je w powiązaniu ze zgromadzonymi dowodami, oceniając okoliczności przedstawione przez stronę w sposób zgodny z procedurą administracyjną. Z tych przyczyn wobec stwierdzonego braku naruszenia przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2023. 259) Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.